Συμπληρώνονται δυο μήνες κινητοποιήσεων που έχουν εξελιχθεί σε ένα μεγάλο κίνημα. Δώσε μας ένα χρονικό.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα με την ανακοίνωση του Προεδρικού Διατάγματος η συνέλευση των σπουδαστών/ριών του Εθνικού Θεάτρου πήρε απόφαση για κατάληψη της σχολής τους. Με άμεσα αντανακλαστικά έγινε και η συνέλευση των σπουδαστών/

ριών από όλες τις δραματικές σχολές. Από την κατάληψη της δραματικής του Εθνικού έπιασαν το νήμα και οι άλλες κρατικές σχολές, το ΚΘΒΕ, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, η Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης και ξεκίνησαν καταλήψεις κι εκεί. Οι συνελεύσεις απλώθηκαν και μέσα στις ιδιωτικές σχολές που πήραν απόφαση για αποχή διαρκείας από τα μαθήματα. Κορύφωση του αγώνα ήταν προφανώς η κατάληψη του Κτηρίου Τσίλλερ του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο έχει μετατραπεί σε πραγματικό κέντρο αγώνα και δράσης των σπουδαστών/ριών. Ταυτόχρονα είχαμε συνεχείς κινητοποιήσεις στο δρόμο και συναντήσεις με τα υπουργεία που δεν μας έλεγαν και τίποτα.

Τεράστια ώθηση έδωσε η επιτυχία της 48ωρης πανκαλλιτεχνικής απεργίας στις 1 και 2 Φλεβάρη. Ήταν το γεγονός που ανέδειξε ποια είναι η πραγματική δύναμη του κινήματος. Ότι δεν είναι μόνοι οι σπουδαστές/

ριες, που είναι μεν η πρωτοπορία του αγώνα, αλλά με την απεργία ενώθηκαν μαζί τους οι εργάτες και οι εργάτριες της Τέχνης και του Πολιτισμού. Σταμάτησαν γυρίσματα σήριαλ, ματαιώθηκαν παραστάσεις, αναβλήθηκαν συναυλίες. 

Με αυτή τη δυναμική ήρθε και η νέα κλιμάκωση με την κατάληψη του άλλου μεγάλου κτηρίου του Εθνικού, του Θεάτρου Ρεξ, από εργαζόμενους πλέον στον χώρο των Τεχνών. Ένα δεύτερο κέντρο αγώνα στο κέντρο της Αθήνας, με κέντρο τους εργαζόμενους, και έναν από τους βασικούς του στόχους να σπρώξει τα σωματεία σε κλιμάκωση της απεργιακής δράσης.  

Το κίνημα απλώνεται και στις άλλες πόλεις. Καταλήψεις γίνονται στο Βασιλικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης, στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων στην Πάτρα, ενώ βλέπουμε να μπαίνουν στο χορό των καταλήψεων και οι φοιτητές/ριες των δημόσιων ΑΕΙ. Έχει ήδη καταληφθεί η Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, τη Δευτέρα αποφασίστηκε η κατάληψη της ΑΣΚΤ στην Αθήνα και του τμήματος Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη.

Η κυβέρνηση έκανε την επίθεση στα πτυχία και τα εργασιακά δικαιώματα των καλλιτεχνών και της προέκυψε ένα κίνημα που ανατίναξε τα σχέδιά της για ομαλή προεκλογική περίοδο. Ποια είναι η στάση της όλο αυτό το διάστημα;

Η απόλυτη σιωπή και να μας πετάνε σαν μπαλάκι από υπουργείο σε υπουργείο. Η ίδια η προκήρυξη της 48ωρης απεργίας ανάγκασε τον Μητσοτάκη να κάνει μια γελοία ανάρτηση που αναφέρεται στο ζήτημα και να προωθήσει τροπολογία που επί της ουσίας χειροτερεύει την επίθεση βάζοντας στο στόχαστρο τις συλλογικές μας συμβάσεις. Η κλιμάκωση των τελευταίων ημερών με το άπλωμα των καταλήψεων και την επιτυχία της απεργίας την περασμένη εβδομάδα τον ανάγκασε επίσης να έρθει σε συνάντηση την Τετάρτη 15/2 στο Μαξίμου με εκπροσώπους σωματείων και σπουδαστών. 

