Εχουμε κάθε λόγο να είμαστε αντίθετοι σε αυτή την επίθεση και πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις για να τη σταματήσουμε, αλλά και για να ξεσκεπάσουμε όλα τα ψέματα πάνω στα οποία στήθηκε. Ολοι όσοι σταθήκαμε και στεκόμαστε στην πρώτη γραμμή υπέρ της εξέγερσης στη Λιβύη και σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο πρέπει να βρεθούμε και στην πρώτη γραμμή ενάντια σε αυτόν τον πόλεμο, ο οποίος υποτίθεται γίνεται στο όνομά μας.
Δεν μπορεί κανείς πλέον να πιστέψει στα σοβαρά ότι η επίθεση γίνεται για χάρη της εξέγερσης με στόχο να προκύψει ένα καλύτερο καθεστώς από αυτό του Καντάφι. Η εμπειρία του Αφγανιστάν και του Ιράκ είναι πολύ πρόσφατη. Η πτώση των Ταλιμπάν οδήγησε σε ένα καθεστώς μαριονέτα, το οποίο έχει τώρα την ανάγκη των Ταλιμπάν για να επιβιώσει. Η πτώση του Σαντάμ οδήγησε σε μια ισορροπία τρόμου μεταξύ των θρησκευτικών και εθνοτικών κοινοτήτων του Ιράκ, σε τείχη διαχωρισμού ανάλογα με το θρήσκευμα και σε ανταλλαγές πληθυσμού μέσα στη Βαγδάτη. Ούτε φυσικά θα μας πείσει κανείς ότι οι ΗΠΑ και οι άλλες δυνάμεις που προκάλεσαν σχεδόν μισό εκατομμύριο νεκρούς στο Ιράκ ενδιαφέρθηκαν ξαφνικά για τους άμαχους της Λιβύης. Μπορεί να αποκάλεσαν την εκστρατεία τους “Αυγή της Οδύσσειας”, αλλά με Λωτοφάγους δεν έχουν να κάνουν.
Επιλογή
Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι που οδήγησαν τους ιμπεριαλιστές σε αυτήν την επιλογή. Ο πρώτος είναι ότι έτσι στρέφονται κατά των επαναστάσεων που απλώνονται σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Οι εξελίξεις στην Τυνησία και στην Αίγυπτο τους έπιασαν σε μεγάλο βαθμό στον ύπνο. Δεν μπόρεσαν να προλάβουν τις εξελίξεις και να υποτάξουν τα κινήματα. Αντί για ελεγχόμενες “χρωματιστές” επαναστάσεις που ονειρεύονταν, είδαν τον κόσμο να τα βάζει όχι μόνο με τα καθεστώτα, αλλά και με τους ιμπεριαλιστές προστάτες τους.
Είδαν τους Αιγύπτιους να ζητάνε όχι μόνο ελευθερία, όχι μόνο ψωμί, αλλά και διακοπή των σχέσεων με το Ισραήλ, να ζητάνε το άνοιγμα των συνόρων της Γάζας. Είδαν την έμπνευση από τη Βόρεια Αφρική να φτάνει στα πιο υποταγμένα καθεστώτα, στο Μπαχρέιν, την Υεμένη, μέχρι και στη Σαουδική Αραβία. Η κατάσταση στη Λιβύη, όπου η επανάσταση πήρε χαρακτήρα σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο στρατούς, τους έδωσε την μοναδική ευκαιρία να παρέμβουν και να προσπαθήσουν να δηλητηριάσουν το κίνημα. Θέλουν να έχουν την ευκαιρία το επόμενο διάστημα να φορέσουν όποτε τους συμφέρει το μανδύα των φίλων της δημοκρατίας και της ελευθερίας.
Ο δεύτερος λόγος είναι οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις που έχουν κλιμακωθεί από τη διπλή πίεση της οικονομικής κρίσης και των εξεγέρσεων. Και οι δύο προηγούμενοι μεγάλοι πόλεμοι, στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, είχαν σαν βασικό στόχο να επιβεβαιώσουν προληπτικά ποιος θα έχει το πάνω χέρι στην περιοχή. Δεν ήταν τόσο η άμεση ανάγκη των ΗΠΑ να πάρουν στον έλεγχό τους το ιρακινό πετρέλαιο, όσο ότι θα εξασφάλιζαν πως δεν θα μπορούσαν με ισότιμο τρόπο να το εκμεταλλεύονται οι ανταγωνιστές τους: Κίνα, Ρωσία και ΕΕ.
Ακριβώς όμως επειδή σε στρατιωτικό επίπεδο όλα αυτά πήγαν εντελώς στραβά για τους ιμπεριαλιστές, οι ανταγωνισμοί δεν πήγαν βήμα πίσω. Η διείσδυση της Κίνας στη Λιβύη είναι ένα μικρό δείγμα για το τι συμβαίνει. Μια εκτίμηση υπολογίζει τις κινέζικες εργολαβίες που βρίσκονταν σε εξέλιξη στη Λιβύη στα 18 δισεκατομμύρια δολάρια. Ειδικά στον τομέα των κατασκευών σιδηροδρόμων και κατοικιών η Κίνα είχε καταφέρει να έχει το πάνω χέρι.
