Το ψέμα της ελληνικής κυβέρνησης έχει δύο πλευρές. Η μία είναι γνωστή στους περισσότερους. Η εμπλοκή δεν είναι απλώς διευκολυντική. Τα F-16 του Βελγίου και του Κατάρ απογειώνονται από τον Άραξο και από τη Σούδα για να βομβαρδίσουν τη Λιβύη. Τα “φιλοξενούμενα” βομβαρδιστικά είναι τόσα πολλά ώστε η κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα παραχωρήσει και έξτρα χώρους. Μέχρι και το αεροδρόμιο της Καλαμάτας εξετάστηκε την περασμένη βδομάδα για το ρόλο που μπορεί να παίξει. Το ελληνικό ιπτάμενο ραντάρ και το πολεμικό ελικόπτερο είναι αναπόσπαστο τμήμα της επιχείρησης. Το ίδιο και η φρεγάτα που συμμετέχει στην περικύκλωση. Οι διπλωματικές πρωτοβουλίες της ελληνικής κυβέρνησης δεν είναι εξάλλου καθόλου περιθωριακές. Η Αθήνα ήταν ο πρώτος σταθμός του Υπουργού Εξωτερικών του Καντάφι, που ήρθε την Κυριακή 3 Απρίλη για να παζαρέψει εκ μέρους του καθεστώτος.
Η άλλη όψη του ψέματος της κυβέρνησης είναι ότι παρουσιάζει την κατάσταση λίγο πολύ σαν αναγκαίο κακό και καθόλου σαν δική της επιλογή. Η πραγματικότητα είναι ότι ο ελληνικός καπιταλισμός δεν είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης σε σχέση με τα συμφέροντα που παίζονται αυτές τις μέρες στον αραβικό κόσμο. Η ελληνική άρχουσα τάξη είναι βαθιά μπλεγμένη μέσα στην αποσταθεροποίηση της περιοχής και έχει και η ίδια συμφέροντα να καθυποτάξει το κύμα των επαναστάσεων που έχουν ξεσπάσει.
Ένα μέρος αυτών των συμφερόντων έχουν να κάνουν με τις ελληνικές επενδύσεις στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η Λιβύη το 2008 ήταν δεύτερη χώρα όλης της Μέσης Ανατολής σε διμερές εμπόριο με την Ελλάδα. Στις χώρες του Περσικού και κύρια στη Σαουδική Αραβία η οικογένεια Λάτση συνεχίζει να έχει μεγάλη δραστηριότητα στις κατασκευές και στα τεχνικά έργα. Οι εφοπλιστές, με πρώτη την οικογένεια Βαρδινογιάννη, είναι σημαντικότατοι παίχτες στα καύσιμα. Ενώ στην Αίγυπτο, οι ελληνικές τράπεζες έχουν απλωμένα τα πλοκάμια τους, με πρώτη την Πειραιώς που έχει 48 καταστήματα.
Όμως, οι ορέξεις του ελληνικού καπιταλισμού πηγαίνουν μακρύτερα. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, η κυβέρνηση Μητσοτάκη με Υπουργό Εξωτερικών το Σαμαρά, έβαλαν τις βάσεις για την προσέγγιση Ελλάδας-Ισραήλ, αναγνωρίζοντας το Ισραήλ το οποίο απέκτησε για πρώτη φορά πρεσβεία στην Ελλάδα. Οι στοχεύσεις ήταν ότι στη “νέα εποχή” που άνοιγε μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ, η Ελλάδα θα δυνάμωνε τη σχέση της με τους ισχυρούς και θα έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και ακόμη μακρύτερα. Αίγυπτος – Ισραήλ – Ελλάδα ήταν μέχρι πρόσφατα η σίγουρη τριάδα που θα έπαιρνε πάνω της τη σταθερότητα ολόκληρης της περιοχής. Από τη μια η Σούδα, από την άλλη το Σουέζ και βέβαια το μεγάλο κράτος-στρατόπεδο Ισραήλ.
