Ιστορία
Μινεάπολη 1934: Παράδοση εξέγερσης

Συγκρούσεις απεργιακής φρουράς με την αστυνομία στην απεργία των Τήμστερς το 1934.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 η Μινεάπολις ήταν πόλη πρότυπο για τα αφεντικά των μεσοδυτικών Πολιτειών των ΗΠΑ. Ήταν μια πόλη όπου κυριαρχούσε το open shop, μια έκφραση που σήμαινε απλά ότι τα συνδικάτα ήταν ανίσχυρα και σχεδόν εξαφανισμένα, με τους εργοδότες να κάνουν ό,τι ήθελαν. Αυτός ο συσχετισμός είχε δημιουργηθεί από την εργοδοτική επίθεση της δεκαετίας του ’20 και είχε γίνει ακόμα πιο καταθλιπτικός στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης που είχε ξεκινήσει το 1929. Η Μινεάπολις ήταν μια μικρογραφία των ΗΠΑ. 

Η εργατική τάξη δεν είχε δεχτεί αγόγγυστα τις επιθέσεις της κρίσης. Μια σειρά αγώνες από τις αρχές της δεκαετίας συσσώρευαν και οργή και εμπειρίες. Αγώνες οικονομικοί, όπως εκπαιδευτικών του Σικάγο το 1933 που έφτασαν να εισβάλουν στα κεντρικά κτήρια των τραπεζών για να επιβάλλουν την πληρωμή τους. Αγώνες που αμφισβητούσαν το ρατσισμό που διαπότιζε -και διαποτίζει- τον αμερικάνικο καπιταλισμό. Το 1932 οι εργάτες γης στη συγκομιδή των φρούτων στην Καλιφόρνια κατέβηκαν σε μια σκληρή απεργία, Λατινοαμερικάνοι, Μαύροι και λευκοί ενωμένοι. 

Τα παραδείγματα είναι πολλά: από απεργίες ενοικιαστών στο Χάρλεμ μέχρι απεργίες υφαντουργών στο βαθύ Νότο. Από το 1931 και για τα επόμενα χρόνια, το ΚΚ των ΗΠΑ οργάνωνε μια μαζική καμπάνια υπεράσπισης στα “παιδιά του Σκότσμπορο”, μιας ομάδας μαύρων εφήβων που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο με στημένες κατηγορίες για βιασμό λευκής στην Αλαμπάμα. 

Οργάνωση

Κομβικό σημείο στην οικονομική δραστηριότητα της Μινεάπολις έπαιζαν οι μεταφορές, με τα φορτηγά. Το συνδικάτο των Τήμστερς που κάλυπτε αρχικά τους οδηγούς ήταν αδύνατο, το τοπικό παράρτημα είχε μόλις 75 μέλη. Η κεντρική ηγεσία του συνδικάτου αδιαφορούσε. 

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει με την υπομονετική δουλειά μιας ομάδας επαναστατών μελών του συνδικάτου. Ο Καρλ Σκόγκλουντ, τα τρία αδέλφια Ντιουν ήταν μέλη του τροτσκιστικού Κομμουνιστικού Συνδέσμου. Είχαν εμπειρία πολλών χρόνων στην Αριστερά και στις εργατικές μάχες. Ο Φάρελ Ντομπς, που μας έχει αφήσει μια κλασσική ιστορία της απεργίας του 1934, δεν είχε τέτοια «παράσημα». Το 1928 ήταν ένας συντηρητικός Ρεπουμπλικάνος που είχε πανηγυρίσει την εκλογή του Χέρμπερτ Χούβερ στην προεδρία. Οι εμπειρίες της κρίσης τον ριζοσπαστικοποίησαν προς τα αριστερά. Το 1933 εντάχθηκε στον Κομμουνιστικό Σύνδεσμο όντας μέλος του συνδικάτου των Τήμστερς. 

Η νέα ηγεσία του συνδικάτου οργάνωσε την πρώτη μάχη τον Φλεβάρη του 1934. Ο στόχος ήταν οι αποθήκες του άνθρακα. Όπως αναφέρει ο Τζον Νιούσιντζερ στο βιβλίο “Αντεπίθεση - η αμερικανικη εργατική τάξη τη δεκαετία του ‘30”:

«Οι προετοιμασίες ήταν, απροσδόκητα, ιδιαιτέρως λεπτομερείς και επιμελώς καταστρωμένες. Ετοιμάστηκε ένας χάρτης με όλες τις ανθρακαποθήκες της Μινεάπολις και πριν ξεκινήσει η απεργία ο κάθε επικεφαλής ομάδας περιφρούρησης έλαβε πολυγραφημένες οδηγίες. Μέσα σε τρεις ώρες από την έναρξη της απεργίας οι 65 από τις 67 ανθρακαποθήκες είχαν κλείσει τόσο σφιχτά που δεν περνούσε ούτε καρφίτσα».