Οι περισσότεροι από 30 χιλιάδες κινέζοι εργάτες που εγκατέλειψαν τη Λιβύη τις περασμένες βδομάδες έδωσαν μια μικρή εικόνα για το τι συμβαίνει. Το βασικό ενδιαφέρον του κινέζικου καπιταλισμού είναι οι πρώτες ύλες. Επενδύοντας στις χώρες της Μέσης Ανατολής τα τελευταία χρόνια, διεκδικεί σφαίρες επιρροής. Ακόμη και στην καρδιά του αμερικάνικου ελέγχου, στη Σαουδική Αραβία υπάρχουν 40 χιλιάδες κινέζοι εργάτες και οι κινέζικες εταιρείες έχουν απλωθεί στον τομέα του αλουμίνιου, του τσιμέντου και στο σιδηρόδρομο. Παραλίγο μάλιστα να πάρουν από τη Γαλλία το μεγαλύτερο έργο, τη σιδηροδρομική γραμμή Μέκκας-Μεδίνας.
Διείσδυση
Μόλις τον Ιούλη του 2009, η κινέζικη κρατική τηλεόραση άρχισε να εκπέμπει ειδικό κανάλι στα αραβικά. Ενώ όλη αυτή τη διείσδυση θα πρέπει να τη δει κανείς και σε σχέση με τα ανοίγματα της Κίνας στην Αφρική, όπου οι επενδύσεις εκτιμώνται ότι ως το 2015 θα φτάσουν τα 50 δισεκατομμύρια δολάρια, με στόχο το πετρέλαιο, το αέριο, το χαλκό και άλλα πολύτιμα μέταλλα για τη βιομηχανία.
Η Ρωσία, αντίστοιχα, μέσω Λιβύης άνοιγε μεγάλες μπίζνες στην περιοχή. Στα τέλη Γενάρη ανακοινώθηκε η υπογραφή ενός συμβολαίου-μαμούθ, πώλησης όπλων 1,3 δισεκατομμυρίων ευρώ από τη Ρωσία στον Καντάφι. Η παραγγελία ήταν από Καλάσνικοφ μέχρι δύο συστήματα πυραύλων S-300 και 20 μαχητικά αεροσκάφη. Σημαντικός πελάτης των ρώσικων όπλων στην περιοχή είναι και η Αλγερία.
Η αποσταθεροποίηση της αμερικάνικης ηγεμονίας έχει φέρει την Κίνα και τη Ρωσία να παίζουν ρόλο και να αποκτούν σφαίρες επιρροής από το Πακιστάν και το Αφγανιστάν μέχρι την Ακτή του Ελαφαντοστού. Ωστόσο, από τις επενδύσεις και το εμπόριο μέχρι τον στρατηγικό έλεγχο μιας περιοχής, όπως αυτός που έχουν οι ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Είναι άλλο να κάνεις μπίζνες και άλλο να έχεις αεροπλανοφόρα και πυραύλους. Η Κίνα προσπαθεί εδώ και καιρό να κάνει και τέτοια εμφάνιση. Συμμετέχει στη Σομαλία, έχει μερικές εκατοντάδες στρατιώτες στο Νταρφούρ και άλλους τόσους στο Λίβανο. Αυτή η παρουσία όμως δεν αρκεί. Όπως δήλωνε πρόσφατα ένα κορυφαίο στέλεχος σαουδαραβικής τράπεζας: “Είναι αλήθεια ότι η Κίνα εξάγει περισσότερο εδώ, αλλά αυτό συμβαίνει στις πιο πολλές χώρες...Η σχέση αυτή θα γίνει πολιτική όταν η Κίνα αποφασίσει να παίξει ρόλο στην περιοχή [της Μέσης Ανατολής] κάτι που, προς το παρόν, δεν συμβαίνει.”
Οι βομβαρδισμοί προσπαθούν να προλάβουν μια τέτοια εξέλιξη. Οι ΗΠΑ δήλωσαν ανοιχτά ότι για πρώτη φορά από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, νιώθουν την ανάγκη να ξανα-αναπτυχθεί ο 6ος στόλος στη Μεσόγειο και οι Ρώσοι θυμήθηκαν κι αυτοί ότι διατηρούν το ίδιο δικαίωμα να απλώσουν τα πολεμικά τους από το Αιγαίο ως το Σουέζ και το Γιβραλτάρ. Μέχρι και μια κινέζικη φρεγάτα ανακοινώθηκε ότι θα έφευγε από τις αντι-πειρατικές περιπολίες στον Ινδικό Ωκεανό για να πλεύσει στη Μεσόγειο.
Η επίθεση των ιμπεριαλιστών στη Λιβύη προσπαθεί να κάνει την εξέγερση κομμάτι αυτού του βρόμικου παιχνιδιού μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Μ'αυτή την έννοια είναι ξεκάθαρα μια επίθεση ενάντια στην επανάσταση και στα γνήσια αιτήματα του απλού κόσμου που σιχαίνεται τον Καντάφι και θέλει να τον κρεμάσει με τα ίδια του τα χέρια. Δεν θα τους αφήσουμε να λερώσουν τις εξεγέρσεις με τις μοιρασιές των συμφερόντων τους.
Διαβάστε επίσης