Φρεγάτες
Το πρόγραμμα κατασκευής και αγοράς φρεγατών που ξεκίνησε η Ελλάδα από την αρχή της δεκαετίας του '90 ήταν κομμάτι αυτής της επιθετικής στρατηγικής. Στον πρώτο πόλεμο κατά του Ιράκ, το '90 – '91 η κυβέρνηση Μητσοτάκη έστειλε τις δύο φρεγάτες που είχε τότε το πολεμικό Ναυτικό, τις “Ελλη” και “Λήμνο”. 20 χρόνια μετά, το Πολεμικό Ναυτικό δεν έχει δύο αλλά 14 φρεγάτες και οι περισσότερες από αυτές είναι μπαρουτοκαπνισμένες. Μετά τον πόλεμο στο Ιράκ συμμετείχαν στη Γιουγκοσλαβία, το 2001 αναπτύχθηκαν στη Μεσόγειο και στην Ερυθρά ως μετόπισθεν της επίθεσης κατά του Αφγανιστάν. Παίρνουν μέρος στο ναυτικό αποκλεισμό του Λιβάνου και στην επιχείρηση Αταλάντα γύρω από τη Σομαλία. Σήμερα ξανά, κατά της Λιβύης.
Οι βρετανικές βάσεις της Κύπρου ήταν από την αρχή ένα κομμάτι αυτού του παζλ. Με τον καιρό, η ελληνοκυπριακή κυβέρνηση πήρε ακόμα πιο γερά θέση στο άρμα της συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου. Το σχέδιο Ανάν ήταν μία από τις προσπάθειες να κλειδωθούν και θεσμικά αυτές οι αλλαγές. Ο ρόλος της ελληνικής και της ελληνοκυπριακής κυβέρνησης στη διάρκεια της ισραηλινής επίθεσης στο Μαβί Μαρμαρά ήταν χαρακτηριστικός. Την ώρα που οι ισραηλινοί κομάντος δολοφονούσαν άοπλους ακτιβιστές, ο ελληνικός στρατός έκανε κοινές ασκήσεις με το Ισραήλ, ενώ η κυβέρνηση Χριστόφια είχε προχωρήσει σε ανοιχτό σαμποτάζ σε βάρος του στολίσκου που πήγαινε βοήθεια στους Παλαιστίνιους.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε ο πρώτος έλληνας πρωθυπουργός που υποδέχθηκε ισραηλινό πρωθυπουργό στην Αθήνα τον περασμένο Αύγουστο -με το αίμα και της Γάζας και του Μαβί Μαρμαρά να είναι τόσο πρόσφατο. Ο τρόπος με τον οποίο εξελίσσονται οι ανταγωνισμοί για τις Ανεξάρτητες Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) στη Μεσόγειο, αντικατοπτρίζει πλήρως τα στρατόπεδα που έχουν διαμορφωθεί. Το Ισραήλ κοντράρεται με το Λίβανο για τα θαλάσσια σύνορα, ενώ συνεργάζεται με την Κύπρο, την Ελλάδα και την Αίγυπτο, βάζοντας όλοι μαζί στην άκρη την Τουρκία, για να μοιράσουν τα κοιτάσματα φυσικού αερίου.
Ολοι αυτοί οι σχεδιασμοί αποδεικνύεται σήμερα ότι γίνονταν χωρίς τον ξενοδόχο, τον απλό κόσμο στη Μέση Ανατολή που ξεσηκώνεται. Από την Τυνησία ως το Μπαχρέιν, οι ιμπεριαλιστές τρέμουν στη σκέψη ότι μπορεί να προκύψουν καθεστώτα που θα αμφισβητήσουν τις παραδοσιακές συμμαχίες και τις ως τώρα μοιρασιές.
Η ελληνική άρχουσα τάξη φοβάται εξίσου. Γι'αυτό δίνουν όλες τους τις δυνάμεις για να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, για να ελέγξουν τις εξελίξεις, να κρατήσουν τα καθεστώτα όρθια εκεί που μπορούν ή να οργανώσουν τη διαδοχή τους με τον πιο βολικό τρόπο εκεί που τα καθεστώτα δεν αντέχουν. Γι'αυτό ο Παπανδρέου προσφέρθηκε να συναντήσει τον Μουμπάρακ αλλά μετά “τάχθηκε με την επανάσταση”, αγκαλιαζόταν με τον Καντάφι αλλά τώρα τον βομβαρδίζει. Γι'αυτό η ελληνική κυβέρνηση συμμετέχει στο βομβαρδισμό της Λιβύης. Όχι μόνο γιατί υπακούει στις πιέσεις των ισχυρών, αλλά και γιατί τρέχει να περισώσει τα συμφέροντα του ελληνικού καπιταλισμού, τα συμφέροντα των εφοπλιστών που νόμιζαν ότι οι φρεγάτες και οι συμμαχίες με το Ισραήλ θα τους εξασφάλιζαν το πάνω χέρι σε ολόκληρη την περιοχή. Η επανάσταση στον αραβικό κόσμο απειλεί να τους διαλύσει όλα αυτά τα όνειρα.