Πες μας για το Camp Breakerz Crew και την πορεία του στη Γάζα.

Ξεκινήσαμε την ομάδα μας το 2004, εγώ και ο αδελφός μου «Funk» Mohammed. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο. Ήμασταν απλά δυο έφηβοι που προσπαθούσαμε να εκφραστούμε μέσω της κίνησης και των ακροβατικών. Επίσης, δεν ήταν εύκολο να χορεύουμε κάτι που προέρχεται από τη Δύση. O παραδοσιακός μας χορός ήταν ο Dabke και ο κόσμος τον προτιμούσε περισσότερο από τη δυτική κουλτούρα.

Εκείνη την εποχή, κυκλοφόρησε μια ταινία με τίτλο You Got Served, που παρουσίαζε την κουλτούρα του breakdance/hip hop, και κάπως μας κέρδισε. Εμπνευστήκαμε και θέλαμε να δούμε περισσότερα βίντεο για να μάθουμε κινήσεις, χωρίς καν να ξέρουμε τι ήταν αυτό, πώς λέγεται. Στη Σαουδική Αραβία το αποκαλούσαν «funky». Και μια μέρα ακούσαμε για το breakdance. Στη Λωρίδα της Γάζας δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «χορός», γιατί, όπως είπα, δεν ήταν καθόλου αποδεκτό. Έτσι, αποκαλούσαμε αυτό που κάναμε σκέτο «break». Λέγαμε ότι είναι ένα είδος αθλήματος και ότι μια μέρα θα μπει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Κατά κάποιον τρόπο το είχαμε προβλέψει από τότε. Δεν ξέραμε τίποτα άλλο για την κουλτούρα του χιπ-χοπ μέχρι το 2007, όταν ο αδελφός μου ταξίδεψε στην Ελβετία. Εκεί απέκτησε κάποιες γνώσεις από τους b-boys για τα βασικά του break.

Δεν ήταν εύκολο για εμάς να κάνουμε παραστάσεις. Σκεφτόμασταν τι να κάνουμε και, βήμα-βήμα, αναμείξαμε κάποια άλλα στοιχεία που επίσης δεν γνωρίζαμε πριν, όπως ο μοντέρνος χορός, ο σύγχρονος χορός, ο λυρικός χορός και ο εκφραστικός χορός. Στόχος ήταν να επικοινωνήσουμε με την κοινότητά μας, να γίνουμε αποδεκτοί, να δουν οι ίδιοι τον εαυτό τους μέσα από τις παραστάσεις μας και να συνειδητοποιήσουν ότι μέσω αυτών στέλνουμε μηνύματα στον κόσμο για την παλαιστινιακή υπόθεση και για τα δεινά που υποφέρουμε υπό την πολιορκία και την κατοχή στη Λωρίδα της Γάζας. Ονομάσαμε αυτό το στυλ «Σύγχρονο Στυλ της Γάζας» επειδή στέλνει ακριβώς αυτό το μήνυμα.

Το 2008-2009 η Λωρίδα της Γάζας δέχτηκε επίθεση από τον κατοχικό στρατό. Μετά την επίθεση μας δόθηκε η ευκαιρία να πραγματοποιήσουμε ένα πρόγραμμα στήριξης των παιδιών. Εκείνη την εποχή, ο αδελφός μου ήταν ήδη νοσηλευτής κι εγώ σπούδαζα το ίδιο. Στην ομάδα χορού μας υπήρχαν και κάποιοι γυμναστές. Έτσι, οργανώσαμε κάποιες δραστηριότητες για τα παιδιά με breakdance και ακροβατικά. Τότε ήρθα και για πρώτη φορά σε επαφή με τον όρο «τραύμα», αλλά δεν ήξερα ακριβώς τι σημαίνει. Μου έμεινε στο μυαλό και θέλησα να μάθω περισσότερα. Εν τω μεταξύ γίναμε πολύ διάσημοι και δημοφιλείς στη Λωρίδα της Γάζας εκείνη την εποχή, δίνοντας παραστάσεις σε μεγάλο κοινό. Αρχίσαμε να κάνουμε παραστάσεις και εργαστήρια σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας, από το νότο μέχρι το βορρά.

