Ο Πρ. Παυλόπουλος πραγματοποίησε, ακόμα μια επίσημη επίσκεψη στην Αίγυπτο στα τέλη του Απρίλη, μαζί με τον Αναστασιάδη της Κύπρου. Έκαναν δηλώσεις και βγήκαν χαμογελαστές φωτογραφίες με τον δικτάτορα Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι. Ήταν ακόμα ένα βήμα στην ενδυνάμωση του αντιδραστικού άξονα Ελλάδας-Αιγύπτου-Ισραήλ. Στο όνομα αυτής της συμμαχίας το ελληνικό κράτος σφιχταγκαλιάζεται με μια δικτατορία.
Ο στρατηγός Σίσι εκλέχτηκε για μια δεύτερη θητεία πρόεδρος τον Μάρτη με το εκπληκτικό ποσοστό του 90%. Υπήρχε ένας «αντίπαλος», ο Μούσα, που υποστήριζε την επανεκλογή του Σίσι μέχρι την τελευταία μέρα κυριολεκτικά, αφού κατέθεσε την υποψηφιότητά του 15 λεπτά πριν τη λήξη της προθεσμίας.
Ο Σίσι ήταν επικεφαλής του στρατιωτικού πραξικοπήματος που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο Μόρσι τον Ιούλη του 2013. Ο Μόρσι ήταν προβεβλημένο στέλεχος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και υποτίθεται ότι το πραξικόπημα έσωσε την Αίγυπτο από το «χάος» και τον «ισλαμικό σκοταδισμό». Αυτή ήταν η επίσημη και ανεπίσημη γραμμή εφημερίδων, κομμάτων και κυβερνήσεων στην «πολιτισμένη» ΕΕ και στις ΗΠΑ.
Πέντε χρόνια μετά, σύμφωνα με τις εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας και άλλων οργανώσεων, στην Αίγυπτο υπάρχουν 60.000 πολιτικοί κρατούμενοι, που αποτελούν το μισό του συνολικού αριθμού των φυλακισμένων. Ήταν τόσο απότομη η αύξηση του πληθυσμού των φυλακών ώστε η δικτατορία έχτισε 16 καινούργιες. Οι συνθήκες είναι φριχτές: ηλεκτροσόκ, ξυλοδαρμοί, βιασμοί, είναι καθημερινότητα.
Περισσότεροι από 15.000 άνθρωποι έχουν οδηγηθεί στα στρατοδικεία: μέλη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, συνδικαλιστές, φοιτητές, αγωνιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αριστεροί. Ανάμεσα στους καταδικασμένους είναι 150 παιδιά.
Εκατοντάδες έχουν «εξαφανιστεί» κι άλλοι τόσοι έχουν δολοφονηθεί σε σκηνοθετημένες «ανταλλαγές πυρών» και «απόπειρες απόδρασης». Όχι ότι η δικτατορία του Σίσι έχει δισταγμούς να δολοφονεί επίσημα. Κάθε Τρίτη είναι η «μέρα των εκτελέσεων» στην Αίγυπτο. Το 2017 απαγχονίστηκαν 49 πολιτικοί κρατούμενοι, υπερδιπλάσιοι από το 2016. Στις αρχές της φετινής χρονιάς απαγχονίστηκαν 20. Μέχρι κι ο ΟΗΕ έκφρασε την «ταραχή» του γι’ αυτή την κλιμάκωση.
Ο Σίσι έχει επεκτείνει τρεις φορές την «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» από το 2013. Κάθε τόσο καινούργιοι νόμοι περιορίζουν το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, της ελεύθερης έκφρασης, το καθεστώς έχει κλείσει περίπου τετρακόσια σάητ στο ίντερνετ. Οι απεργίες παραμένουν ουσιαστικά παράνομες. Εκατοντάδες εργάτες και εργάτριες έχουν απολυθεί, συλληφθεί και οδηγηθεί ακόμα και σε στρατοδικεία γιατί «πρωτοστάτησαν» σε απεργίες.
Ναυπηγεία
Όπως εκείνη των εργατών στα ναυπηγεία της Αλεξάνδρειας που περιηγήθηκε ο Παυλόπουλος (με τον απαραίτητο Τέρενς Κουίκ) και ο Αναστασιάδης. Τον Μάη του 2016 οι εργάτες στα ναυπηγεία κατέβηκαν σε απεργία για να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες ασφαλείας. Ο στρατός περικύκλωσε το ναυπηγείο, έκλεισε τις πύλες και συνέλαβε 26 «πρωταίτιους» που σαπίζουν ακόμα στη φυλακή. Λεπτομέρεια: τα ναυπηγεία είναι ιδιοκτησία του στρατού, που είναι μεγάλος οικονομικός «παίχτης» στην Αίγυπτο.
