Ήμουν θυμάμαι στην ηλικία των 5 χρονών, καλοκαίρι σε ένα μικρό χωριό της Ηλείας όταν κοίταγα ψηλά στον ουρανό να δω το νέφος που ερχόταν από το Τσερνόμπιλ. Τόσο αθώα είχε αποτυπωθεί στο μυαλό αυτό που είχε συμβεί, αλλά ακόμα τόσο αθώα είχε αποτυπωθεί και στο στενό μυαλό όλου του κόσμου ανα την υφήλιο που δεν πίστευε ποτέ ότι θα τους αγγίξει αυτή η συμφορά ...γιατί ...; Η απάντηση ήταν έτοιμη....μη φοβάσαι εμείς είμαστε μακριά, απάντηση που έδωσε ενας γονιός στο παιδί του και ένας ηγέτης αντίστοιχα στον λαό του...
Είναι ακριβώς ο ίδιος πατέρας που είδε το παιδί του να πεθαίνει από καρκίνο μετά από μερικά χρόνια και ο ίδιος ηγέτης που δεν έκανε απολύτως τίποτα για να σώσει τον λαό του και τον ίδιο από αυτήν την αρρώστια ...Ήταν αυτός ο ηγέτης που έκανε πλουσιότερες τις φαρμακοβιομηχανίες για την ανακάλυψη του αιώνα το φάρμακο κατά του καρκίνου που κατάφεραν να έχει την ιδία βαρύτητα με το φάρμακο κατά της καράφλας....
Δεν θέλω λοιπόν τώρα να γίνω ούτε αυτός ο πατέρας και περισσότερο δεν θέλω να έχω αυτούς τους ηγέτες... Είμαι ένας πολίτης που δεν έχει φωνάξει ποτέ σε καμιά πορεία. Είμαι αυτός που κάθεται και πίνει τον καφέ του στην Πανεπιστημίου και βλέπει την πορεία φοβούμενος μην γίνει καμιά φασαρία και δεν προλάβει να τελειώσει τον φραπέ του..
Είμαι αυτός ο πολίτης που εύχεται πάντα στην ζωή του να είναι καλά το παιδί του, να μην πάθει ποτέ τίποτα.. Είμαι αυτός ο πολίτης που δουλεύει σε μια ασφαλή ιδιωτική εταιρία και είμαι αυτός που έχει δει τον καρκίνο μέσα στην οικογένεια του, όπως όλος ο κόσμος ...
Αλλά είμαι αυτός που θα σηκωθεί από το τραπέζι της καφετέριας όταν δει γραμμένο στα πλακάτ της πορείας: Έξω τα πυρηνικά, κλείσιμο όλων των εργοστασίων πυρηνικής ενέργειας, λουκέτο στα εργοστάσια θανάτου..