Η τακτική που έκρινε την τύχη της απεργίας ήταν το πνευματικό τέκνο ενός «απλού αχθοφόρου»: ήταν η «μαχητική εφαρμογή της κινητής απεργιακής φρουράς». Τα αυτοκίνητα και τα φορτηγάκια των απεργών επιστρατεύτηκαν για το κυνήγι των απεργοσπαστικών εταιρικών φορτηγών. Οι εργάτες στην Αμερική είχαν τη δυνατότητα να έχουν αυτοκίνητο (πολυτέλεια ακόμα για τους ευρωπαίους συναδέλφους τους). Όμως, αυτό δεν τους έκανε λιγότερο μαχητικούς και ριζοσπαστικούς. 

Η συνέχεια ήρθε με δυο μεγάλες απεργίες τον Μάη και Ιούλη του 1934. Οι συνασπισμένοι εργοδότες της πόλης, η Συμμαχία Πολιτών ήταν αποφασισμένοι να τσακίσουν το Παράρτημα του συνδικάτου των Τήμστερς. Κι οι επαναστάτες στην ηγεσία του σήκωσαν το γάντι. Άνοιξαν τις πύλες του συνδικάτου σε όλους τους εργαζόμενους στις μεταφορές και τις αποθήκες, οργάνωσαν μεγάλες γενικές συνελεύσεις, ενημέρωση. Και εξασφάλισαν την οργανωμένη μαζική συμμετοχή χιλιάδων απεργών, συμπαραστατών και των οικογενειών τους στη μάχη. 

Όπως έγραψε ο Φάρελ Ντομπς στο κλασσικό πλέον βιβλίο του Teamster Rebellion:

«Σπάνια είχε υπάρξει οπουδήποτε τέτοια καλά προετοιμασμένη απεργία. Όταν ανέτειλε ο ήλιος στις 16 Μάη 1934, το αρχηγείο του συνδικάτου στη Σικάγο Άβενιου αρ. 1900, ήταν ένα μελίσσι δραστηριότητας. Ξυλουργοί και υδραυλικοί, όλοι μέλη του συνδικάτου, εγκαθιστούσαν φούρνους γκαζιού, νεροχύτες και πάγκους σερβιρίσματος στην αίθουσα τροφοδοσίας. Το Συνδικάτο Μαγείρων και Σερβιτόρων είχε στείλει τους ‘ειδικούς’ του στο μαγείρεμα μεγάλων ποσοτήτων για να οργανώσουν την κατάσταση και να εκπαιδεύσουν εθελοντές. Περισσότεροι από εκατό εθελοντές, σε δυο δωδεκάωρες βάρδιες, σερβίριζαν καθημερινά τέσσερις με πέντε χιλιάδες ανθρώπους».

Το συνδικάτο έφτιαξε το δικό του ιατρικό κέντρο για τη φροντίδα των τραυματιών, ώστε να μην τους συλλαμβάνουν στα νοσοκομεία. Μέχρι και κέντρο με ασύρματο που παρακολουθούσε τις συχνότητες της αστυνομίας έστησε το συνδικάτο. 

Μάχες

Στις 21 Μάη η αστυνομία επιτέθηκε στις κινητές απεργιακές φρουρές στο κέντρο της πόλης. Όμως, οι επιτιθέμενοι αστυνομικοί βρέθηκαν ξαφνικά περικυκλωμένοι από εκατοντάδες απεργούς οπλισμένους με ρόπαλα του μπέιζμπολ που είχε εγκαταστήσει το συνδικάτο με ένα τέχνασμα σε ένα κοντινό κτήριο. Η μάχη κρίθηκε όταν κατέφθασαν οι μηχανοκίνητες ενισχύσεις των απεργών που έδωσαν στην αστυνομία μια γεύση από τις μεθόδους της. Έτρεχαν με ταχύτητα πάνω στις γραμμές των μπάτσων, αυτοί άνοιγαν και οι απεργοί ξεχύνονταν στα ρήγματα. 

