Οικονομία και πολιτική
ΣΥΡΙΖΑ: Νέο βήμα “ρευστοποίησης” του κόμματος

«Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ανοιχτεί στην κοινωνία…Απειλείται αν μείνει κλεισμένος μέσα σε μια γυάλα», είπε ο Τσίπρας σε συνέντευξή του στο Kontra Channel την περασμένη βδομάδα, μια μέρα μετά τις «ανατρεπτικές» προτάσεις του στο Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος. Σύμφωνα με τον Τσίπρα και την ηγετική ομάδα γύρω του, το βγάλσιμο από τη γυάλα θα το εξασφαλίσει η κατευθείαν εκλογή Προέδρου (δηλαδή του ίδιου) και της ΚΕ από τη «βάση», όχι από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους στο συνέδριο του κόμματος. 

Η πρόταση του Τσίπρα αιφνιδίασε, όπως ομολόγησε ο ίδιος στην συνέντευξη. Στο Πολιτικό Συμβούλιο εγκρίθηκε με 27 ψήφους υπέρ και 11 κατά. Εναντίον της τάχτηκαν τα στελέχη της «Ομπρέλας» της τάσης που έχει συσπειρώσει τους παλιούς 53+ και άλλους. 

Η πρόταση του Τσίπρα δεν είναι «άνοιγμα στην κοινωνία». Είναι ακόμα ένα μεγάλο βήμα στη δεξιά πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Ενδεικτικές είναι οι πηγές έμπνευσης αυτής της πρότασης, δηλαδή τα καταστατικά κομμάτων όπως η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, οι Πράσινοι ή το Ποδέμος στην Ισπανία. Αυτά είναι τα πολιτικά πρότυπα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και από κει δανείζεται και οργανωτικές συνταγές. Ας μη πάμε μακριά, το παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ είναι πολύ κοντινό. Η εκλογή του προέδρου «από τη βάση», ξεκίνησε το 2004 όταν ο Σημίτης έδωσε το «δαχτυλίδι» στον Γιώργο Παπανδρέου. Τη συνέχεια τη γνωρίζουμε.   

Ο Τσίπρας στην συνέντευξή του υποστήριξε ότι οι προτάσεις του δεν έχουν καμιά σχέση με τα παραπάνω. Αν ήθελε αρχηγικό κόμμα, είπε, θα πρότεινε μόνο την απευθείας εκλογή του Προέδρου, αυτός προτείνει και της ΚΕ. Και ακόμα περισσότερο, στο ΚΙΝΑΛ και τη ΝΔ ψηφίζει για πρόεδρο «όποιος βλέπει φως και μπαίνει» ενώ στο ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίζουν τα μέλη. 

Αδύναμες δικαιολογίες

Πρόκειται για πολύ αδύναμες δικαιολογίες από κάθε άποψη. Η διαφορά ανάμεσα σε ένα «δημοψήφισμα μελών» που εκλέγει Πρόεδρο και ΚΕ και σε ένα συνέδριο αντιπροσώπων είναι η οργανωμένη πολιτική συζήτηση που γίνεται ή δεν γίνεται. Όταν τα μέλη γίνονται απλοί ψηφοφόροι του αρχηγού η έννοια του μέλους εξαερώνεται. Πρόκειται για ένα ακόμα βήμα στη κούρσα της προσαρμογής προς τα δεξιά, της διάλυσης της Αριστεράς στη σούπα της «κεντροαριστεράς». 

Αυτή η κούρσα έχει και ιδεολογικό περιτύλιγμα. Ενάμισι χρόνο πριν, τον Ιούνη του 2021, ο Κ. Δουζίνας εξηγούσε ότι η «νέα Αριστερά» δεν έχει μέλλον με αναφορές στην εξαφανισμένη υποτίθεται εργατική τάξη, αλλά πρέπει να απευθυνθεί «στους δικτυωμένους ατομιστές» που ζούνε σε «μια σύνθετη πραγματικότητα». Οι Αν. Λιάκος και Μ. Ζορμπά τις ίδιες περίπου μέρες μας ενημέρωναν ότι το «πολιτικό κόμμα» δεν είναι «το σώμα της Αριστεράς», αυτά είναι παλιά λενινιστικά βαρίδια. Για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι «το κόμμα δεν είναι η λύση του προβλήματος, είναι το ίδιο το πρόβλημα». 

Τα στελέχη της Ομπρέλας αντιτάχτηκαν στις προτάσεις του Τσίπρα γιατί «ρευστοποιούν το κόμμα», το μετατρέπουν σε «κόμμα σταρ σίστεμ». Σωστές οι διαπιστώσεις, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα που ακυρώνει την αξιοπιστία τους. Το πρόβλημα είναι ότι η Ομπρέλα και όσοι την απαρτίζουν έχουν ακολουθήσει κατά πόδας την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στα δεξιά. Κάθε αντίρρησή τους σήμερα θα στιγματιστεί ως «διχαστική», ως υπεράσπιση των «καρεκλών» τους που διακινδυνεύει τη νίκη στις ερχόμενες εκλογές. 

Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια δυνατή, ανεξάρτητη επαναστατική Αριστερά που ρίχνει τις δυνάμεις της στην οργάνωση και την πολιτική στήριξη των αγώνων της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Για ένα κίνημα με προοπτική την ανατροπή του καπιταλισμού.