Οι απεργίες κρατούν τα νοσοκομεία όρθια
Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η πανδημία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχείρησε να βάλει φίμωτρο στους υγειονομικούς. Την ίδια ώρα που τους περιέγραφε ως τους «μαχητές της Υγείας» που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του «πολέμου», αρνιόταν συστηματικά να συναντήσει τα συνδικαλιστικά τους όργανα και να συζητήσει μαζί τους τα αναγκαία μέτρα που πρότειναν για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Και έφτανε να κλείνει με αστυνομία και ΜΑΤ τις πόρτες του υπουργείου Υγείας σε όσους συγκεντρώνονταν εκεί για να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονταν με κίνδυνο της υγείας τόσο των ίδιων όσων και των ασθενών τους.
«Οι μάσκες είναι για να μας προστατεύουν κι όχι για να μας κλείνουν το στόμα», ήταν η απάντηση των εργαζόμενων παντού. Οι καταγγελίες τους για τα κυβερνητικά ψέματα ότι τα νοσοκομεία είναι πλήρως εξοπλισμένα και στελεχωμένα απλώθηκαν σε όλη τη χώρα. Και δεν έμειναν στις καταγγελίες. Άρχισαν να οργανώνουν την αντίσταση μέσα σε κάθε νοσοκομείο. Η πρώτη μεγάλη έκρηξη ήρθε στις 7 Απρίλη του 2020, κόντρα στις καραντίνες και όλα τα αυταρχικά κυβερνητικά μέτρα.
«Ξεσηκωμός! Αυτό μπορεί να περιγράψει όσα έγιναν την Τρίτη 7 Απρίλη το πρωί στις πύλες όλων των νοσοκομείων της χώρας. Η ημέρα δράσης για την Υγεία μετατράπηκε παντού σε μαζικές συγκεντρώσεις εργαζόμενων και συμπαραστατών που απαίτησαν την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων των υγειονομικών για την αντιμετώπιση της πανδημίας εδώ και τώρα! Η προκλητική παρουσία της αστυνομίας σε πολλά νοσοκομεία αντί να τρομοκρατήσει όπως θα ήθελε η κυβέρνηση τους συγκεντρωμένους, τους εξόργισε ακόμα περισσότερο», έγραφε η Εργατική Αλληλεγγύη εκείνης της βδομάδας. Η κινητοποίηση είχε πάρει πανεργατικές διαστάσεις με ανακοινώσεις στήριξης και παρουσία πλήθους συμπαραστατών.
Έχοντας κάνει την αρχή, σπάζοντας το σιωπητήριο και το αφήγημα της «ατομικής ευθύνης», για όλους τους εργαζόμενους, οι υγειονομικοί δεν σταμάτησαν από τότε να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης με την δολοφονική κυβέρνηση. Οι συγκεντρώσεις στις πύλες και στο Υπουργείο Υγείας πολλαπλασιάστηκαν τους επόμενους μήνες, διεκδικώντας προσλήψεις και μονιμοποιήσεις, δωρεάν μαζική ιχνηλάτηση, μάσκες και άλλα Μέσα Ατομικής Προστασίας, λεφτά για ΜΕΘ και εξοπλισμό, επίταξη του ιδιωτικού τομέα Υγείας και ένταξή του στο ΕΣΥ χωρίς καμιά αποζημίωση στους κλινικάρχες.
Στις 16 Ιούνη του 2020, όλη η οργή για την εγκατάλειψη του ΕΣΥ εκφράστηκε σε μια μαζικότατη απεργία και διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Εκείνη τη μέρα δίπλα στους εργαζόμενους των νοσοκομείων βρέθηκαν εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, τον επισιτισμό-τουρισμό, τους καλλιτέχνες, τους δήμους, τα υπουργεία, την ιδιωτική Υγεία, τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, μετανάστες και πρόσφυγες, φοιτητές. Ενώ το ίδιο διάστημα οι τοπικές κινητοποιήσεις σε μια σειρά νοσοκομεία κέρδιζαν παρατάσεις για τους συμβασιούχους που η κυβέρνηση σχεδίαζε να πετάξει στο δρόμο για να επαναφέρει τους εργολάβους.
