Η εξέγερση του Δεκέμβρη είχε βαθιές ρίζες. Από το 2003 με το αντιπολεμικό κίνημα που πάρα πολλοί μαθητές ξεχύθηκαν στους δρόμους, έκλειναν τα σχολεία τους, κατέβαιναν στις πορείες, έκαναν διάφορα φεστιβάλ. Συνέχισαν το 2006 με τη Γιαννάκου, με το άρθρο 16, τη βάση του 10. Οι κινήσεις τους ήταν οι ίδιες, πορείες, καταλήψεις, συντονισμός με τους καθηγητές. Ώσπου κορυφώθηκε πέρσι με τη δολοφονία του Αλέξη που μαζικά οι μαθητές ξεχύθηκαν αυθόρμητα στο δρόμο την ίδια και την επόμενη μέρα, με αίτημα να αφοπλιστεί η αστυνομία γιατί θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας στη θέση του Αλέξη. Και συνέχισαν πολλές βδομάδες μετά.

Κατεβήκαμε αυθόρμητα πολλοί μαθητές στους δρόμους με όλη αυτή την οργή που είχε συσσωρευτεί τα προηγούμενα χρόνια. Από τη Δευτέρα 8/12 κλείσαμε τα σχολεία και καλέσαμε γενικές συνελεύσεις που ήταν μαζικές, όλα τα παιδιά του σχολείου συμμετείχαν, γίνονταν ομιλίες και η συντριπτική πλειοψηφία ήταν υπέρ της κατάληψης. Οι καταλήψεις κράτησαν πολλές βδομάδες και κάναμε πορείες και κεντρικά με τους φοιτητές και τους εργαζόμενους και τοπικά στα δημαρχεία και τα αστυνομικά τμήματα. 

Στην αρχή οι μαθητές είχαν οργή. Μετά εμείς σαν μαθητές Anticapitalista αυτό το προχωρήσαμε, βάλαμε πολιτικά αιτήματα και συνθήματα. Δώσαμε την προοπτική ότι δεν είναι απλά ένας αστυνομικός που δολοφόνησε τυχαία ένα μαθητή αλλά ότι είναι μια κυβέρνηση δολοφόνων που δεν διστάζει να χτυπάει μαθητές, να κάνει ρατσιστικές επιθέσεις, να επιτίθεται στους εργαζόμενους. Γι’ αυτό δημιουργήσαμε και το Συντονιστικό Αντίστασης, όχι σαν μια οργάνωση που θα κάνει συμβολικά κάποιες αποχές ή θα κλείνει και θα ανοίγει σχολεία όποτε θέλει, αλλά ένα συντονιστικό που θα οργανώνει γενικές συνελεύσεις στις οποίες αποφασίζουν συλλογικά και δημοκρατικά οι μαθητές και κάνουν καταλήψεις.

Το Συντονιστικό ήταν οργανωμένο από τα κάτω. Αρχικά συσπείρωσε πάρα πολλά σχολεία, στην πρώτη του συνέλευση μάζεψε 50 σχολεία. Οι μαθητές ήξεραν ότι το κίνημα δεν έπρεπε να μείνει σε μια αυθόρμητη κίνηση της νεολαίας αλλά έπρεπε να περάσει στην πολιτική του διάσταση, που ήταν να ανατραπεί η κυβέρνηση των δολοφόνων και να δούμε τα προβλήματα της Παιδείας πιο οργανωμένα. Σε κάθε συνέλευση υπήρχαν μαθητές που είχαν όρεξη να πάρουν πρωτοβουλίες και να απλωθούν στα σχολεία. Το Συντονιστικό από την πρώτη μέρα της δημιουργίας του κάλεσε συνελεύσεις, κατέβασε πανό, είχε μαζικότητα στα μπλοκ. Στην Πανεργατική, πολλά παιδιά από τα άλλα συντονιστικά ήρθαν στις δικές μας διαδηλώσεις δυσαρεστημένοι από το ότι το ΣΑΣΑ τους πήγε περίπατο.

Φέτος στην επέτειο της δολοφονίας υπάρχει πορεία και θα συμμετέχουμε. Ανοίγουμε ήδη τις συζητήσεις και στα σχολεία και στις σχολές αυτή την εβδομάδα θα καλέσουμε συνελεύσεις. Φέτος θα είναι μια πολύ πολιτική συζήτηση με νέες ιδέες των μαθητών και με σύνδεση με τους φοιτητές και τους εργαζόμενους. Το έχουμε βάλει και σαν Anticapitalista και σαν Συντονιστικό ότι θα κατέβουμε με πανό τη Δευτέρα με πολλά σχολεία. Ηδη κάποια έχουν κατάληψη για τα κτίρια, τις ελλείψεις σε βιβλία και καθηγητές που είναι αποτέλεσμα της υποχρηματοδότησης της Παιδείας. Αναμένεται να είναι πιο μαζικές φέτος οι διαδηλώσεις, μήνες τώρα οι μαθητές το συζητάνε μέσα στα σχολεία για καταλήψεις και πορείες το Δεκέμβρη.

