Χωρίς να αμφισβητούνται ανοικτά οι δύο 48ωρες απεργίες που έχει κηρύξει το διασωματειακό σε όλα τα ΜΜΕ από την Πέμπτη μέχρι και την Κυριακή, διάφοροι «καλοπροαίρετοι» καλλιεργούν την ηττοπάθεια, υπερασπίζονται το «μαγαζί» τους, όπως έγινε στην Ελευθεροτυπία, λες και μιλάμε για υπογραφή ΣΣΕ ανάλογες με αυτές άλλων εποχών, όπου έστω ήταν δυνατός κάποιου είδους συμβιβασμός και όχι για παντελή κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων, όπως άλλωστε γίνεται παντού σε όλους τους κλάδους και σε όλη την Ευρώπη.
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στον τύπο χάρη στην ΣΣΕ έχουν καταφέρει μετά από πολλά χρόνια δουλειάς να έχουν εξασφαλίσει έναν ικανοποιητικό μισθό (μαζί με τις πολυετίες, επιδόματα οικογένειας κλπ), πολλές μέρες άδειας, ωράρια και τα σχετικά. Χωρίς υπογραφή ΣΣΕ οι κατακτήσεις αυτές οδεύουν στον καιάδα και ο καθένας από εμάς θα κληθεί ατομικά να μειώσει το μισθό του και να γίνει υποχείριο του κάθε εργοδότη.
Οι εργαζόμενοι την έντονη αγανάκτησή τους για την πολύχρονη απουσία των σωματείων από τους αγώνες (με φυσική παρουσία, περιφρουρήσεις κλπ) πρέπει να την κρατήσουν για τη γενική συνέλευση του σωματείου τους. Η κατάρρευση των εργασιακών σχέσεων αφορά όλους ανεξαιρέτως και ας μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις για νησίδες εργασιακής ειρήνης, την ώρα που σε όλη την Ευρώπη, κατεδαφίζονται συμβάσεις και τα σχετικά. Η θεμιτή κριτική την ώρα της μάχης γίνεται μπούμερανγκ και όπλο στα χέρια των εργοδοτών που κόπτονται ακόμη και για διαδικασίες «άμεσης δημοκρατίας», βάζοντας τους εργαζόμενους να ψηφίσουν κατά της απεργίας(!),
Βασικό μέλημα είναι τώρα η οργάνωση του αγώνα, η συζήτηση για την επόμενη μέρα. Μόνο στηρίζοντας με νύχια και με δόντια τις απεργιακές κινητοποιήσεις, μπορεί να έχει κάποιος μούτρα να μιλά και να επικρίνει. Η απεργία της Πέμπτης πρέπει να πετύχει, γιατί αν όχι τότε θα έλθει η σειρά όλων.