Το δεύτερο και πιο φονικό κύμα της πανδημίας τους βρήκε ξανά στο δρόμο. Στις 15 Οκτώβρη του 2020 η απόφασή τους για απεργία κέρδισε για πρώτη φορά όλο το δημόσιο τομέα που διαδήλωσε μαζί τους με στάση εργασίας. Και στις 12 Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς, μια ακόμα μέρα δράσης στις πύλες των νοσοκομείων ξεπέρασε σε μαζικότητα και δυναμισμό την 7 Απρίλη.
Υγειονομικές βόμβες
Την ίδια περίοδο, μια σειρά νοσοκομεία, όπως ο Άγιος Σάββας, μετατρέπονταν σε υγειονομικές βόμβες με τη διασπορά του κορονοϊού στο προσωπικό να θερίζει. Η απαίτηση για μέτρα προστασίας και συχνή ιχνηλάτηση εκφράστηκε με τοπικές στάσεις εργασίας και συγκεντρώσεις στα προαύλια. Και συναντήθηκε με την κόντρα ενάντια στην προσπάθεια της κυβέρνησης να στοχοποιήσει με διώξεις και τρομοκρατία τους υγειονομικούς για τις αποκαλύψεις τους σχετικά με τη δολοφονική πολιτική της. Αλλά και με τη μάχη ενάντια στις συκοφαντίες της ότι οι γιατροί φταίνε για τους θανάτους εντός και εκτός ΜΕΘ κι όχι η απόφασή της να αφήσει τα νοσοκομεία στην τύχη τους. Αν υπάρχει ένας λόγος που «βρέθηκαν» μάσκες και τεστ για το υγειονομικό προσωπικό ήταν αυτές οι κινητοποιήσεις.
Η σύγκρουση κορυφώθηκε στις αρχές του ’21. Στο κέντρο της ήταν η μάχη ενάντια στην απόπειρα απόλυσης του γιατρού Κώστα Καταραχιά, τότε προέδου του Συλλόγου Εργαζόμενων στον Άγιο Σάββα, για τη μαχητική συνδικαλιστική του δράση. Ένα πανελλαδικό κύμα συμπαράστασης που «έφυγε» από τα κτίρια των νοσοκομείων και απλώθηκε σε όλο το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σε κάθε μικρό και μεγάλο χώρο, οδήγησε σε μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις στις 23 Φλεβάρη, τις 18 και 30 Μάρτη, στις 22 Απρίλη. Το αποτέλεσμα ήταν μια βασική κυβερνητική επιλογή, που ήθελε να στείλει μήνυμα αυταρχισμού και τρομοκρατίας σε κάθε αγωνιστή και αγωνίστρια, να ανατραπεί και ο Καταραχιάς από απολυμένος και εκτός ΕΣΥ να βρεθεί μόνιμος στο Έλενα Βενιζέλου.
Η μεγαλειώδης αυτή νίκη, που έδειξε σε όλους την αδυναμία της κυβέρνησης να προχωρήσει τις επιθέσεις, έδωσε νέο αέρα στις κινητοποιήσεις. Η απεργία στις 23 Ιούνη του ’21 -μετά τις δυο μεγάλες πανεργατικές ενάντια στο νόμο Χατζηδάκη στις οποίες οι υγειονομικοί είχαν ξανά μαζική συμμετοχή- ήταν ο λόγος που οι προκλητικές δηλώσεις Μητσοτάκη την ίδια περίοδο, με τις οποίες προανήγγειλε το κλείσιμο περιφερειακών νοσοκομείων γιατί δήθεν «είναι πολλά» και «δεν χρειάζονται περισσότερα από ένα σε ακτίνα 20-30 χιλιομέτρων», παρέμειναν σε επίπεδο συνεντεύξεων.
Οι αναστολές εργασίας πριν ένα χρόνο αντιμετωπίστηκαν κι αυτές με πρωτοφανή αποφασιστικότητα. Τα νοσοκομεία είδαν εκείνες τις ημέρες μια μαζικότατη απεργιακή διαδήλωση έξω από το Υπουργείο Υγείας, μεγάλες συγκεντρώσεις και συνελεύσεις στα προαύλια, οργισμένες πολιορκίες και καταλήψεις στα γραφεία των Διοικήσεων, αρνήσεις αποδοχής των χαρτιών αναστολής. Χάρη σε αυτές τις αντιδράσεις, η επίθεση απονομιμοποιήθηκε στα μάτια της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου. Και χάρη στους αγώνες που ακολούθησαν και που ποτέ δεν σταμάτησαν να έχουν σαν κεντρικό αίτημα την επιστροφή όλων των εργαζόμενων στη δουλειά τους, φτάνουν οι αναστολές σήμερα να είναι άλλο ένα αγκάθι για όλη την κυβέρνηση.
