Οι αποτρόπαιες σκηνές αστυνομικής βαρβαρότητας στο «αμαρτωλό» 4ο αστυνομικό τμήμα Ομονοίας έφεραν στην επικαιρότητα το ζήτημα της αστυνομικής βίας/αυθαιρεσίας και της κρατικής καταστολής. Στο πρόσφατο up date, η λίστα της ντροπής περιλαμβάνει τις απαγωγές των Πακιστανών, τους 49 συλληφθέντες φοιτητές τον περασμένο Μάρτιο κατά τη διάρκεια του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου, την «ζαρντινιέρα» και τα «πράσινα σταράκια».
Το θέμα της (ελληνικής) αστυνομικής βίας/αυθαιρεσίας και της κρατικής καταστολής συνδέεται άμεσα με όσα συμβαίνουν σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο (μυστικές πτήσεις της CIA με συμμετοχή 13 κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της Ελληνικής, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/προσφύγων, Ευρώπη-Φρούριο, Γκουαντάναμο, Πόλεμος και βασανιστήρια στο Ιράκ, νέες αμερικανικές βάσεις στην Ευρώπη), καθώς κοινός παρονομαστής όλων αυτών είναι η επίθεση κατά ατομικών δικαιωμάτων και πολιτικών ελευθεριών, η επίθεση κατά λαών, η επίθεση κατά αριστερών, κοινωνικά και πολιτικά ανυπάκουων, επικαιροποιώντας εκείνες τις θεωρητικές προσεγγίσεις σχετικά με τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του Κράτους και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της άρχουσας τάξης.
Μια σύντομη έρευνα στις εκθέσεις και το αρχείο έγκυρων διεθνών οργανισμών (Συμβούλιο της Ευρώπης, Διεθνής Αμνηστία, Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ), καθώς και στις εκθέσεις του Συνηγόρου του Πολίτη, που ασχολούνται με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δίνει μια εξαιρετικά ανησυχητική εικόνα για τα φαινόμενα αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας στην Ελλάδα αλλά και για την διαχρονική αντιμετώπιση του φαινομένου από τις αρμόδιες αρχές. Σημειώνεται ότι τα στοιχεία αυτά καλύπτουν ένα απειροελάχιστο τμήμα του προβλήματος, καθώς αφορούν μόνον στις περιπτώσεις, στις οποίες τα θύματα της βίας έκαναν καταγγελίες και προσφυγές σε διεθνείς οργανισμούς.
Σημαντική θέση κατέχουν οι καταδικαστικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για θέματα αστυνομικής βίας τα τελευταία χρόνια. Ενδεικτικά αναφέρεται η υπόθεση Μπέκος και Κουτρόπουλος κατά Ελλάδος, (13.12.2005), χαρακτηριστική για την διαφορετική αντιμετώπιση του ίδιου περιστατικού από τα ευρωπαϊκά όργανα και τις ελληνικές αρχές. Εν προκειμένω, η Ελλάδα καταδικάστηκε ομόφωνα για τη συμπεριφορά αστυνομικών σε δύο Ρομά, κατά τη σύλληψη και κράτησή τους σε αστυνομικό τμήμα του Μεσολογγίου. Σε ελληνικό επίπεδο διενεργήθηκε ΕΔΕ και προτάθηκε η τιμωρία δύο αστυνομικών με αργία με πρόσκαιρη παύση. Με απόφαση του Αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. μόνο ένας αστυνομικός τιμωρήθηκε με πρόστιμο 60 ευρώ. Ασκήθηκε δίωξη κατά τριών αστυνομικών, αλλά σε δίκη παραπέμφθηκε μόνο ένας που αθωώθηκε.
Η αστυνομική αυθαιρεσία, όποτε εκδηλώνεται, αναζητά νομιμοποίηση στο όνομα της προστασίας της φιλήσυχης πλειοψηφίας, ψαρεύοντας σε θολά νερά. Τροφοδοτείται από ένα φασίζοντα αυταρχισμό, που ενθαρρύνει την επικίνδυνη εκτροπή του «μόνο με ξύλο καταλαβαίνουν» ή την υπηρεσιακή και ηθική χαλαρότητα του «έλα μωρέ, δυο μπουνιές παραπάνω, αλήτες είναι άλλωστε». Στο διανοητικό πλαίσιο του φασίζοντος αυταρχισμού, τα ατομικά δικαιώματα είναι αμελητέα, ιδίως αν αφορούν διαμαρτυρόμενους αντιεξουσιαστές και αλλοδαπούς, ενώ οι δικονομικές εγγυήσεις ενοχλητικές εφευρέσεις κάποιων αριστεριστών δικηγόρων.
Απέναντι σε αυτή τη πρακτική δεν αρκεί μόνο η διεκδίκηση των δικαιωμάτων στα πλαίσια του δικαιϊκού μας συστήματος και με βάση το νομικό μας οπλοστάσιο, απαιτείται να ενταθεί η πολιτική και κινηματική δράση, οι κοινωνικοί αγώνες ρήξης και ανατροπής, η ανυπακοή σε κάθε μορφή κρατικής και διεθνούς καταστολής, με στόχο, τελικά, μια κοινωνία πολιτικής χειραφέτησης και κοινωνικής απελευθέρωσης.
Το άρθρο αποτελεί περίληψη εισήγησης σε εκδήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας στο 10ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη (29-30 Ιουνίου και 1 Ιουλίου)