Συνεντεύξεις
Συνέντευξη από την Αμυγδαλέζα: «Τρύπησα το κεφάλι μου στον φράχτη»

Στην Εργατική Αλληλεγγύη μίλησε ο Ραχμάν από το Μπανγλαντές που βρίκεται εδώ και δέκα μήνες στην Αμυγδαλέζα μετά από 12 χρόνια παραμονής στην Ελλάδα.

 

Μπορείς να μας μιλήσεις λίγο για τη δική σου περίπτωση;

Περιμένω εδώ και δέκα μήνες να μου πουν τι θα απογίνω. Περιμένω να περάσουν οι δεκαοχτώ μήνες για να μην απελαθώ. Αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο. Οι συνθήκες στις οποίες ζούμε εδώ μέσα είναι άθλιες. Πριν από μια βδομάδα ήμουν άρρωστος με εμετούς και συνεχόμενο πονοκέφαλο. Παρακαλούσα την αστυνομία για ένα ντεπόν και δεν μου το έδιναν. Ούτε εξετάσεις, ούτε τίποτα. Απελπίστηκα τόσο που πήγα και τρύπισα το κεφάλι μου πάνω στο φράχτη και έτσι αναγκάστηκαν να με πάνε στο ιατρείο για να με εξετάσουν. Καταλάβαινα όμως πως οι αστυνομικοί είχαν θυμώσει μαζί μου.

Ποιές είναι οι πιο μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζετε;

Εγώ μιλάω ελληνικά. Οι περισσότεροι όμως όχι. Ό,τι και να τους τύχει, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Διερμηνείς δεν υπάρχουν παρά μονάχα σπάνια. Αναγκάζομαι να μιλήσω εγώ για τους συγκρατούμενους της πτέρυγας μου στην αστυνομία η οποία μου απαντάει “ποιος νομίζεις ότι είσαι και μιλάς για όλους;” Προσπαθώ να βοηθήσω και με κατηγορούν. Οι δυσκολίες είναι πολλές. Το φαί είναι χάλια και είναι το ίδιο σχεδόν καθημερινά. Σήμερα πολλοί από εμάς ξεκινήσαμε Ραμαζάνι αλλά δεν τους ενδιαφέρει καθόλου που δεν μπορούμε να φάμε αυτά που μας δίνουν τις ώρες που μας τα δίνουν. Επίσης το μέρος είναι βρώμικο. Καθαριότητα υπάρχει αλλά δεν καθαρίζουν ποτέ τις τουαλέτες μας. Και εμείς δεν έχουμε ούτε μια βούρτσα για να καθαρίσουμε τις λεκάνες. Πρέπει να τις καθαρίζουμε με τα ίδια μας τα χέρια. Ούτε και οι θάλαμοι μας καθαρίζονται. Τα σκεπάσματα μας πρέπει να τα πλένουμε μόνοι μας με σκέτο νερό και είναι τα ίδια για μήνες.

Υπάρχει προσωπικό για να σας βοηθάει όταν χρειάζεται;

Ό,τι και να χρειαστούμε πρέπει να απευθυνθούμε στην αστυνομία. Είναι οι μόνοι που είναι συνέχεια εδώ. Δεν έχουμε καμία ενημέρωση. Ακόμα και για τις διαδικασίες ασύλου απευθυνόμαστε σε αυτούς. Κάποιοι συγκρατούμενοι νομίζουν πως κάνουν αιτήσεις ασύλου στους αστυνομικούς. Αυτοί τους λένε “μην ανησυχείς” αλλά δεν τους δίνουν κανένα χαρτί για απόδειξη. Τους κοροιδεύουν και τους στέλνει ο ένας στον άλλον. Κανείς μας δεν ξέρει τι θα απογίνουμε.

Σε τι ελπίζετε εσύ και οι συγκρατούμενοι σου;

Μόνη μας ελπίδα είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται έξω από τα στρατόπεδα. Οι δικοί μας αλλά και αυτοί, όπως εσείς, που μας στηρίζουν. Λέμε την αλήθεια και θέλουμε την ελευθερία μας και δικαιοσύνη!