Σε όλα τα νοσοκομεία αυτά τα χρόνια ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του κηρύχτηκαν ανεπιθύμητοι. Από τη Θεσσαλονίκη όπου ο Κικίλιας εγκαινίαζε ΜΕΘ σε... κοντέινερ και χωρίς καμία πρόσληψη προσωπικού για να λειτουργήσουν με αποτέλεσμα να παραμένουν κλειστές ως σήμερα, μέχρι την Ικαρία όπου οργανώθηκε κορωνοπάρτι προς τιμήν του πρωθυπουργού. Και από το Αγλαΐα Κυριακού όπου ο Μητσοτάκης βρέθηκε πολιορκημένους από τους εργαζόμενους μέχρι όλη την Κρήτη όπου Γκάγκα και Πλεύρης είχαν να αντιμετωπίσουν οργισμένες συγκεντρώσεις.
Μάχες
Ταυτόχρονα, οι υγειονομικοί δεν σταμάτησαν όλα αυτά τα χρόνια να ανοίγουν τις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ ενώνοντας τις δυνάμεις τους με όλους τους εργαζόμενους. Όπως και δεν σταμάτησαν να παίζουν πρωτοπόρο ρόλο στις μάχες ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες, διαλύοντας το κυβερνητικό αφήγημα ότι για τα προβλήματα του ΕΣΥ ευθύνονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Αντίστοιχα οι αγώνες τους ενάντια στο σεξισμό και η συμμετοχή τους κάθε χρόνο στην Απεργιακή 8 Μάρτη έφεραν νίκες απέναντι στην κυβέρνηση, όπως όταν προσπάθησε να κλείσει το Κέντρο Μαστού του Έλενα Βενιζέλου ή τη γυναικολογική κλινική του ΓΝΑ Γεννηματάς.
Μόνο τον τελευταίο χρόνο να προσπαθήσει να καταγράψει κανείς τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις των υγειονομικών, θα χάσει το μέτρημα. Κάθε μήνα θα βρει τουλάχιστον μια πανελλαδική απεργία, δίπλα στις τοπικές κινητοποιήσεις, τις μέρες δράσεις, τις συγκεντρώσεις. Κορυφαίες στιγμές ήταν η Απεργία για την Υγεία που κήρυξαν τον Φλεβάρη οι Ομοσπονδίες των Νοσοκομείων μαζί με την ΑΔΕΔΥ δίνοντάς της πανδημοσιοϋπαλληλικό χαρακτήρα, αλλά και η πανυγειονομική απεργία στις 22 Ιούνη που το σύνθημα «Κάτω η Νέα Δημοκρατία» ήταν κεντρικό. Το ίδιο σημαντικές ήταν η αντίσταση στο Παίδων Πεντέλης που ανέτρεψε την κυβερνητική προσπάθεια να το κλείσει με πρόσχημα τον εμβολιασμό, οι πρόσφατες κινητοποιήσεις στο Αγλαΐα Κυριακού για την εργολαβική εργαζόμενη που έχασε το χέρι της σε μηχάνημα εν ώρα δουλειάς, αλλά και όλων των Παίδων ενάντια στην καταστροφική κυβερνητική πολιτική που δεν διστάζει να βάζει σε κίνδυνο την υγεία των παιδιών.
Η συντριπτική πλειοψηφία των κινητοποιήσεων ήταν αποτέλεσμα της οργισμένης διάθεσης των εργαζόμενων από τα κάτω, της μεγάλης εμπειρίας αγώνων που είχαν πριν ακόμα το ξέσπασμα της πανδημίας αλλά και του προωθητικού ρόλου του Συντονιστικού Νοσοκομείων. Ο τρόπος συγκρότησης και λειτουργίας του με οργάνωση των αγώνων στη βάση, με συνελεύσεις, με απεργιακές επιτροπές, με προτάσεις κλιμάκωσης, ανοιχτά και ενωτικά με όλους τους εργαζόμενους αλλά και την αριστερά μέσα στα νοσοκομεία, το έκαναν τη δύναμη που πίεζε τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να παίρνουν αγωνιστικές αποφάσεις. Τον ίδιο ρόλο έχει παίξει και στην νέα απεργία στις 20 Οκτώβρη.