Φτιάξαμε τη σχολή χορού μας το 2012. Δεν ήμασταν σαν τα διεθνή στούντιο χορού στα οποία πληρώνεις για να γίνεις μέλος. Ήταν πάντα ανοιχτή σε όλους/ες για τη διάδωση του breaking και του hip hop σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας. Το 2012 η Λωρίδα της Γάζας δέχτηκε ξανά επίθεση και πήγα στα σχολεία του ΟΗΕ όπου έκανα κάποιες εθελοντικές δραστηριότητες για τα παιδιά.

Το 2014 έλαβε χώρα ένα άλλο κύμα επιθέσεων στη Λωρίδα της Γάζας, οπότε η σχολή μας χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο για τον κόσμο της γειτονιάς και η κοινότητα άρχισε να μας εμπιστεύεται όλο και περισσότερο. Ήδη είχαμε αρχίσει να διοργανώνουμε τους πρώτους μας διαγωνισμούς. Καθώς κερδίζαμε περισσότερη εμπιστοσύνη από τον κόσμο, το 2014 άρχισαν να στέλνουν κορίτσια στα μαθήματα χορού μας. Ήταν η πρώτη φορά που είχαμε την ευκαιρία να αρχίσουμε να διδάσκουμε κορίτσια στη σχολή. Για εμάς ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Έτσι, το 2015 διοργανώσαμε ένα πρότζεκτ με τίτλο «Gaza is Alive». Ταξιδέψαμε σε διάφορες πόλεις και χώρες της Ευρώπης όπου πραγματοποιήσαμε ομιλίες, παραστάσεις και εργαστήρια. Τότε αποφάσισα να μείνω στη Γερμανία.

Επέστρεψα στη Λωρίδα της Γάζας το 2019 για 6 μήνες. Δημιουργήσαμε το δεύτερο πρότζεκτ, επίσης με τίτλο «Gaza is Alive», με μερικούς γκράφιτι καλλιτέχνες, DJ, ράπερς και breakdancers. Θέλαμε να εισαγάγουμε μια μεθοδολογία για το πώς να χρησιμοποιήσουμε τα στοιχεία του χιπ-χοπ ως ψυχοθεραπεία για τα παιδιά. Αλλά τότε ήρθε ο κορονοϊός... Άρχισα τις σπουδές μου ως σύμβουλος και εκπαιδευτικός σχετικά με τραύματα έκτακτης φροντίδας και χοροθεραπευτής. Και όταν τελείωσα, επέστρεψα το 2022. Έκανα έρευνες για το πώς να χρησιμοποιήσω τις μεθόδους μου και τι είναι καλύτερο για τους τραυματισμένους ανθρώπους και τα παιδιά στη Λωρίδα της Γάζας. Και ναι, έφτασα σε καλά αποτελέσματα. Η γενιά που βλέπετε τώρα στο διαδίκτυο είναι η γενιά με την οποία δούλεψα από το 2022. Τότε ήταν περίπου 9, 11, 13 ετών.

Ποιο ήταν το έργο της ομάδας στα δύο τελευταία χρόνια της γενοκτονίας;

Το 2023 ήθελα να κάνω μια παράσταση με τίτλο Still Alive. Δίδασκα μια ξεχωριστή ομάδα στο σχολείο μας στη Γάζα προκειμένου να φτιάξω ένα προωθητικό βίντεο. Άρχισα να διδάσκω τις χορογραφίες. Την επομένη της 7ης Οκτωβρίου ήταν η τελευταία μας πρόβα. Ξυπνήσαμε στις 7 Οκτωβρίου με τις βόμβες και όλα τα σχετικά. Δεν ξέραμε τι συνέβαινε, οπότε ήμασταν κάπως παγωμένοι για 5 ημέρες. Δεν περίμενα ότι αυτό που ακολούθησε θα διαρκούσε τόσο πολύ. Το 2014 διήρκεσε 51 ημέρες. Νόμιζα ότι ήταν ένα ακόμη επεισόδιο. Αποφάσισα να πάω στα σχολεία του ΟΗΕ και να τους ρωτήσω αν χρειάζονται βοήθεια. Μας υποδέχτηκαν και κάναμε τις δραστηριότητές μας. Στην πρώτη μας δραστηριότητα, μια βόμβα εξερράγη πολύ κοντά. Αλλά, ευτυχώς, ελέγξαμε την κατάσταση. Συνεχίσαμε, και παρόμοιες καταστάσεις συνέβησαν πολλές φορές. Εκείνη την εποχή κάναμε πολλή εθελοντική ανθρωπιστική εργασία, απλά σαν άνθρωποι που ήθελαν να βοηθήσουν. Χρειαζόταν να βρίσκουμε ρούχα, τρόφιμα και παπούτσια για τα παιδιά και για την ομάδα. Το σχολείο έγινε και πάλι καταφύγιο, οπότε δούλεψα με τη νέα γενιά της σχολής μέσα στο διαμέρισμά μου.

