Ενώ οι δήμαρχοι του Αιγαίου συσκέπτονται «αγωνιώντας» για τις «ζημιές» και την «καταπάτηση» που έχουν υποστεί από τους πρόσφυγες οι δήμοι τους, ακολουθώντας την κυβέρνηση στην εκστρατεία τρομοκράτησης και διχόνοιας, αγνοούν συνειδητά το γεγονός ότι την ένταση στα νησιά δεν την φέρνουν οι πρόσφυγες. 

Τη φέρνει το γεγονός ότι περιμένουν απάντηση για τις αιτήσεις τους εδώ και χρόνια. Ότι ζουν σε υπερπλήρεις δομές με άθλιες συνθήκες και συνήθως χωρίς εύκολη πρόσβαση στον αστικό ιστό. Ότι δεν έχουν ιατρική, φαρμακευτική και ψυχιατρική φροντίδα. Ότι πολλά από τα παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο. Ότι πεθαίνουν από το κρύο ή από ατυχήματα που οφείλονται καθαρά στην ακαταλληλότητα των εγκαταστάσεων. Στη Λέσβο και στη Χίο ειδικά, των οποίων οι δήμαρχοι ηγούνται της σύσκεψης, αγνοούν και το γεγονός ότι οι πρόσφυγες έχουν υπάρξει θύματα επιθέσεων των φασιστών.

Χημικά έριξε ομάδα της ΟΠΚΕ στη Λέσβο σε ανήλικους πρόσφυγες για να τους διαλύσει όταν έσπασαν την πόρτα του Κέντρου Υποδοχής και Ταυτοποίησης. Οι περίπου 300 πρόσφυγες διεκδικούσαν την μετακίνησή τους στην Αθήνα.

Οι δήμαρχοι ζητούν καλύτερη φύλαξη των συνόρων, αλλά αυτό μόνο σε περισσότερους νεκρούς μπορεί να οδηγήσει. Τα γεγονότα στα νησιά δείχνουν ότι η λύση βρίσκεται στην αντιδιαμετρική κατεύθυνση, να λυθούν τα δεσμά των προσφύγων, γραφειοκρατικά και πρακτικά: δηλαδή να στεγαστούν ανθρώπινα και να πάρουν γρήγορα χαρτιά.