Όλη αυτή η πορεία φτάνει σήμερα στο να μη μπορεί ο Πλεύρης, ο μεταφασίστας που διάλεξε ο Μητσοτάκης για να τσακίσει το υγειονομικό κίνημα, να πατήσει το πόδι του πουθενά. Και όταν το επιχειρεί, όπως στο ΓΝΑ Γεννηματάς την περασμένη βδομάδα, να αντιμετωπίζει το κράξιμο των εργαζόμενων. Είναι η στιγμή να πάει σπίτι του, όπως και όλη η κυβέρνηση. Και να αφήσουν το ΕΣΥ στα χέρια των υγειονομικών που ξέρουν καλύτερα από τον καθένα πώς πρέπει να λειτουργήσει.
Κυβέρνηση “δολοφόνων με το πριόνι”
«Το Εθνικό Σύστημα Υγείας πρέπει να μπει σε πρώτη προτεραιότητα» δήλωνε τον Απρίλη του 2020 ο τότε Υπουργός Υγείας Κικίλιας. Ήταν η περίοδος που κάθε κυβερνητικός πολιτικός έβγαινε στα κανάλια για να εκθειάσει αναγκαστικά το ρόλο του δημόσιου συστήματος Υγείας στην μάχη κατά της πανδημίας και να υποσχεθεί τη στήριξή του. Η ίδια αντιμετώπιση υπήρχε και προς τους υγειονομικούς. Τα εγκώμια για τους «ήρωες με τις άσπρες μπλούζες» έπεφταν βροχή.
Όμως το τελευταίο πράγμα που έκανε η κυβέρνηση της ΝΔ ήταν να βάλει το ΕΣΥ και τους υγειονομικούς σε προτεραιότητα. Μπορεί η προσφορά τους να αναγνωριζόταν από την πλειοψηφία της κοινωνίας και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας να έκανε απανωτές εκκλήσεις για την ενίσχυση των δημόσιων συστημάτων Υγείας, διαπίστωνοντας ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο θρηνούσαμε τόσα θύματα διεθνώς ήταν οι σκληρές επιθέσεις που είχαν δεχτεί τα προηγούμενα χρόνια. Αλλά για τον Κικίλια και τον Κοντοζαμάνη, το πρώτο δολοφονικό δίδυμο στο Υπουργείο Υγείας τα χρόνια της πανδημίας, αρκούσαν τα «χειροκροτήματα».
Η πολιτική των μηδενικών προσλήψεων δεν παραβιάστηκε ποτέ. Οι ελάχιστες θέσεις που άνοιξαν στο πρώτο κύμα ήταν όλες θέσεις συμβασιούχων. Παρότι οι υγειονομικοί και τα συνδικάτα τους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για τις τεράστιες ελλείψεις προσωπικού και τις συνέπειες που θα έχουν όταν η πανδημία χτυπήσει τη χώρα, το Υπουργείο Υγείας αδιαφορούσε. Και παρά τα μεγάλα λόγια για ετοιμότητα και θωράκιση του ΕΣΥ, στην πραγματικότητα αυτό που ακολουθούσε ήταν το δόγμα που διατύπωνε κυνικά ο Άδωνις Γεωργιάδης: «Τι θα τους κάνουμε τόσους γιατρούς μετά το τέλος της πανδημίας;».
Αντίστοιχη ήταν η αντιμετώπιση απέναντι στους δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχους, που όχι μόνο δούλευαν για χρόνια και δεκαετίες στο ΕΣΥ, αλλά έβαζαν ξανά πλάτη για να σωθούν ζωές από την πανδημία. Όχι μόνο δεν ικανοποίησε το αίτημα για μονιμοποίηση όλων, αλλά τους απειλούσε διαρκώς αυτά τα χρόνια με απόλυση για να παραδώσει ξανά ολόκληρα κομμάτια στους εργολάβους.