Την επόμενη μέρα (22 Μάη) διεξάχθηκε μια ακόμα μάχη για τον έλεγχο της ίδιας περιοχής. Την αστυνομία ενίσχυε ένας μεγάλος αριθμός «βοηθών» που είχε προμηθεύσει η Συμμαχία Πολιτών, κάποιοι είχαν έρθει φορώντας τα κράνη του πόλο. Νόμιζαν ότι θα πάνε σε ένα διασκεδαστικό κυνήγι των πληβείων. Τους Τήμστερς ενίσχυαν εκατοντάδες οικοδόμοι που είχαν κατέβει σε απεργία αλληλεγγύης. Στη «Μάχη της Τρεχάλας των Βοηθών» (όπως έμεινε γνωστή) που ακολούθησε, δυο «βοηθοί» σκοτώθηκαν. Η απεργία έληξε με ένα προσωρινό συμβιβασμό, ουσιαστικά μια ανακωχή. 

Η δεύτερη απεργία των Τήμστερς ξεκίνησε στις 17 Ιούλη. Το συνδικάτο είχε μαζικοποιηθεί σε εντυπωσιακό βαθμό και είχε ιδρύσει μια ένωση ανέργων που το βοηθούσε, με πέντε χιλιάδες μέλη. Επίσης είχε ξεκινήσει την έκδοση μιας βδομαδιάτικης εφημερίδας, του Organizer, με υπεύθυνο τον Μαξ Σάχτμαν, μέλος της κεντρικής ηγεσίας της τροτσκιστικής οργάνωσης. Στη διάρκεια της απεργίας η εφημερίδα έγινε καθημερινή.

Αυτή η απεργία χρειάστηκε να αντιμετωπίσει την πίεση του κυβερνήτη της Πολιτείας της Μινεσότα, του Όλσεν. Ήταν επικεφαλής του λεγόμενου “εργατο-αγροτικού” κόμματος, στην ουσία το τοπικό παράρτημα των Δημοκρατικών. Ο Όλσεν ήταν “φίλος των εργατών” και των συνδικάτων, φτάνει να του εξασφάλιζαν ψήφους και να μην έκαναν “φασαρίες”. Έστειλε την Εθνοφρουρά να καταλάβει το αρχηγείο των απεργών και να συλλάβει την ηγεσία τους. Η αστυνομία φυλούσε τα απεργοσπαστικά φορτηγά. 

Όμως, η απεργία άντεξε. Η ηγεσία των εργατών προσάρμοσε την οργάνωση του αγώνα στις νέες συνθήκες. Ένα πυκνό δίκτυο “παρατηρητηρίων” εξασφάλιζε ότι οι απεργοί μπορούσαν να χτυπάνε κατά το δοκούν τους απεργοσπάστες. Όμως ακόμα πιο σημαντικό ρόλο έπαιξε η ξεκάθαρη πολιτική των επαναστατών. Δεν είχαν καμιά αυταπάτη για τον προοδευτικό Όλσεν και  δεν έπεσαν στην παγίδα να αναστείλουν την απεργία ως “χειρονομία καλής θέλησης” και “αποκλιμάκωσης της έντασης”. 

Πλέον ο αγώνας της Μινεάπολις είχε γίνει πανεθνικό γεγονός. Το απεργιακό κύμα γιγαντώνονταν στις ΗΠΑ. Τον Μάη, παράλληλα με την απεργία στη Μινεάπολις, η Δυτική Ακτή ζούσε τη μεγάλη απεργία των λιμενεργατών με επίκεντρο το λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο. Εκεί ηγετικό ρόλο έπαιζαν αγωνιστές του ΚΚ ΗΠΑ που είχαν εγκαταλείψει σιωπηλά την σεχταριστική πολιτική των “ταξικών, κόκκινων συνδικάτων” και είχαν οργανώσει τη βάση των λιμενεργατών στο υπάρχον συνδικάτο κόντρα στην ηγεσία του. 

Γι’ αυτό η κυβέρνηση του Ρούζβελτ αναγκάστηκε να παρέμβει στην απεργία της Μινεάπολις. Επέβαλε στους εργοδότες να δεχτούν τα αιτήματα του συνδικάτου για να μην βρεθεί αντιμέτωπη με μια γενική απεργία στις Μεσοδυτικές Πολιτείες. Ήταν μια κρίσιμη νίκη που άνοιξε το δρόμο για την αναγέννηση του συνδικαλισμού στις ΗΠΑ, την άνθιση της Αριστεράς και τις μεγάλες αναμετρήσεις, με το κύμα των απεργιών και καταλήψεων του 1936-1937.


 

Διαβάστε επίσης

Θα το βρείτε στο
Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο
Φειδίου 14 πίσω από Τιτάνια-ΡΕΞ • τηλ. 2105247584
www.marxistiko.gr