Κατά καιρούς οι διεθνείς οργανισμοί κάνουν θορύβους δυσαρέσκειας για την κατάφωρη καταπάτηση των πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Αίγυπτο. Όμως, τη γραμμή την έχει δώσει ο Τραμπ που πέρσι δήλωσε ότι ο Σίσι «έχει κάνει έξοχη δουλειά σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση». Η Ε.Ε. συσφίγγει τις σχέσεις με το καθεστώς Σίσι. Πέρσι η Γαλλία πούλησε μαχητικά Ραφάλ και πολεμικά ελικόπτερα στον αιγυπτιακό στρατό.
Η «σιδερένια πυγμή» του Σίσι και των στρατηγών κάνει την Αίγυπτο «εγγυητή της σταθερότητας» και των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών στην περιοχή. Το «ανακαλύπτουν» κάθε μέρα οι Παλαιστίνιοι στη Γάζα. Ο ισραηλινός στρατός δολοφονεί δεκάδες και ο Σίσι σφραγίζει ακόμα πιο ερμητικά τα σύνορα.
Ο Παυλόπουλος φυσικά δεν είδε τίποτα από όλα αυτά στην επίσκεψή του. Όπως δεν είχε δει κι ο Τσίπρας τον Δεκέμβρη του 2015 όταν υποδέχτηκε μετά τιμών κι επαίνων τον χασάπη Σίσι στην Αθήνα ή όταν υπέγραψε μαζί με τον Αναστασιάδη την τριμερή συμφωνία για τα ενεργειακά τον Νοέμβρη του 2017 στην Λευκωσία.
Ο Παυλόπουλος μίλησε για την «ήπια ισχύ» (soft power) που χαρακτηρίζει την εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Αιγύπτου, που βεβαίως-βεβαίως είναι παράγοντες ειρήνης και συνεννόησης. Η φρασεολογία για την «ήπια ισχύ» ήταν η αγαπημένη φράση της αμερικάνικης διπλωματίας και των «θεωρητικών» της στη δεκαετία του ’90. Αυτό δεν εμπόδισε τις ΗΠΑ να ρίχνουν βροχές βομβών στην Σερβία ή αργότερα να εισβάλουν στο Αφγανιστάν.
Έτσι κι αλλιώς αυτές οι εποχές έχουν περάσει. Οι ανταγωνισμοί οξύνονται κι ο ελληνικός καπιταλισμός μπαίνει στην κούρσα της μοιρασιάς. Ο Παυλόπουλος δεν παρέλειψε να εξυμνήσει την οικονομική συνεργασία με την Αίγυπτο, «ιδίως τη συνεργασία σε ότι αφορά την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης». Και στα πλαίσια αυτής της «ειρηνικής συνεργασίας» έκανε μια ακόμα «προειδοποίηση» στην Τουρκία. Δήλωσε ότι: «είμαστε σύμφωνες και οι τρεις χώρες, ότι κάθε αυθαίρετη ερμηνεία, από την πλευρά της Τουρκίας για τις θάλασσες, δημιουργεί ένα προηγούμενο, το οποίο είναι δυνατόν να επικαλεστούν και άλλοι. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, πόσο επικίνδυνο θα ήταν να υπάρχουν ερμηνείες τέτοιες, να δημιουργούνται τέτοια προηγούμενα».
Η κοινή οριοθέτηση των ΑΟΖ είναι μια επιθετική ενέργεια από την πλευρά της ελληνικής άρχουσας τάξης που χτίζει τις συμμαχίες της με κράτη δολοφόνους υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ και της ΕΕ. Για τους εργαζόμενους και τη νεολαία αυτό σημαίνει θυσίες για εξοπλισμούς, αύξηση της θητείας, πολεμική υστερία και εθνικιστικές εκστρατείες. Το εργατικό κίνημα και η Αριστερά που δίνουν μάχες ενάντια στη μνημονιακή «κανονικότητα» θα συγκρουστούν και με αυτές τις πολεμοκάπηλες συμμαχίες.