Η δολοφονική κυβερνητική πολιτική αποτυπώθηκε και στους προϋπολογισμούς αυτών των χρόνων. Εν μέσω των πιο φονικών κυμάτων της πανδημίας η κυβέρνηση έφερνε προκλητικά πετσοκομμένες δαπάνες Υγείας -μειωμένες κατά 500 εκατομμύρια ευρώ το 2021 και άλλα 800 εκατομμύρια το 2022. Την ίδια ώρα που οι ΜΕΘ γέμιζαν ασφυκτικά και οι ασθενείς διασωληνώνονταν κατά εκατοντάδες εκτός μονάδων, αυτή προτιμούσε να προβαίνει στην μία αντιεπιστημονική απόφαση μετά την άλλη για να καλύπτει το έγκλημα από το να δώσει λεφτά στο ΕΣΥ. Μετατρέποντας τα νοσοκομεία σε “μιας νόσου”, μετακινώντας το προσωπικό από εδώ και από εκεί, βαφτίζοντας ΜΕΘ κάθε κρεβάτι με έναν αναπνευστήρα, προσαρμόζοντας τα υγειονομικά πρωτόκολλα ανάλογα με τις ελλείψεις, βάζοντας σε ακόμα μεγαλύτερο κίνδυνο τις ζωές ασθενών και υγειονομικών. Κι όπου αυτή η πολιτική έβρισκε αντιστάσεις, δεν δίσταζε να εξαπολύει επιθέσεις στα σωματεία των εργαζόμενων, να προχωρά σε ΕΔΕ και συνδικαλιστικές διώξεις, να καλεί σε απολογίες και να απειλεί με απολύσεις.
Στην εγκληματική διαχείριση προστέθηκε και η απόφαση να αναλάβουν τα νοσοκομεία τον εμβολιασμό του γενικού πληθυσμού. Τα 1.028 νέα εμβολιαστικά κέντρα, που διατυμπάνιζε ο Κικίλιας μήνες πριν καν εγκριθεί και έρθει το εμβόλιο στη χώρα, αποδείχτηκαν τερατώδη ψέματα. Και όταν το εμβόλιο ήρθε, βρήκε τους κυβερνητικούς να παίρνουν θέση πριν τους γιατρούς και τις ευπαθείς ομάδες. Αλλά και τους υγειονομικούς να γίνονται λίγους μήνες αργότερα τα πιο μεγάλα θύματα της προπαγάνδας ότι «το εμβόλιο είναι η μοναδική σωτηρία». Η πρώτη υπογραφή του νέου δίδυμου Πλεύρη-Γκάγκα στην ηγεσία του Υπουργείου Υγείας ήταν στην απόφαση να τεθούν 7.000 υγειονομικοί σε αναστολή εργασίας, αποδεκατίζοντας ακόμα περισσότερο το ΕΣΥ.
Η μόνη δράση της κυβέρνησης όλα αυτά τα χρόνια ήταν η προστασία και η πριμοδότηση του ιδιωτικού τομέα Υγείας. Συγκεκριμένα, η πανδημία αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να θησαυρίζουν οι κλινικάρχες, καθώς τα νοσοκομεία έκλειναν για οποιοδήποτε περιστατικό. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την κερδοσκοπία με τα τεστ τους πρώτους μήνες, όταν τα ιδιωτικά κέντρα όπως το Ερρίκος Ντυνάν, το Υγεία ή το Ιασώ General «έγδυναν» με τις πλάτες της κυβέρνησης τον κόσμο με τιμές που ξεκινούσαν από 275 ευρώ και έφταναν τα 350 ευρώ για μια εξέταση; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον διπλασιασμό της αποζημίωσης από το Δημόσιο, από 800 σε 1600 ευρώ, για κάθε κρεβάτι που θα πρόσφεραν σε ασφαλισμένο ασθενή; Χώρια τις άμεσες κρατικές χρηματοδοτήσεις πολλών εκατομμυρίων ευρώ που έπαιρναν για κάθε είδους ιατρική πράξη σε κάθε νέο κύμα. Αλλά και την πρόθεση της κυβέρνησης να τους παραχωρήσει ακόμα και γιατρούς του ΕΣΥ για να τους κάνουν τα χειρουργεία.
Κλινικάρχες αρπακτικά
Κι όλα αυτά, όταν οι κλινικάρχες δεν είχαν καμιά απολύτως συμβολή στην αντιμετώπιση της πανδημίας. Στο πρώτο κύμα αρνήθηκαν να παραχωρήσουν έστω και μία κλίνη για ασθενείς με κορονοϊό. Στα επόμενα δέχτηκαν να διαθέσουν κάποιες εκατοντάδες κρεβάτια, μόνο όμως για ασθενείς που βρίσκονταν στο στάδιο της αποθεραπείας. Στην πραγματικότητα κατάφεραν να διατηρήσουν τις κλινικές τους ως κόβιντ φρι, ενώ μηδενική ήταν η συνεισφορά τους και στον εμβολιασμό.
