Οικονομία και πολιτική
Συζήτηση πρότασης μομφής: Άσφαιρη “δυσπιστία”

27/1, Καβάλα, Συλλαλητήριο αλληλεγγύης στους εργάτες των Πετρελαίων Καβάλας. Φωτό: Μάνος Νικολάου

Η αποτυχία της κυβέρνησης της ΝΔ είναι τόσο οφθαλμοφανής που κάθε προσπάθεια του Μητσοτάκη και των υπουργών του να παρουσιαστούν σαν «πετυχημένοι» προκαλεί πικρό γέλιο και αγανάκτηση. Οι τοποθετήσεις του ίδιου στη συζήτηση για την πρόταση μομφής που έγινε την προηγούμενη βδομάδα στη βουλή, επιβεβαίωσε αυτή την εικόνα. Την επιβεβαιώνουν όλα τα ψέματα που υπάρχουν και μόνο μέσα στη φράση  «το Εθνικό Σύστημα Υγείας ανταποκρίνεται στην πίεση», όταν πεθαίνουν 100 άνθρωποι την ημέρα. 

Όμως, ο Μητσοτάκης είπε κι άλλα, εξίσου εξοργιστικά. Περηφανεύτηκε για τη «μείωση των προσφυγικών ροών» δηλαδή για τη δολοφονική πολιτική των κλειστών συνόρων και των επαναπροωθήσεων. Είπε ότι τα Ραφάλ «που πετάνε ήδη στους ελληνικούς ουρανούς» ενισχύουν την «εθνική αυτοπεποίθηση». Οι ανταγωνισμοί μεγάλων και μικρότερων δυνάμεων φέρνουν την απειλή του πολέμου στην Ουκρανία και αποσταθεροποιούν όλη την ανατολική Μεσόγειο. Η «εθνική αυτοπεποίθηση» της ΝΔ είναι εύσχημος τρόπος να πει ότι είναι διατεθειμένη να παίξει με τη φωτιά. Για το φιάσκο του EastMed ούτε κουβέντα. 

Η κυβέρνηση έχει διπλασιάσει τις πολεμικές δαπάνες αλλά όταν έρχεται ένας χιονιάς τα λίγα εκχιονιστικά είναι ακινητοποιημένα γιατί δεν υπάρχουν εργαζόμενοι να τα χειριστούν, τα τρένα του ιδιωτικοποιημένου ΟΣΕ γίνονται παγίδες που απειλούν ζωές. Αλλά σύμφωνα με τον Μητσοτάκη για όλα φταίει η κακιά η ώρα, κυριολεκτικά: δυστυχώς χιόνισε μέρα, είπε ενώ συνήθως χιονίζει βράδυ. 

Ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης που είναι αγκαλιά, πάλι κυριολεκτικά, με όλους τους πλούσιους (εκ)βιαστές, που καλύπτει τους δολοφόνους του Ζακ, είχε το θράσος να μιλήσει για το «έργο» της, στην προστασία των γυναικών και των παιδιών από την κακοποίηση και την «εθνικό σχέδιο δικαιωμάτων ΄των ΛΟΑΤΚΙ+». 

Το ζήτημα που τίθεται από τους εργαζόμενους και τη νεολαία που αγανακτούν καθημερινά με όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, δεν είναι αν πρέπει να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Είναι, καταρχήν, πώς θα φύγει. Το βέβαιο είναι ότι δεν θα φύγει με προτάσεις μομφής σαν και αυτή που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Όχι μόνο γιατί, όπως επιβεβαίωσε και η ψηφοφορία το βράδυ της Κυριακής, η κυβέρνηση συνεχίζει να έχει τη «δεδηλωμένη» στα κοινοβουλευτικά έδρανα. Αλλά και γιατί τέτοιες προτάσεις μομφής αγνοούν αυτό που χρειάζεται: την κλιμάκωση και την γενίκευση των αγώνων, το «πεζοδρόμιο».

Συναίνεση 

Το καλοκαίρι με την πύρινη καταστροφή από τη Βαρυμπόμπη μέχρι την βόρειο Εύβοια, την ώρα που η οργή φούντωνε και το σύνθημα «Μητσοτάκη γ..σαι» γινόταν σήμα κατατεθέν, ο Τσίπρας έβγαινε να δηλώσει ότι «δεν είναι η ώρα απόδοσης ευθυνών». Ακόμα και τότε, δηλαδή όχι στο μακρινό παρελθόν, δεν έβαζε καν ζήτημα εκλογών. 

Τότε, μέσα Αυγούστου, η Εργατική Αλληλεγγύη έγραφε: «η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ… προσφέρει περισσότερη συναίνεση στην κυβέρνηση παρά στο κίνημα. Βήμα-βήμα, ο Αλέξης Τσίπρας και μαζί του όλα τα ηγετικά στελέχη, δεξιά και πρώην αριστερά, εγκαταλείπουν το πεδίο των κινητοποιήσεων και αγκαλιάζουν τις επιλογές των καπιταλιστών- το Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ, τα μέτρα για την πανδημία, τις γεωπολιτικές συμμαχίες. Όλα κρίνονται αναγκαία μπροστά στις διαστάσεις της κρίσης και η όποια υπόσχεση για βελτιώσεις παραπέμπεται για ‘μετά’: Θα λογαριαστούμε μετά, θα συμμαζέψουμε τις ‘νεοφιλελεύθερες υπερβολές’ αργότερα, τώρα δεν μπορούμε να ζητήσουμε ούτε καν εκλογές».

Τώρα η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κατάλαβε ότι «δεν πάει άλλο» και έφτασε να ζητάει εκλογές με μεγάλη καθυστέρηση: «Μόνο με εκλογές και προοδευτική κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα μπει τέλος σε αυτό τον κατήφορο», είπε ο Τσίπρας στην ομιλία του. 

Τι υπόσχεται ότι θα κάνει αυτή η «προοδευτική κυβέρνηση»; Θα «διανεμηθούν με δικαιοσύνη τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης», λέει ο Τσίπρας «ξεχνώντας» ότι αυτά τα κονδύλια είναι δεμένα με όλες τις μνημονιακές προβλέψεις της «δημοσιονομικής σταθερότητας». Θα πάει τον κατώτατο μισθό στα 800 ευρώ, όταν το ξεχασμένο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του 2014 υποσχόταν μισθό 750 ευρώ; Θα προστατεύσει από την ακρίβεια αλλά κουβέντα για κρατικοποίηση του τομέα της ενέργειας. 

Δεν είναι οι ρητορικές ατάκες του Τσίπρα και οι αόριστες υποσχέσεις για αποκατάσταση των αδικιών που έδωσε αυτός και τα στελέχη του στη βουλή, η αιτία για την κρίση της ΝΔ. Είναι οι αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας που έχουν κάνει θρύψαλα όλα τα αφηγήματα της ΝΔ. Οι αγώνες των νοσοκομειακών έσπασαν το αφήγημα της πετυχημένης διαχείρισης στην πανδημία. Ο ξεσηκωμός των εργαζόμενων στον Πρίνο στην Καβάλα, των απεργών στην efood και την Cosco, των εκπαιδευτικών ενάντια στην Κεραμέως. Η απεργιακή κινητοποίηση της 1η Φλεβάρη στο δημόσιο για την Υγεία αξίζει περισσότερο από δέκα «πύρινες» ομιλίες στη βουλή. Γιατί εκεί, στην απεργία, στη διαδήλωση κρίνονται τα ζητήματα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη. Εκεί χτίζεται η δύναμη για να επιβάλλει το εργατικό κίνημα τις δικές του λύσεις για την πλειοψηφία της κοινωνίας.