Περιβάλλον
Nα σώσουμε το δάσος πριν τους “σωτήρες”

Την περασμένη βδομάδα μετά την καταστροφή στην Πάρνηθα, η Κυβέρνηση, πανικόβλητη από τη διογκούμενη δυσαρέσκεια της κοινής γνώμης, έσπευσε μέσω του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, να ανακοινώσει τα αυτονόητα από το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας. Ποια είναι αυτά; Οι καμένες εκτάσεις θα κηρυχθούν αναδασωτέες, η βόσκηση μέσα στα καμένα θα απαγορεύεται και τα αυθαίρετα κτίσματα θα κατεδαφίζονται. Η καταστροφή ήρθε σε μία εξαιρετικά δύσκολη για την Κυβέρνηση περίοδο. 

Η Πάρνηθα είναι μία από τις ελάχιστες φυσικές περιοχές δίπλα στην Αθήνα. Οι εκλογές πλησιάζουν απειλητικά και το εκλογικό ακροατήριο στην Αττική, όπου ψηφίζει το 1/3 του εκλογικού σώματος, είναι ικανό, όπως φάνηκε και στις εκλογές του 2000, να αλλάξει το αποτέλεσμα της υπόλοιπης χώρας. Δικαιολογείται όμως μία κυβέρνηση να λαμβάνει μέτρα εντυπωσιασμού της κοινής γνώμης πανικόβλητη; Μήπως οι συνέπειες από τις αποφάσεις που λήφθηκαν ή πρόκειται να ληφθούν είναι καταστροφικότερες από την πυρκαγιά; Άλλωστε ο πανικός και η συνακόλουθη προσπάθεια μεταστροφής της κοινής γνώμης μέσω του εντυπωσιασμού υπήρξαν ανέκαθεν πολύ κακοί σύμβουλοι των πολιτικών ηγεσιών της χώρας. 

Η αναδάσωση, που απαιτεί ο κόσμος, προτείνουν κάποιοι επιστημονικοί κύκλοι και σκέφτεται η Κυβέρνηση, είναι όντως πανάκεια; Οι προτάσεις των «ειδικών» είναι σε πολλές περιπτώσεις εφιαλτικές: επιστρώσεις με ξερά χόρτα, κλαδιά και χαλίκια για συγκράτηση των εδαφών, κατασκευή αναβαθμών από συρματοκιβώτια για να αντιμετωπισθούν οι πλημμύρες, φυτεύσεις με βορειοαμερικανικές ψευδακακίες, σπορές με το κινεζικό δέντρο αείλανθο και άλλες πολλές. Σε όλες όμως αυτές τις περιπτώσεις παύουμε να αναφερόμαστε σε έναν Εθνικό Δρυμό (δηλαδή σε μία περιοχή απόλυτης προστασίας της φύσης) και στοχεύουμε στη μετατροπή της Πάρνηθας σε ένα περιαστικό δάσος με μόνο σκοπό την τέρψη των Αθηναίων. Αν όντως οι κυβερνώντες ενδιαφέρονται τόσο πολύ για το περιβάλλον, ας διαθέσουν χρήματα για τη δημιουργία χώρων πρασίνου μέσα στην Αθήνα.

Εμείς ας αναλογιστούμε τι μας ενδιαφέρει πραγματικά. Μήπως μας ενδιαφέρει μόνο η εφήμερη αναψυχή μας και όχι η ουσιαστική προστασία του φυσικού περιβάλλοντος; Μήπως φωνάζουμε και διαμαρτυρόμαστε αισθανόμενοι τύψεις γιατί και οι δικές μας ενέργειες υποθάλπουν την καταστροφή των δασών; Ένα φυσικό δάσος, πολύ περισσότερο ένα ελατοδάσος είναι αποτέλεσμα πολύχρονων και πολύπλοκων φυσικών διεργασιών, τις οποίες δεν έχουμε κατορθώσει να κατανοήσουμε στο σύνολό τους. Ας αφήσουμε λοιπόν τη φύση ήσυχη, να γιατρέψει μόνη της τις πληγές, που εμείς τόσο βάναυσα τις προξενήσαμε. Το ελατοδάσος στην Πάρνηθα πολύ πιθανόν, μετά από πολλά χρόνια, να ξαναγίνει όπως ήταν. Εμείς δεν θα είμαστε εδώ, θα είναι όμως τα εγγόνια μας. Ας μην τους στερήσουμε αυτήν την ευκαιρία.

Γιάννης Μπαζός
Διδάκτορας Βιολογίας