Σήμερα, ακόμα και οι υποκριτικές δηλώσεις για τον αναντικατάστατο ρόλο του ΕΣΥ έχουν εγκαταλειφτεί και τη θέση τους έχουν πάρει οι ανοιχτές επιθέσεις. Μπορεί η κυβέρνηση να μην τολμά να μιλήσει για «φακελάκηδες» και «τεμπέληδες» δημοσίους υπαλλήλους όπως έκανε πριν την πανδημία για να στρώνει το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση. Αλλά την ίδια δουλειά κάνει ο Πλεύρης όταν επιτίθεται σε «αυτούς με τις ντουντούκες», ενώ ταυτόχρονα ανοίγει την πόρτα στους Λάτσηδες, τους Νιάρχους, τους εργολάβους και τα αρπακτικά της ιδιωτικής Υγείας.
Οι κενές οργανικές θέσεις στο ΕΣΥ αγγίζουν τις 45.000 και το προσωπικό του μειώνεται κάθε χρόνο και περισσότερο. Αυτή τη στιγμή, όπως καταγγέλλουν τα συνδικάτα της Υγείας, υπηρετούν 10.000 λιγότεροι εργαζόμενοι/ες από τον περσινό Σεπτέμβρη. Οι αναστολές εργασίας λόγω του κατάπτυστου υποχρεωτικού εμβολιασμού, οι συνταξιοδοτήσεις χωρίς αναπλήρωση, οι παραιτήσεις λόγω των άθλιων συνθηκών εργασίας και των χαμηλών μισθών, η μη ανανέωση συμβάσεων, τσακίζουν κάθε μέρα τα νοσοκομεία. Όχι τυχαία. Η μείωση του αριθμού των εργαζόμενων είναι απαραίτητη για να προχωρήσει το ξεπούλημα.
Το ίδιο ισχύει με τη μείωση των κονδυλίων. «Τρείς μήνες πριν το τέλος του έτους και οι προϋπολογισμοί βρίσκονται στο κόκκινο», αναφέρει εν όψει της απεργίας στις 20 Οκτώβρη η ΠΟΕΔΗΝ. «Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των νοσοκομείων είναι 1 δις ευρώ δημιουργώντας ασφυκτικό πλαίσιο κάλυψης των λειτουργικών δαπανών με δεδομένη τη μεγάλη ακρίβεια που επικρατεί και τις συνεχείς ανατιμήσεις των υλικών και προϊόντων που προμηθεύονται τα Νοσοκομεία. Μόνο οι ΔΕΚΟ (ΔΕΗ, ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ, ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ) έχουν υπερδιπλασιαστεί. Πώς να ανταποκριθούν οι προϋπολογισμοί των Νοσοκομείων και Κέντρων Υγείας;».
Το ποιος θα πληρώσει αυτή την πολιτική είναι γνωστό: οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, όλοι οι φτωχοί και οι οικογένειές τους. Οι 33.000 νεκροί από κορονοϊό, η πλειοψηφία των οποίων κατέληξε εκτός ΜΕΘ όπως καταγράφηκε επίσημα και στις μελέτες Λύτρα, το πλήρωσαν ήδη με τη ζωή τους. Δίπλα τους πρέπει να προστεθούν οι χιλιάδες που βρήκαν τις πόρτες του ΕΣΥ κλειστές όλα αυτά τα χρόνια. Τα 3.000 παιδιά που περιμένουν σήμερα στις λίστες αναμονής για τακτικά χειρουργεία, ενώ χειρουργικές αίθουσες παραμένουν ανενεργές λόγω έλλειψης γιατρών και αναισθησιολόγων, είναι το πιο εξοργιστικό παράδειγμα.
Οι μόνοι που κράτησαν τα νοσοκομεία όρθια μέχρι σήμερα είναι οι υγειονομικοί. Με την αυτοθυσία αλλά και τους σκληρούς μαζικούς αγώνες τους. Και είναι αυτοί που μπορούν να τα σώσουν οριστικά από τα δόντια της κυβέρνησης και των κλινικαρχών.