Η Αριστερά

Τεράστια πόλωση είναι αυτό που χαρακτηρίζει την πολιτική κατάσταση στη Γαλλία σήμερα. Αιτία της είναι οι δεκάδες κλαδικοί απεργιακοί αγώνες σε εργατικούς χώρους και πανεπιστήμια, που τους τελευταίους μήνες βρέθηκαν να συντονίζονται σε εθνικό επίπεδο. Αυτοί οι αγώνες είναι η απάντηση στην επιτάχυνση της επίθεσης της κυβέρνησης με αντικοινωνικά μέτρα που στοχεύουν το σύνολο της εργατικής τάξης και της νεολαίας.

Φοιτητές/τριες, άνεργοι/άνεργες, πρόσφυγες, συνταξιούχοι, δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στους σιδηρόδρομους και στα νοσοκομεία, όλοι δεχόμαστε επίθεση ενάντια στις συνθήκες σπουδών, ζωής ή εργασίας μας. Στην επίθεση προστίθενται μια σειρά κατασταλτικές και αυταρχικές μεταρρυθμίσεις όπως αυτή που κατοχυρώνει συνταγματικά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή όπως το καινούργιο νομοσχέδιο ενάντια στο δικαίωμα στην απεργία. Αυτό το κατασταλτικό πλαίσιο ενισχύεται από μια ανανεωμένη παρουσία των φασιστών στη δημόσια σκηνή. 

Ο νόμος ORE (προσανατολισμός και επιτυχία των φοιτητών) κάνει την πρόσβαση στο πανεπιστήμιο ακόμα πιο δύσκολη, δεν αφήνει περιθώρια λάθους στους φοιτητές και στοχεύει γενικά σ’ ένα μοντέλο όπως στη Μ. Βρετανία για την ανώτατη εκπαίδευση: υπερχρέωση των φοιτητών, κάποια πανεπιστήμια που να είναι μόνο για μια πολιτιστική και οικονομική ελίτ, προσαρμογή των προγραμμάτων στις ανάγκες των τοπικών επιχειρήσεων, περισσότερη επισφάλεια και εντατικοποίηση για τους εργαζόμενους στα πανεπιστήμια. Το νομοσχέδιο ουσιαστικά ετοιμάζει την ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης στη Γαλλία.

Καταλήψεις πανεπιστημίων

Ενάντια στη διάλυση αυτού του δημοσίου αγαθού, οι φοιτητές/τριες και οι μαθητές/τριες σε όλη τη Γαλλία κινητοποιούνται για την απόσυρση του νομοσχεδίου. Έχουν γίνει καταλήψεις των πανεπιστημίων παντού. Στο Στρασβούργο, ενώ το οργανωμένο φοιτητικό κίνημα ήταν πολύ μειοψηφικό, αναπτύχθηκε ένα φοιτητικό κίνημα που η ριζοσπαστικοποίηση και η μαζικότητά του ξεπέρασε γρήγορα αυτό του 2016. 

Το σημείο εκκίνησης του κινήματος ήταν η απεργία και οι διαδηλώσεις των συνδικάτων σε όλη τη Γαλλία και η κατάληψη μιας νύχτας ενός πανεπιστημίου, η οποία εκκενώθηκε την επόμενη μέρα από την αστυνομία. Το ίδιο βράδυ ο πρύτανης του πανεπιστημίου κάλεσε όχι την αστυνομία αλλά ένα φασιστικό τάγμα για να διώξει τους φοιτητές που είχαν κάνει κατάληψη.

Βίντεο που δείχνουν απίστευτη βία, με τον πρύτανη να χειροκροτεί, βοήθησαν στο να κάνουν γνωστή την πραγματικότητα του φασιστικού κινδύνου και να δημιουργηθεί έτσι μια πανεθνική συσπείρωση ενάντια στην αστυνομική καταστολή και τη συνεργασία μεταξύ του κράτους και των φασιστικών ομάδων. 

Αυτή τη στιγμή, στο Στρασβούργο, όπως και σε άλλες πόλεις, οι φασίστες παίζουν το ρόλο της στήριξης της αστυνομίας στην καταστολή του φοιτητικού κινήματος. Σ’ αυτό προστίθεται και ο καινούριος ρόλος που δίνεται στις ιδιωτικές υπηρεσίες ασφάλειας, στο όνομα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και της μάχης ενάντια στην τρομοκρατία, καθιστώντας την παρουσία τους στα πανεπιστήμια μόνιμη ώστε να επιτίθενται στους καταληψίες φοιτητές.

Παντού όπου ο κόσμος αντιστέκεται, παντού όπου ο κόσμος καταλαμβάνει κάποιο χώρο, είτε είναι πανεπιστήμιο, είτε είναι στρατόπεδο προσφύγων ή ZAD (χώρος για υπεράσπιση), η μόνη απάντηση της κυβέρνησης είναι με την αστυνομία. Η αυταρχική παρεκτροπή που ξεκίνησε με την προηγούμενη κυβέρνηση δεν είναι πλέον παρεκτροπή αλλά κανονικότητα. Απέναντι σε αυτό, οι διάφοροι κλάδοι που παλεύουν, συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι η νεοφιλελεύθερη επίθεση είναι συνολική και ότι η μόνη νίκη που μπορεί να υπάρξει θα είναι κι αυτή συνολική.

