Η κυβέρνηση των Τεμπών, του Predator και του ΟΠΕΚΕΠΕ παραμένει αυτό που είναι, όσες «εγκληματικές οργανώσεις» και αν «εξαρθρώσει» το «ελληνικό FBI». Τα χέρια της είναι βουτηγμένα βαθιά στο αίμα, τη σήψη και τη διαφθορά και καμιά αποκάλυψη, όσο «ηχηρή» και αν είναι για στημένους αγώνες, πειραγμένες ταμειακές μηχανές, εκατομμύρια σε μυστικές κρύπτες ή ξέπλυμα βρώμικου χρήματος δεν μπορεί να μας κάνει να ξεχάσουμε την αδιαφορία για τις ζωές μας, την καταστολή, τη διαφθορά και την προκλητική υποστήριξη των πλούσιων και των ισχυρών από την πιο μισητή κυβέρνηση των τελευταίων χρόνων.

Η Pizza Fan έκλεβε πράγματι, δίχως αμφιβολία, τον ΦΠΑ. Και οι ταμειακές της μηχανές ήταν πειραγμένες, έτσι ώστε να κρύβουν κάποια από τα έσοδα μεταμφιέζοντας τις πωλήσεις σε δώρα. Αλλά ακόμα και αν το μέγεθος της φοροδιαφυγής είναι τόσο μεγάλο όσο λέει η αστυνομία τι σχέση μπορεί να έχουν τα 25 ή 35 εκατομμύρια που φέρεται να έκλεψε έκλεψε ο Αντάρας, το αφεντικό της Pizza Fan, με τα δισεκατομμύρια που έχουν κλέψει τα μνημόνια από τους συνταξιούχους;  Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα η Pizza Fan εμφάνιζε σαν δώρο μια στις τέσσερις (περίπου) πίτσες που πληρώνονταν σε μετρητά. Το κράτος, όμως, επιβαρύνει κάθε μπουκιά που τρώμε ή πίνουμε με ΦΠΑ 13%. Για τους φτωχούς, τους εργάτες, τους νέους που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με ένα μεροκάματο 40 ή 50 ευρώ την ημέρα είναι αδιάφορο αν αυτό το 13% θα του το «κλέψει» ο Αντάρας ή ο Μητσοτάκης. 

Και ο Γιαννακόπουλος ξέπλενε, δίχως αμφιβολία, βρώμικο χρήμα μέσα από το «Χωριάτικο». Στους λογαριασμούς του βρέθηκαν έξι εκατομμύρια ευρώ – τα οποία και κατασχέθηκαν.  Εκτός από «φούρναρης» ο Γιαννακόπουλος ήταν και επιχειρηματίας της νύχτας: ήταν ιδιοκτήτης (μέσω ενός 90χρονου αχυρανθρώπου) ενός στριπ κλαμπ της Λεωφόρου Συγγρού και (μέσω άλλων αχυρανθρώπων) μιας σειράς αντίστοιχων «κέντρων» σε διάφορα σημεία της χώρας. Με απλά λόγια, ήταν μαστροπός. Οι φούρνοι ήταν στην ουσία προκάλυμμα: έκοβαν πολύ περισσότερες αποδείξεις από τις πραγματικές τους πωλήσεις και εμφάνιζαν με αυτόν το τρόπο τα (παράνομα) έσοδα από τη μαστροπεία σαν (νόμιμο) τζίρο από τυρόπιτες και κουλούρια.

Αλλά ο Γιαννακόπουλος ήταν γνωστός «στις αρχές» από παλιά. Είχε συλληφθεί το 2008 ύστερα από σήματα της Ιnterpol και της Europol στα πλαίσια της εξάρθρωσης ενός κυκλώματος τράφικνγκ με θύματα γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη. Το 2015 είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 10,5 ετών – αλλά είχε ασκήσει έφεση και είχε μείνει ελεύθερος. Το 2018 δικάστηκε ξανά για την ίδια υπόθεση – αλλά αθωώθηκε αφού οι τέσσερις γυναίκες από την Μολδαβία που τον είχαν καταγγείλει δεν εμφανίστηκαν στο δικαστήριο. Περιττό να το πει κανείς, το ελληνικό κράτος δεν είχε πάρει κανένα μέτρο (πχ άδεια παραμονής, άδεια εργασίας κλπ) για να εξασφαλίσει ότι οι γυναίκες αυτές θα παραμείνουν στην Ελλάδα και θα παραστούν στην δίκη. 