Άρχισα σιγά σιγά να δουλεύω ξανά με τα παιδιά στους δρόμους για να τα βοηθήσω να διατηρήσουν την ψυχική τους ισορροπία. 75 ημέρες μετά τις 7 Οκτωβρίου έπρεπε να γυρίσω στη Γερμανία λόγω της δουλειάς μου. Συνεχίσαμε να υποστηρίζουμε τα παιδιά. Ο ανιψιός μου έμεινε στη θέση μου στη Γάζα. Στις 23 Φεβρουαρίου 2024 βομβάρδισαν το σπίτι δίπλα στη σχολή χορού μας. Χάσαμε συγγενείς και μαθητές. Έχασα μερικούς ανθρώπους, όπως τη Ράνια και την Τούτα, που ήμασταν πολύ κοντά. Ο ανιψιός μου είδε αυτά τα κορίτσια να πεθαίνουν μπροστά του. Σταματήσαμε να κάνουμε οτιδήποτε για περίπου δύο εβδομάδες. Και μετά από δυο βδομάδες παιδιά και προπονητές άρχισαν να καθαρίζουν τη σχολή, να κλείνουν την τρύπα που είχε ανοίξει στον τοίχο και να συνεχίζουν τις δραστηριότητες. Επειδή το έχουν ανάγκη. Τόσο τα παιδιά όσο και οι προπονητές. Γι’ αυτούς είναι σαν θεραπεία το να κάνουν αυτές δραστηριότητες και να έχουν ένα δικό τους χώρο μακριά από την πραγματικότητα. Γι' αυτό συνεχίζουμε μέχρι σήμερα. Έχουμε το Get Down for Gaza που κάνει δραστηριότητες εκτός σχολείου. Έχουμε το Battle of the Week κάθε Παρασκευή. Έχουμε το Colors of Hope με δράσεις ζωγραφικής κλπ.

Σε εκείνη την περίοδο, στις αρχές του 2024, ξεκινήσαμε μια πρωτοβουλία με το όνομα Et'am. Στόχος ήταν να προσφέρουμε τρόφιμα σε οικογένειες στο Deir el-Balah και στο προσφυγικό καμπ της Nusairat. Όμως, με την πάροδο του χρόνου, η κατάσταση γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Τα πάντα ακρίβυναν πάρα πολύ και οι πόροι ήταν περιορισμένοι. Έτσι, η διανομή τροφίμων περιορίστηκε στη γειτονιά της σχολής χορού μας, μετά μόνο για τους μαθητές και, τέλος, μόνο για την ομάδα. Ήταν πραγματικά δύσκολη περίοδος για εμάς. Ωστόσο, αυτή η εκστρατεία συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του 2025.

Αυτή τη στιγμή είμαστε ακόμα στη Γάζα, συνεχίζουμε να διδάσκουμε.

Χρησιμοποιείτε το breakdance, μια κουλτούρα χορού που ξεκίνησε από τους καταπιεσμένους μαύρους νέους στα γκέτο της Αμερικής, και το φέρατε στη Γάζα, το μεγαλύτερο γκέτο της σημερινής εποχής.