Ταυτόχρονα εδώ και καιρό δίνουμε και τη μάχη ενάντια στους φασίστες. Αξιοποιώντας τις εκλογικές και ιδεολογικές επιτυχίες του Εθνικού Μετώπου, οι γάλλοι φασίστες έχουν αποκτήσει περισσότερη αυτοπεποίθηση και πολιτικές φιλοδοξίες. Ενώ μέχρι πρότινος κρατούσαν ένα χαμηλό προφίλ, σήμερα δρουν ανοιχτά. Έτσι, στο Στρασβούργο, όπως και σε άλλες πόλεις, το Bastion Social (Κοινωνικό Προπύργιο), μια ομάδα ανοιχτά φασιστική, ρατσιστική και ομοφοβική, άνοιξε ένα συνεταιριστικό μπαρ το Δεκέμβρη του ’17. Οι φασίστες του 21ου αιώνα προσπαθούν έτσι να αποκτήσουν μόνιμη βάση στις πόλεις και στις γειτονιές, στο όνομα της «εθνικής προτεραιότητας» απέναντι στη «μεγάλη αντικατάσταση» (των ευρωπαίων από τους μετανάστες).

Εκτός από το Εθνικό Μέτωπο, το μοντέλο και οι μέθοδοι του Bastion Social εμπνέονται από διάφορα φασιστικά και νεοναζιστικά ευρωπαϊκά κόμματα και οργανώσεις με τα οποία έχουν σχέση: το Casapound στην Ιταλία, τη Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, το Hogar Social στην Ισπανία μεταξύ άλλων. Χρησιμοποιώντας μια «κοινωνική» ρητορική, λένε ότι θέλουν να βοηθήσουν τους άστεγους, αλλά μόνο τους λευκούς. Αυτό σπάει γρήγορα μπροστά στην πραγματικότητα: οι συμμορίτες του Bastion Social είναι περισσότερο γνωστοί για τις ρατσιστικές και ομοφοβικές τους επιθέσεις ή για αυτές ενάντια στο εργατικό κίνημα. 

Με το που μαθεύτηκε το άνοιγμα αυτού του μπαρ, αντιφασίστες αγωνιστές ενώθηκαν σ’ ένα αντιφασιστικό μέτωπο. Με κύριο αίτημα το κλείσιμο του φασιστικού στεκιού, αυτό το μέτωπο ενώνει κόσμο από την αυτονομία μέχρι την Ανυπότακτη Γαλλία, τα συνδικάτα, κάτοικους της γειτονιάς. Έχει από την αρχή μια έντονη δράση που βοήθησε να ενημερωθούν όλοι, να οργανωθούν αντιφασιστικές διαδηλώσεις, να γίνει παντού η σύνδεση του αντιρατσισμού με τον αντιφασισμό, να προβληθούν τοπικά και εθνικά οι κινητοποιήσεις μας και γενικά να συνδεθεί η μάχη ενάντια στο φασισμό με τους υπόλοιπους αγώνες μέσα στην πόλη. Επίσης, η δραστηριότητά μας χρησιμεύει ως παράδειγμα για αγωνιστές σε άλλες πόλεις που κινητοποιούνται για το ίδιο ζήτημα.

Ενάντια στους φασίστες

Ο συσχετισμός δυνάμεων που χτίστηκε έδωσε έτσι τη δυνατότητα να επιβάλουμε ένα ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο που ζητάει το κλείσιμο του χώρου και τη διάλυση της οργάνωσης. Η δράση αυτής της αντιφασιστικής συλλογικότητας απλώνεται σήμερα στη μάχη ενάντια σε όλη την άκρα δεξιά και στη μάχη ενάντια στον κρατικό ρατσισμό όπως το νομοσχέδιο για το άσυλο και τους μετανάστες. Το βασικό εργαλείο ανάπτυξης της άκρας δεξιάς σήμερα στη Γαλλία είναι η ισλαμοφοβία και η συζήτηση για την εθνική αναδίπλωση και το κλείσιμο των συνόρων. Ο επόμενος σταθμός για μας είναι στις 26 Μάη όπου θα γίνει πανεθνική κινητοποίηση ενάντια στους χώρους των φασιστών σε κάθε πόλη όπου υπάρχουν. Αυτή η κινητοποίηση θα βάλει και τις βάσεις για ένα αντιφασιστικό πλαίσιο σε εθνικό επίπεδο, που λείπει πάρα πολύ μέχρι τώρα.

Εργαζόμενοι στους σιδηροδρόμους, φοιτητές, πρόσφυγες, συνταξιούχοι, άνεργοι, οικολόγοι, είμαστε όλες και όλοι μαζί στις διαδηλώσεις, όπως και στις καταλήψεις και στα δικαστήρια. Βλέπουμε ότι τα συμφέροντά μας είναι κοινά, ότι χρειάζεται να διώξουμε τον Μακρόν και την κυβέρνησή του και να διαμορφώσουμε μια πραγματική εναλλακτική απέναντι στη Λεπέν και τους φασίστες. Ούτε ο «τελικός αγώνας» είναι, ούτε η «μητέρα των μαχών», η σημερινή σύγκρουση είναι όμως καθοριστική. Κληρονομιά της μεγάλης άνοιξης του 2016, με συσσωρευμένη εμπειρία, η σημερινή έκρηξη σε πρωτόγνωρο βαθμό ξαναφέρνει στην ημερήσια διάταξη τις μνήμες του Μάη του ’68… Είναι μόνο η αρχή!