Γελοιότητες

Τώρα ο Χρυσοχοΐδης περιγράφει στις συνεντεύξεις του με ζωηρές λεπτομέρειες την επιτυχία της αστυνομίας που κατάφερε να «παγιδεύσει» τον Γιαννακόπουλο με μια σκηνοθετημένη «αστυνομική έφοδο» στο στριπ κλαμπ του που του έδωσε, υποτίθεται, την εντύπωση ότι η έρευνα σε βάρος του έχει ολοκληρωθεί και έτσι να τον πιάσει «στα πράσα». Αλλά αυτές οι γελοιότητες δεν μπορούν να κρύψουν την απλή αλήθεια: ο Γιαννακόπουλος συνέχισε, χάρη στη ρατσιστική πολιτική του ελληνικού κράτους, όχι μόνο να είναι ελεύθερος, 18 χρόνια μετά την αρχική του σύλληψή, αλλά και να συνεχίζει να «βασιλεύει» ανενόχλητος στη «νύχτα». 

Και το σκάνδαλο με την ΜΚΟ που έκλεβε τα χρήματα που συγκεντρώνονταν από φιλανθρωπικούς εράνους για την στήριξη παιδιών με βαριές ασθένειες είναι φριχτό. Και το κάνει ακόμα πιο φριχτό η αναλγησία την οποία έδειχναν τα μέλη της «εγκληματικής οργάνωσης» απέναντι στα θύματά τους – όπου κάθε «κόλπο» για την εξαπάτησή τους ήταν θεμιτό. Αλλά τα θύματα των περικοπών της υγείας είναι πολύ περισσότερα από τα θύματα της «εγκληματικής ΜΚΟ της Βόρειας Ελλάδας». Και αν δεν είχε διαλυθεί η κοινωνική πρόνοια δεν θα χρειάζονταν οι ασθενείς και οι οικογένειές τους την συνδρομή της φιλανθρωπίας για να τα βγάλουν πέρα. 

Η κυβέρνηση προσπαθεί να καλλιεργήσει την εικόνα ότι η αστυνομία και η δικαιοσύνη έχουν «πιάσει τα μεγάλα ψάρια». Πρόκειται για μεγάλο ψέμα. Τα μεγάλα ψάρια είναι όχι μόνο ελεύθερα αλλά και βασιλεύουν – με τις ευλογίες της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.  

Η κυβέρνηση κομπάζει για την αποκάλυψη του σκανδάλου με τα «στημένα παιχνίδια» στο μπάσκετ. Αλλά το «στήσιμο» του Χρηματιστηρίου Ενέργειας αποφέρει δισεκατομμύρια κάθε χρόνο στα μεγάλα ιδιωτικά συγκροτήματα του κλάδου και έχει και το μεγάλο προσόν ότι είναι νόμιμο: η τιμή στην οποία πουλάνε την κιλοβατόρα οι ιδιωτικές εταιρείες δεν καθορίζεται από την τιμή που προσέφεραν οι ίδιοι αλλά από την τιμή της ακριβότερης προσφοράς που απαιτείται για να καλυφθεί η ζήτηση. Ναι καλά ακούσατε: όχι της φθηνότερης, της ακριβότερης.