Ναι, μου αρέσει να μιλάω συνεχώς για το πώς ξεκίνησε το Hip Hop στο Μπρονξ, γιατί με τον ίδιο τρόπο υπάρχει και στη Γάζα. Υπάρχουν οι ίδιοι λόγοι. Νιώθουμε καταπιεσμένοι, ζούμε υπό πολιορκία, υπό κατοχή. Δεν μας επιτρέπεται να είμαστε σε επαφή με τον έξω κόσμο. Υποφέρουμε όταν θέλουμε να ταξιδέψουμε. Υπάρχουν πραγματικά πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Εφάρμοσαν πειραματικά πολλές επιθέσεις στον κόσμο της Γάζας. Για παράδειγμα, τα drones. Ήταν εκεί πριν από τις 7 Οκτωβρίου. Όλος αυτός ο θόρυβος συνεχώς… Οι άνθρωποι έγιναν σαν ζόμπι. Έχασαν τα συναισθήματα και τα αισθήματά τους επειδή ήταν εξαντλημένοι. Δεν μπορείς να κοιμηθείς βαθιά. Ένας φυσιολογικός άνθρωπος χρειάζεται τουλάχιστον 5 με 6 ώρες την ημέρα για να κοιμηθεί βαθιά. Οι άνθρωποι στη Λωρίδα της Γάζας δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα. Το μυαλό τους είναι συνεχώς ξύπνιο υπό την απειλή της επίθεσης. Το σώμα σου δεν έχει ενέργεια για να μείνει ξύπνιο. Κοιμάσαι χωρίς να κοιμάσαι. Αρχίζεις να νιώθεις αποπροσανατολισμένος. Αδυνατείς να κάνεις μακροπρόθεσμα σχέδια ή να σκεφτείς ακόμη και το αύριο.

Είναι σημαντικό να τα θυμίζουμε αυτά, γιατί έξω από τη Γάζα μερικές φορές υπάρχει η εντύπωση ότι οι άνθρωποι υπέφεραν μόνο από τους βομβαρδισμούς. Αυτός ο καθημερινός τρόπος να κάνουν τη ζωή μας αφόρητη είναι κάτι που δεν βγαίνει συχνά στην επιφάνεια. Δεν είναι στις ειδήσεις.

Αυτή η κατάσταση είχε αντίκτυπο και στις μεθόδους που χρησιμοποιώ στη σχολή χορού. Και το breakdance βοηθάει πολύ. Κατά τη διάρκεια των επιθέσεων, για παράδειγμα, προσάρμοσα τις ασκήσεις με στόχο την αποβολή του στρες. Σε αυτή την κατάσταση υπάρχει πολύ μεγάλη ένταση, καταλαβαίνεις. Δεν έχεις καμία στιγμή ησυχίας ή χαλάρωσης. Επίσης, χρησιμοποίησα ασκήσεις φωνής και ήχου εστιάζοντας στις χαμηλές συχνότητες και στη σιωπή. Έκανα κάποιες έκτακτες παιδαγωγικές δραστηριότητες. Έκανα κάποια top rock cyphers (σ.σ. κύκλος που οι breakdancers χορεύουν εναλλάξ εντός του) για τα παιδιά προκειμένου να εκφραστούν και να βρουν τον ρυθμό τους. Τα τραυματισμένα άτομα δυσκολεύονται με τον ρυθμό, επειδή ο ρυθμός του σώματός τους έχει διακοπεί λόγω του τραύματος. Το cypher σημαίνει επίσης κοινότητα. Χρειάζονται να αισθανθούν μέρος μιας κοινότητας για να εκφραστούν. Χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω κινητικές δραστηριότητες για να ενισχύσω την επικοινωνία, την εκμάθηση της κίνησης του σώματος. Παρατήρησα ότι πολλά παιδιά δεν μπορούν να πηδήξουν ή κινούν το δεξί χέρι αλλά όταν το κάνουν είναι σαν το αριστερό χέρι να μην υπάρχει. Ή ένα άλλο παράδειγμα, οι ασκήσεις των ποδιών στο έδαφος βοηθούν στην ενεργοποίηση των νεύρων που έχουν καταρρεύσει λόγω του τραύματος κλπ.

