Μέσα στο καλοκαίρι η κεντροαριστερή κυβέρνηση του Πρόντι στην Ιταλία έκανε μια ακόμα προδοσία. Αντί να καταργήσει τους αντιασφαλιστικούς νόμους του Μπερλουσκόνι όπως είχε υποσχεθεί προεκλογικά, έβαλε μπροστά να τους εφαρμόσει. Η μόνη διαφορά από τον προκάτοχό της είναι ότι οριοθετεί την πλήρη εφαρμογή των μέτρων λίγα χρόνια αργότερα από ότι πρόβλεπε το χρονοδιάγραμμα του Μπερλουσκόνι. Κάπου εκεί εξαντλούνται τα όρια της «αντινεοφιλελεύθερης» διαχείρισης της κεντροαριστεράς.
Το 1994 η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι είχε περάσει μια νομοθεσία σύμφωνα με την οποία αυξάνονταν τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση από τα 57 στα 60 χρόνια. Δεν βγαίνουν βέβαια όλοι οι εργαζόμενοι στην σύνταξη στα 57 στην Ιταλία. Το 57 είναι το κατώτατο όριο και ισχύει με την προϋπόθεση της συμπλήρωσης της 35ετίας. Ο Μπερλουσκόνι είχε περάσει αυτό το νόμο για να σπρώξει προς τα πάνω, πιο πάνω από τα 60 συνολικά τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση και να πετσοκόψει τις συντάξεις. Η νομοθεσία του Μπερλουσκόνι ήταν για την Ιταλία το αντίστοιχο των αντιασφαλιστικών νόμων του Μητσοτάκη το 1990-92.
Η κυβέρνηση Πρόντι λέει τώρα ότι τα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση θα αυξάνονται σταδιακά κάθε χρόνο ώστε το 2014 να έχουν φτάσει τα 62 χρόνια. Παράλληλα, οι συντάξεις θα μειώνονται ώστε την ίδια χρονιά να αντιστοιχούν στο 50-60% του τελευταίου μισθού. Επίσης, για να χρυσώσει το χάπι στις ηγεσίες των συνδικάτων, άφησε προς το παρόν τις αλλαγές στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα έξω από τη «μεταρρύθμιση» και δέχτηκε να συζητήσει τι θα ισχύει για το συνταξιοδοτικό καθεστώς των γυναικών.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες συμφώνησαν, με το σκεπτικό ότι αυτή η πρόταση είναι καλύτερη από το νόμο του Μπερλουσκόνι. Και οι αριστεροί σύμμαχοι του Πρόντι στον κυβερνητικό συνασπισμό, η Κομμουνιστική Επανίδρυση, έδωσαν επί της ουσίας το πράσινο φως στην εφαρμογή τους: εμείς διαφωνούμε, είπαν, αλλά είναι «ζήτημα των εργαζόμενων», δηλαδή των συνδικαλιστικών ηγεσιών.
Η Κομμουνιστική Επανίδρυση είχε μπει στην κυβέρνηση του Πρόντι δηλώνοντας ότι είναι κόμμα «και της κυβέρνησης και του κινήματος» και ότι έτσι θα πιέζει αποτελεσματικά «από τα μέσα». Αυτές οι υποσχέσεις έχουν αποδειχτεί ψέματα, σε όλα τα ζητήματα. Το πρώτο ήταν η συμμετοχή στον «αντιτρομοκρατικό» πόλεμο του Μπους.
Η κυβέρνηση του Πρόντι για παράδειγμα, αναγκάστηκε μεν να αποσύρει τα ιταλικά στρατεύματα από το Ιράκ, αλλά για να δείξει ότι η συμμαχία με τις ΗΠΑ παραμένει αδιατάραχτη, βάθυνε τη συμμετοχή της στην κατοχή του Αφγανιστάν και πέρσι το καλοκαίρι συνεισέφερε το κύριο όγκο των δυνάμεων της «ειρηνευτικής αποστολής» του ΟΗΕ στο Λίβανο. Στόχος αυτής της δύναμης είναι να στραγγαλίσει την λιβανέζικη αντίσταση που με επικεφαλής τη Χεζμπολάχ νίκησε το Ισραήλ. Ενα ακόμα δώρο στον Μπους ήταν η επέκταση της αμερικάνικης βάσης στη Βιτσέντζα, για να χρησιμέψει σα σημείο εξόρμησης για τις αμερικάνικες στρατιωτικές επεμβάσεις.
Η Επανίδρυση στήριξε με τη ψήφο της όλες αυτές τις επιλογές. Αντί να μεταφέρει τη πίεση και τα αιτήματα του κινήματος ενάντια στον πόλεμο και τον νεοφιλελευθερισμό μέσα στην κυβερνητική συμμαχία έκανε το αντίθετο: μετέφερε στο εσωτερικό του κινήματος τα εκβιαστικά διλήμματα του Πρόντι.
Προδοσίες
Η δύναμη που μπορεί να βάλει φρένο σε αυτές τις επιθέσεις και τις προδοσίες είναι το κίνημα. Στις 17 Φλεβάρη 150.000 διαδηλωτές πολιόρκησαν την αμερικάνικη βάση της Βιτσέντζα απαιτώντας να σταματήσει η επέκτασή της. Ηταν η πρώτη μεγάλη κινητοποίηση του αντιπολεμικού κινήματος στην Ιταλία μετά από πολύ καιρό. Στις 9 Ιούνη δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στην Ρώμη ενάντια στην επίσκεψη Μπους, αλλά και στην πολεμοκάπηλη πολιτική της κυβέρνησης του Πρόντι. Τέτοιες «Βιτζέντσες» μπορεί να είναι η απάντηση και στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις στην ασφαλιστική «μεταρρύθμιση» και στον νεοφιλελεύθερο προϋπολογισμό που ετοιμάζει ο Πρόντι. Στην οργάνωση και στήριξη αυτών των μαχών, δηλαδή στη πράξη και όχι στα λόγια, κρίνονται οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν τον τίτλο της ριζοσπαστικής αριστεράς.
Εδώ στην Ελλάδα ο Συνασπισμός τήρησε πέρσι σιγή ιχθύος όταν η κυβέρνηση Πρόντι έστελνε στρατό στο Λίβανο και μετά όταν η Κομμουνιστική Επανίδρυση διέγραφε γερουσιαστές και βουλευτές που καταψήφισαν τη χρηματοδότηση των ιταλικών δυνάμεων κατοχής στο Αφγανιστάν. Το ίδιο κάνει και τώρα με τη νεοφιλελεύθερη επίθεση στο Ασφαλιστικό.
Η Κομμουνιστική Επανίδρυση ήταν η κινητήρια δύναμη για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς ενάμισι χρόνο πριν. Ο Συνασπισμός είναι το αδελφό της κόμμα στα πλαίσια του. Μοιράζονται την ίδια προοπτική και τις ίδιες επιλογές. Προεκλογικά, στις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ και στις δηλώσεις των στελεχών του μπορεί να συμπεριλαμβάνονται δηλώσεις ενάντια στα «κεντροαριστερά σενάρια». Ομως, αυτές οι διακηρύξεις δεν αξίζουν τίποτα, τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να πάρει μια σαφή και δημόσια θέση για τις προδοσίες της κυβέρνησης Πρόντι.