Γράμματα και σχόλια
Αξίζουν γελοιοποίηση οι μιλιταριστικές παρελάσεις

Από τις εποχές που οι ρωμαϊκές λεγεώνες παρήλαυναν στους δρόμους της Ρώμης, κουβαλώντας λάφυρα και δούλους από τις στρατιωτικές νίκες της αυτοκρατορίας, μέχρι την “επιβλητική” παρέλαση του Μακρόν στην φετινή επέτειο της Βαστίλης και των 70 χρόνων του ΝΑΤΟ, ένας παραμένει ο βασικός σκοπός των παρελάσεων: Η επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος και δύναμης της εκάστοτε κυρίαρχης τάξης. 

Στο σημερινό κόσμο των εθνών-κρατών, όπως διαμορφώθηκε καθώς ο καπιταλισμός γινόταν κυρίαρχο σύστημα στον πλανήτη, η επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος στις παρελάσεις αποτελεί ένα ισχυρό μιλιταριστικό μήνυμα κυριαρχίας προς τα ανταγωνιστικά έθνη-κράτη. Και ταυτόχρονα ένα μήνυμα πειθαρχίας και “εθνικής ενότητας” προς το εσωτερικό, προς την εργατική τάξη, τα καταπιεζόμενα στρώματα, τις τυχόν μειονότητες. 

Στην Ελλάδα, η συμμετοχή των μαθητών στις παρελάσεις (επισήμως, υποχρεωτικά και οργανωμένα από τη φασιστική δικτατορία του Μεταξά το 1936) μοναδικό στόχο είχε να “εμφυσήσει” τα μιλιταριστικά εθνικά ιδεώδη από τη μικρή ηλικία. Στην περίοδο της δικτατορίας 1967-1974, οι παρελάσεις και οι “γιορτές” στο Καλλιμάρμαρο όπου αγήματα αρχαίων οπλιτών, βυζαντινών στρατιωτών και τσολιάδων παρήλαυναν “αποδεικνύοντας” το “αέναον” του ελληνικού έθνους και του στρατού του, έπαιζαν τον ίδιο ρόλο.

Ελευθερία

Τη συνέχιση αυτού του μιλιταριστικού θεσμού, ανοιχτά και ξεκάθαρα, θέλησαν να καυτηριάσουν οι δέκα κοπέλες με την θεατρική τους παρέμβαση αλά Monty Python στη μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στη Ν. Φιλαδέλφεια. Όπως αναφέρουν στο κείμενο που απέστειλαν στην ΕφΣυν: “Τι κοινό μπορεί να ’χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να ’χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού”.

Οργίασαν ακροδεξιοί αλλά και “φιλελεύθεροι” κατά τα άλλα, δημοσιογράφοι (που δεν χάνουν ευκαιρία να υπερασπίζονται την κάθε ρατσιστική και σεξιστική μπαρούφα σαν “ελευθερία του λόγου” και “αντίσταση” στο politically correct) να ζητάνε ακόμη και την παρέμβαση του εισαγγελέα γι' αυτήν την πράξη: Ασκούν “bullying”, έναν “έντεχνο τραμπουκισμό” στα άλλα παιδιά που παρελαύνουν έγραψε ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στην Καθημερινή. Προσέβαλαν τη μνήμη των απλών ανθρώπων “που θυσιάστηκαν για την πατρίδα” έγραψαν άλλοι. 

Πόσο υποκριτές είναι. Αν οι παρελάσεις γίνονται για να τιμήσουν τους νεκρούς που “θυσιάστηκαν για την πατρίδα”, γιατί δεν γιορτάζουν κάθε Αύγουστο την κατάρρευση του μετώπου στη Μ. Ασία το 1922; Δεν αξίζουν ούτε μια παρέλαση, οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί και ανάπηροι και τα εκατομμύρια των προσφύγων που άφησε πίσω της η μικρασιατική εκστρατεία της “Μεγάλης Ιδέας”; 

Οι παρελάσεις δεν γιορτάζουν τις ήττες ούτε βέβαια τη μνήμη των απλών ανθρώπων που χάθηκαν στους πολέμους. Γιορτάζουν τις νίκες της κυρίαρχης τάξης - γιατί αυτές αποδεικνύουν την “έμφυτη τάση του λαού μας να είναι θαρραλέος στη μακραίωνη ιστορία μας” σύμφωνα με την πρόσφατη δήλωση της υπουργού Παιδείας. Γιατί οι ήττες δεν μπορούν να θρέψουν τις πολεμοκάπηλες κραυγές κάθε φορά που αγριεύει ο ανταγωνισμός στα Βαλκάνια, στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο. Γιατί εν τέλει, όπως διδάσκει και η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα, οι “νίκες” έρχονται από τους “πρώτους” -και έτσι μόνο οι “πρώτοι” μαθητές θα πρέπει να κρατάνε τη σημαία παρελαύνοντας μπροστά από την εξέδρα των παρασημοφορημένων στρατηγών και των εκπροσώπων της ορθόδοξης εκκλησίας. 

Μήπως όμως οι κοπέλες προσέβαλαν τον αντιφασιστικό αγώνα ή τον αγώνα της αντίστασης τα χρόνια της φασιστικής και ναζιστικής κατοχής; Όση σχέση έχει ο Μακρόν με τους αβράκωτους της Βαστίλης άλλη τόση είχε και το Όχι του  Μεταξά στον Μουσολίνι με τον αντιφασιστικό αγώνα. Οι λόγοι που ο Μεταξάς δεν μπήκε στον πόλεμο στην πλευρά του Μουσολίνι και του Χίτλερ, του οποίου υπήρξε θαυμαστής, ήταν τα στρατηγικά συμφέροντα που έδεναν τον ελληνικό καπιταλισμό με τη μεριά του αγγλικού ιμπεριαλισμού και όχι ο ανύπαρκτος αντιφασισμός του. 

Εκείνοι που έδωσαν τη ζωή τους στις οροσειρές της Πίνδου πολεμώντας ενάντια στον ιταλικό στρατό γιατί ήθελαν να τσακίσουν τον φασισμό και βέβαια όλοι εκείνοι και εκείνες που αντιστάθηκαν στα χρόνια της ναζιστικής κατοχής -την ίδια ώρα που οι Τσολάκογλου συνθηκολογούσαν και συγκυβερνούσαν με τον Χίτλερ- έχουν την δική τους επέτειο, τη δική τους νίκη, την απελευθέρωση από το ναζιστικό ζυγό τον Οκτώβρη του 1944. Τις 12 Οκτώβρη του 1944, όταν παρέλαυναν, κάνοντας τη δική του επίδειξη δύναμης, εκείνοι και εκείνες που πραγματικά αντιστάθηκαν, οι εργάτες, οι νέοι και οι γέροι, ο κόσμος που πλημμύρισε τους δρόμους της απελευθερωμένης Αθήνας. 

Αυτόν τον κόσμο τιμούν όλοι και όλες που αντιστέκονται ή διακωμωδούν τις μιλιταριστικές παρελάσεις.