Η φωτογραφία της ομάδας σας που χορεύει στα βομβαρδισμένα ερείπια έγινε αφίσα για διαδηλώσεις και πρωτοσέλιδο του περιοδικού μας εδώ. Το κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε παγκοσμίως είχε αντίκτυπο στον αγώνα σας;

Σίγουρα. Τώρα υπάρχει μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση. Πριν, η προπαγάνδα απαγόρευε τις φωνές των Παλαιστινίων σε όλο τον κόσμο, αλλά τώρα... μπουμ, είναι παντού. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έδειξαν μεγάλη αλληλεγγύη και υποστήριξη. Το διαπίστωσα αυτό όταν άρχισα να λαμβάνω προσκλήσεις από διάφορους ανθρώπους που με καλούσαν ως κριτή σε κάποιο διαγωνισμό ή για να δώσω μια ομιλία ή ένα εργαστήριο. Ελπίζουμε ότι αυτό θα συνεχιστεί. Ίσως οι άνθρωποι στον κόσμο να πιστεύουν ότι τώρα όλα είναι εντάξει στη Γάζα και πρέπει να το ξεχάσουμε. Όχι, εξακολουθεί να συμβαίνει και εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε την υποστήριξη των λαών. Συνεχίστε να οργανώνετε εκδηλώσεις, συναντήσεις, εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Είμαστε ακόμα εδώ και πρέπει να συνεχίσετε να μιλάτε για την Παλαιστίνη, δεν είναι κάτι που ήταν της μόδας και μετά εξαφανίστηκε.

Ποια είναι η κατάσταση στη Γάζα τώρα και πώς βλέπεις το επόμενο διάστημα;

Το 90% της Γάζας έχει καταστραφεί. Λένε ότι άνοιξαν τα σύνορα της Ράφα, αλλά αφήνουν ελάχιστα άτομα να βγουν για ιατρική περίθαλψη. Μας αντιμετωπίζουν σαν ζώα. Ανοίγουν ένα μονοπάτι για να περάσουμε και πρέπει να υποβληθούμε σε έλεγχο και κακοποίηση και να ανακριθούμε για δύο, τρεις ώρες. Οι κατοχικές δυνάμεις χτυπούν κατά καιρούς ανθρώπους στο δρόμο και λένε: «Αυτοί μας χτύπησαν πρώτοι». Συνεχίζουν να σκοτώνουν ανθρώπους. Σε πολλά μέρη, οι άνθρωποι δεν έχουν σπίτια ή δεν μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους.

Επίσης τα τελευταία δύο χρόνια πολλοί Παλαιστίνιοι της διασποράς ήταν σε δύσκολη κατάσταση. Δεν μπορούσαν να ζήσουν κανονικά τη ζωή τους. Σκεφτόντουσαν συνεχώς τη Γάζα και προσπαθούσαν να την υποστηρίξουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Τώρα ανυπομονώ να επιστρέψω στη Γάζα, γιατί έχω την εμπειρία και τις γνώσεις για να βοηθήσω. Θέλω να επιστρέψω το συντομότερο δυνατό. Ελπίζουμε ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί, ελπίζουμε ότι τα σύνορα θα ανοίξουν, θα γίνει πιο εύκολο να περάσουμε και να ταξιδέψουμε όποτε θέλουμε. Θέλουμε να εργαστούμε για την κοινότητα και για τη νέα γενιά. Να είναι δυνατή, να μεγαλώσει όπως όλα τα παιδιά στον κόσμο και να έχει το δικαίωμα να ταξιδεύει. Να μπορέσουμε να κάνουμε μια διεθνή περιοδεία με τα παιδιά, για παράδειγμα. Επειδή βρίσκονται αποκλεισμένα στη Γάζα, δεν έχουν καμία ιδέα για τον έξω κόσμο. Φυσικά, η σχολή χορού μας θα συνεχίσει να υποστηρίζει τα παιδιά, θα συνεχίσει να υποστηρίζει την κοινότητα στη Λωρίδα της Γάζας και αυτή είναι η πρώτη προτεραιότητά μας. Να αγωνιστούμε για μια φυσιολογική ζωή. Κάτι που είναι τόσο συνηθισμένο για όλους, αλλά όχι για τους ανθρώπους στη Γάζα.

Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για το Camp Breakerz Crew και τρόπους ενίσχυσης στο www.campsbreakers.com. 

Οι Camp Breakerz Crew στο εξώφυλλο του "Σοσιαλισμός από τα κάτω" Νο 173