Η προσπάθεια που έγινε πέρσι από την κυβέρνηση της ΝΔ και τα ΜΜΕ να παρουσιάσουν ότι η εξέγερση ήταν απολίτικη, απέτυχε. Ολο το προηγούμενο διάστημα είχαμε δώσει μάχες και εμείς οι δάσκαλοι με την μεγάλη απεργία των έξι εβδομάδων και οι φοιτητές με τις καταλήψεις και όλοι οι εργαζόμενοι με τις πανεργατικές και τις απεργίες διαρκείας για το ασφαλιστικό. Αυτή η οργή και εμπειρία βρήκε διέξοδο μέσα από τα γεγονότα του Δεκέμβρη.

Γι’αυτό αναγκάστηκε η ΔΟΕ και η ΟΛΜΕ να καλέσουν 24ωρη απεργία στις 9 Δεκέμβρη, γιατί μέσα στους χώρους δεν ήταν μόνο οι μαθητές που αντιδρούσαν με τις καταλήψεις αλλά και οι εκπαιδευτικοί ήταν αγανακτισμένοι. Θέλαμε το κλίμα από τους δρόμους και τις διαδηλώσεις να περάσει και να εκφραστεί με απεργίες μέσα στους εργατικούς χώρους. Αυτό προκάλεσε την οργή της ΔΑΚΕ που έβγαλε την γνωστή κατάπτυστη ανακοίνωση ότι «οι Παρεμβάσεις μετέτρεψαν την ΟΛΜΕ σε γιάφκα», και θορύβησε την κυβέρνηση που αναγκάστηκε να πει ότι θα κλείσει τα σχολεία.

Η Πανεργατική στις 10 Δεκέμβρη ήταν το μεγάλο στοίχημα για τις Παρεμβάσεις και τον κόσμο που προσπαθούσε να οργανώσει τις επόμενες μάχες. Εγιναν οι προσπάθειες και πιέστηκαν η ΔΟΕ και η ΟΛΜΕ να συμμετέχουν στην πορεία που ξεκίνησε από το Μουσείο. Τα σωματεία μας συμμετείχαν μαζικά παρόλο που δεν υπήρχε η κάλυψη από τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Το πόσο σωστή ήταν αυτή η επιλογή φάνηκε από το ότι είχε κατέβει όχι μόνο ο κόσμος της εκπαίδευσης αλλά όλος ο κόσμος του κινήματος να διαδηλώσει. Ηταν μια τεράστια πορεία που έδειχνε ότι οι εργαζόμενοι ήταν κομμάτι του Δεκέμβρη.

Η πανεργατική στις 10 Δεκέμβρη δεν ήταν για εμάς το τέλος. Μαζί με τη μάχη ενάντια στην καταστολή θέλαμε να βάλουμε τα δικά μας αιτήματα, τις εργατικές διεκδικήσεις. Οι εργατικοί χώροι είχαν πολλά ζητήματα, για το ασφαλιστικό, τη λιτότητα, τον προϋπολογισμό και έπρεπε να βγουν με απεργίες για να μπορέσει να σταματήσει από την πλευρά του κινήματος η φιλολογία της κυβέρνησης ότι ο Δεκέμβρης είναι ηλίθια μαθητούδια ή επικίνδυνοι κουκουλοφόροι που στόχο έχουν γενικώς να τα σπάνε. Γι’αυτό λέγαμε ότι οι απεργίες πρέπει να συνεχιστούν και υπήρξαν συντονιστικά πρωτοβάθμιων σωματείων μέσα στη Νομική που έβαζαν τη συνέχεια. Η πρώτη απάντηση από τους εκπαιδευτικούς χώρους μετά τις γιορτές ήταν η απεργία στις 9 Γενάρη, στην επέτειο της δολοφονίας του Τεμπονέρα που ήταν θύμα αντίστοιχης βίας σε ένα κίνημα που τότε πάλευε πάλι ενάντια στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τον Κοντογιαννόπουλο.

Σήμερα τα πράγματα είναι πιο οργανωμένα από πέρσι. Βοήθησε και η Διαμαντοπούλου που ξεκίνησε πολύ επιθετικά και απέναντι στους μαθητές με το εξεταστικό και απέναντι στους εκπαιδευτικούς με την κατάργηση της μόνιμης και σταθερής δουλειάς. Γι’ αυτό επαναφέρει τον ΑΣΕΠ, δεν καταργεί την ωρομισθία όπως υποσχόταν, αντίθετα βάζει την αξιολόγηση σαν τη πανάκεια που δήθεν θα λύσει όλα τα προβλήματα του σχολείου.