Σκάνδαλο  

Το φαραωνικό έργο που χτίζει η Lamda Development του Λάτση στο Ελληνικό είναι ένα ακόμα σκάνδαλο εκατοντάδων εκατομμυρίων – και αυτό εξίσου νόμιμο: σύμφωνα με τις καταγγελίες η εταιρεία αγόρασε το οικόπεδο του παλαιού αεροδρομίου στο 1/20 περίπου της αντικειμενικής του αξίας. Πριν λίγες μέρες παραιτήθηκε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας – αφού παραδέχτηκε ότι το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης του έργου και πώλησης των ακινήτων ήταν μάλλον αισιόδοξο. Με απλά λόγια ομολόγησε έμμεσα και προσεκτικά ότι ο πολυδιαφημισμένος πύργος κινδυνεύει να αποδειχτεί μια επενδυτική «φούσκα». Αν σκάσει οι συνέπειές του θα είναι εκατοντάδες φορές μεγαλύτερες από τα χαρτονομίσματα που βρέθηκαν στην «μυστική κρύπτη» του αφεντικού της Pizza Fan.

Το πιο εξωφρενικό παράδειγμα, όμως, νόμιμου σκανδάλου είναι η πώληση των κάθε είδους «μη εξυπηρετούμενων δανείων» στους διαβόητους servicers. Αφού αγόρασαν κοψοχρονιά (συχνά και στο ένα δέκατο της ονομαστικής τους αξίας) κάθε μικρό ή μεγάλο κόκκινο δάνειο διεκδικούν στη συνέχεια την αποπληρωμή τους στο ακέραιο -προσαυξημένη εννοείται με τους «νόμιμους τόκους». Οι εξωφρενικές τους απαιτήσεις είναι τόσο μεγάλες που έχουν εκτινάξει το «εξωτερικό χρέος» της Ελλάδας στα ουράνια: πέρσι έκλεισε στα 590 δις – από τα οποία μόνο το 330 οφείλονται στο δημόσιο. 

Ποια ήταν η αντίδραση της κυβέρνησης απέναντι σε αυτή την «εγκληματική οργάνωση» των εκατοντάδων δισεκατομμυρίων: το διαβόητο άρθρο 23 στο νομοσχέδιο για τη διαχείριση των δανείων που κατέθεσε πρόσφατα η κυβέρνηση στη Βουλή και το οποίο όριζε ότι οι servicers θα μπορούσαν να προχωράνε σε κατασχέσεις και πλειστηριασμούς άμεσα χωρίς να περιμένουν την κρίση της «βραδυκίνητης» δικαιοσύνης. Με απλά λόγια θα μπορούσαν να κάνουν ότι θέλουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Οι αντιδράσεις ανάγκασαν τελικά την κυβέρνηση να το αποσύρει. Αλλά η πρόθεση καταγράφηκε. Και είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση έχει αρχίσει από τώρα να ψάχνει τις ευκαιρίες για να το επαναφέρει.

“Τι είναι ένα αντικλείδι μπροστά σε μια μετοχή», αναρωτιέται ο Μακχίθ, ο κακούργος - πρωταγωνιστής της  Όπερα της Πεντάρας του Μπέρτολτ Μπρεχτ, στην απολογία του. «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας; Τι είναι η δολοφονία ενός ανθρώπου μπροστά στην πρόσληψη (και εκμετάλλευση για μια ζωή) ενός ανθρώπου;» 

Η θέση του «κυρίου Χωριάτικο» και των όμοιών του είναι στη φυλακή. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι οι δυσλειτουργίες του καπιταλισμού: το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός. Η κυβέρνηση προσπαθεί τώρα με την εξάρθρωση των «εγκληματικών οργανώσεων» να στείλει το μήνυμα ότι η Νέα Δημοκρατία καταπολεμάει την «διαφθορά». Αλλά η προσπάθεια έχει γυρίσει ήδη μπούμερανγκ: το μόνο που έχει καταφέρει μέχρι τώρα είναι να δείξει, σε όλο του το μεγαλείο, τον βούρκο που η ίδια έχει με τόση επιμονή καλλιεργήσει και εξυπηρετήσει. 

Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη δεν μπορεί να καθαρίσει την «κόπρο του Αυγεία» που η ίδια έχει δημιουργήσει. Αλλά ούτε και θέλει.