Οι πυρκαγιές της προηγούμενης εβδομάδας με τα δεκάδες θύματα και τις ανυπολόγιστες υλικές ζημιές είναι ένα έγκλημα του Καραμανλή και της κυβέρνησής του. Οι περικοπές τόσο σε υλική υποδομή όσο και σε προσωπικό στην δασοπυρόσβεση, η προσπάθεια για την αναθεώρηση του άρθρου 24 του Συντάγματος που ανοίγει την όρεξη των κερδοσκόπων στη γη και η κλιματική αλλαγή που προκαλείται από το κυνήγι του κέρδους είναι οι αιτίες της καταστροφής.
Γι’ αυτό και είναι απολύτως δικαιολογημένη η οργή του κόσμου απέναντι στον Καραμανλή και τους υπουργούς του. Όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει κλίμα εθνικού πένθους και ομοψυχίας καπηλευόμενη τα ίδια τα θύματά της ή να κινδυνολογήσει περί “ασύμμετρων απειλών” δεν μπορεί να κρύψει τις πολιτικές της ευθύνες. Αυτή την οργή του κόσμου που την είδαμε και στα συλλαλητήρια της προηγούμενης εβδομάδας, που οργανώθηκαν σε πολλές πόλεις και στα οποία πρωταγωνίστησε η αντικαπιταλιστική αριστερά, απειλεί με εκλογική συντριβή τόσο τη ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ και ανοίγει τη δυνατότητα για την αριστερά να γίνει αυτή ο εκφραστής της.
Η πρόταση των Οικολόγων Πράσινων για “κυβέρνηση εθνικής ενότητας” και τρίμηνη αναβολή των εκλογών δεν είναι απλά “ένα βήμα πίσω” από τις διαθέσεις του κόσμου, αλλά μια λάθος απάντηση. Καταρχήν ο πόνος για τα θύματα δεν πρέπει να μας τυφλώνει και να χάνουμε από τα μάτια μας ότι η κλιματική αλλαγή, η αδυναμία της κρατικής μηχανής και η κερδοσκοπία στη γη έχουν πολιτικές αιτίες. Είναι αποτέλεσμα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, των περικοπών, της απελευθέρωσης των αγορών, του νεοφιλελευθερισμού και της πολεμοκαπηλείας, των στρατηγικών επιλογών δηλαδή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και του “έργου” τους ως κυβερνήσεις . Είναι και οι δύο ένοχοι. Δεν τους δίνουμε κανένα συγχωροχάρτι και πολύ περισσότερο δεν διαχειριζόμαστε μαζί τους τη λύση του προβλήματος. Το κάλεσμα για “εθνική ενότητα” και “ομοψυχία”είναι ακριβώς αυτό που ζητάει ο Καραμανλής ελπίζοντας να κοπάσει η οργή του κόσμου. Δεν “θρηνούμε”, αλλά δίνουμε τη μάχη απέναντι στα σχέδιά τους, οργανώνοντας το κίνημα και τη δράση των απλών ανθρώπων και όχι ζητώντας “θεσμικές” λύσεις όπως η “ευρύτατη σύσκεψη με πρωτοβουλία του προέδρου της δημοκρατίας”. Είναι παράλογο να ζητάς κυβέρνηση εθνικής ενότητας την ώρα που όλο και περισσότερος κόσμος ζητάει κανείς από τους δύο να μην καταφέρει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Πριν από ένα χρόνο στη Θεσσαλονίκη δώσαμε μια πετυχημένη εκλογική μάχη μαζί με πολλά μέλη των Οικολόγων Πράσινων μέσα στο νομαρχιακό σχήμα της Οικολογίας Αλληλεγγύης. Ήταν ένα σχήμα που είχε σαν στίγμα την πιο συνεπή αντιπολίτευση κατά της δεξιάς του Ψωμιάδη, τη σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα και την αναφορά στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου και γι αυτό και πήρε το 4,6% στις εκλογές. Δυστυχώς η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Αφού αρνήθηκαν να συζητήσουν για την προοπτική μιας εναλλακτικής αριστερής και οικολογικής συνεργασίας, οι Οικολόγοι Πράσινοι πήραν στο συνέδριο τους την απόφαση “για συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές, με στόχο να εκπροσωπηθούν στη βουλή ως άλλος πολιτικός πόλος, διακριτός από τη δεξιά, το ΠΑΣΟΚ και την αριστερά, για να αλλάξει το κέντρο βάρους στην πολιτική ατζέντα”. Δυστυχώς μέσα από τέτοιες επιλογές καταλήγουν οι Οικολόγοι Πράσινοι να ακολουθούν την πορεία της πιο δεξιάς πτέρυγας των οικολόγων διεθνώς όπως πχ στη Γερμανία όπου και βρέθηκαν στην κυβέρνηση στηρίζοντας τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στην Σερβία. Υπάρχει και άλλος δρόμος. Η οργάνωση του κινήματος που παλεύει πραγματικά ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος αλλά και η συγκρότηση μιας αριστεράς που παλεύει συνολικά ενάντια στο σύστημα που την προκαλεί αλλά και στους διαχειριστές του.
Σάκης Kολότσιος, Mπάμπης Kουρουνδής,Γιάννης Kούτρας, Γιάννης Mήτζιας Θεσσαλονίκη