Η επίθεση είναι σφοδρή και υπήρχε η ανάγκη, αφού η συνδικαλιστική ηγεσία δεν οργανώνει απεργίες αλλά είναι σε μια διαδικασία διαλόγου με το υπουργείο, να οργανωθεί κινητοποίηση από τα κάτω. Με αφορμή την επέτειο του Γρηγορόπουλου βάζουμε ξανά τις δικές μας διεκδικήσεις. Υπάρχει συντονισμός από πρωτοβάθμια σωματεία της εκπαίδευσης που έχουν βάλει δύο αγωνιστικά ραντεβού, στις 7 Δεκέμβρη και στις 17 Δεκέμβρη για πανεργατική με άλλα σωματεία και ομοσπονδίες, πιέζοντας την ηγεσία ότι αυτός είναι ο τρόπος να απαντήσουμε στον προϋπολογισμό και στο ασφαλιστικό που ανοίγει ξανά.

Η εξέγερση του περσινού Δεκέμβρη ξεκίνησε το Σάββατο 6/12 με τη δολοφονία του Αλέξη. Είχε υπόβαθρο όμως τη μάχη ενάντια στο ασφαλιστικό, ενάντια στις απολύσεις, το φοιτητικό κίνημα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 το 2006-07 με τις εκατοντάδες σχολές κατειλημμένες και τα τεράστια συλλαλητήρια. Ηταν όλα αυτά που έκαναν τον κόσμο να βγει στους δρόμους πέρσι το Δεκέμβρη, να φωνάξει και να βάλει το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων» και μαζί της να πάρει όλα τα μέτρα που είχε προσπαθήσει να περάσει εναντίον των εργατών και της νεολαίας.

Αυτό που είδαμε ήταν μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους από όλους τους χώρους να βγαίνουν από το Σάββατο και κυρίως την Κυριακή και τη Δευτέρα και για τρεις βδομάδες μετά συνέχεια. Είδαμε σα φοιτητές στη Νομική να συμβαίνουν παράλληλα συντονιστικά μαθητών φοιτητών και εργαζομένων μετά τις πορείες, συντονιστικά γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων, ότι πάμε να τιμωρήσουμε τους δολοφόνους και να άρουμε όλα τα μέτρα. Η προσπάθεια στο κίνημα των φοιτητών ήταν αυτή η εξέγερση να μη μείνει μόνο στο δρόμο αλλά αυτό το ξέσπασμα να μπει στους φοιτητικούς συλλόγους και οι σχολές μας να είναι κατειλημμένες με αποφάσεις συνελεύσεων, να είναι ζωντανές με πολιτικές εκδηλώσεις και συζητήσεις, ακριβώς για να ενημερωθεί ο κόσμος και η πολιτική να μπει στους χώρους.

Πολύ σημαντικό κομμάτι ήταν η σύνδεση με τους μαθητές και τους εργαζόμενους. Ηταν κάτι που το είχαμε κερδίσει το 2006-07 στις φοιτητικές καταλήψεις που είχαμε τους καθηγητές της ΠΟΣΔΕΠ στο πλευρό μας. Η περσινή εξέγερση ήταν εξέγερση ολόκληρης της κοινωνίας και έπρεπε όλα τα κομμάτια να συνδεθούν. Ηταν μια προσπάθεια που την κάναμε και στην Πανεργατική στις 10 Δεκέμβρη με όλους τους φοιτητικούς συλλόγους να διαδηλώνουν μαζί με τους εργαζόμενους από το Μουσείο στη Βουλή.

Η προσπάθεια συνεχίστηκε. Ένα χρόνο μετά πετύχαμε τον πρώτο στόχο, ρίξαμε την κυβέρνηση της ΝΔ. Συνεχίζουμε τώρα τις μάχες, οι φοιτητές ενάντια στην αξιολόγηση και τα ΚΕΣ, οι εργαζόμενοι ενάντια στη λιτότητα που συνεχίζει το ΠΑΣΟΚ. Το Δεκέμβρη που έρχεται και που έχει συγκεκριμένα ραντεβού, στις 7 Δεκέμβρη με το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και στις 17 Δεκέμβρη με την προσπάθεια για πανεργατική απεργία από τα κάτω, οι φοιτητές θα απαντήσουμε με καταλήψεις για να ανοίξουμε το δρόμο ώστε τα αιτήματά μας να γίνουν πράξη.