Η διάθεση από όλα τα κομμάτια του κινήματος είναι ότι αυτή η συνάντηση όχι μόνο δεν μας εφησυχάζει – ξέρουμε πολύ καλά τί μανούβρες θα χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση και τί προεκλογικές υποσχέσεις για να κάμψει το κίνημα. Αντίθετα κλιμακώνουμε αυτή την εβδομάδα τις δράσεις μας και διεκδικούμε από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών κι από όλα τα σωματεία να προχωρήσουν σε πενθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Την Τετάρτη, ημέρα της συνάντησης, συνδεόμαστε με την πανεκπαιδευτική απεργία και το συλλαλητήριο στα Προπύλαια και κατεβαίνουμε μαζικά στους δρόμους. 

Το κίνημα ξεκίνησε με αφορμή το Προεδρικό Διάταγμα που υποβαθμίζει την αξία των πτυχίων των καλλιτεχνικών σχολών, σε διπλώματα ισάξια του λυκείου. Η ριζοσπαστικοποίηση που έχει δημιουργηθεί μέσα στο δίμηνο των κινητοποιήσεων έχει φέρει και τη γενίκευση των διεκδικήσεων;

Προφανώς προμετωπίδα της μάχης είναι το Προεδρικό Διάταγμα που βλάπτει όχι μόνο εμάς που σπουδάζουμε τώρα, αλλά όλους τους συναδέλφους/ισσες αποφοίτους από το 2003 και μετά. Έχει ανοίξει όμως και η συζήτηση για το τί εκπαίδευση θέλουμε. Ότι διεκδικούμε δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή καλλιτεχνική εκπαίδευση, την ίδρυση δημόσιου και δωρεάν Πανεπιστημίου Παραστατικών Τεχνών. Ανοίγει το ζήτημα της εργασίας μας και με τι όρους θα γίνεται αυτή. Αυτό σημαίνει υπογραφή αξιοπρεπών Συλλογικών Συμβάσεων.

 Ανοίγουν επίσης κι όλα τα πολιτικά ζητήματα. Σε κάθε συζήτηση και διαδήλωση ανοίγει το ζήτημα του σεξισμού και της καταπίεσης για παράδειγμα. Είμαστε ο κλάδος που έφερε τον ξεσηκωμό του #metoo, κάθισε στο σκαμνί βιαστές και συνεχίζει. 

Και είναι κι ένα κίνημα ενάντια στην κυβέρνηση και τις επιθέσεις της σε όλα τα επίπεδα. Γι’ αυτό και στόχος του είναι η σύνδεση με τους υπόλοιπους κλάδους που απεργούν όπως οι εκπαιδευτικοί, οι υγειονομικοί, οι εργαζόμενοι στο ΥΠΠΟ, με τους φοιτητές στα ΑΕΙ. Για ένα δυνατό εργατικό και φοιτητικό κίνημα που θα τσακίσει την κυβέρνηση της ΝΔ και όποια άλλη προκύψει στη συνέχεια θα βρει μπροστά της μια δυνατή αντιπολίτευση στο δρόμο.  

Τι σημαίνει τα κατειλημμένα θέατρα ως κέντρα αγώνα;

Οι καταλήψεις λειτουργούν με ζωντανές διαδικασίες όπου σπουδαστές/ριες κι εργαζόμενοι/ες συμμετέχουν με ενθουσιασμό και δημιουργικότητα κι από εκεί οργανώνουν τη δράση του κινήματος. Υπάρχουν τα μεγάλα γεγονότα όπως οι συναυλίες έξω από το Τσίλλερ και το Ρεξ όπου συμμετέχουν χιλιάδες. Αλλά υπάρχουν και καλλιτεχνικές ακτιβίστικες δράσεις, συνεργεία εξορμήσεων που από τις καταλήψεις πάνε και παρεμβαίνουν σε θέατρα, σχολές, συνελεύσεις, μοιράζουν προκηρύξεις, συζητάνε με συναδέλφους και θεατές για τον αγώνα, επικοινωνούν με τον κόσμο έξω από τις καταλήψεις, συνδέονται με τα άλλα σωματεία εργαζομένων. 

Σε αυτό το τελευταίο θέλω να σταθώ. Είναι σημαντική η οργανωμένη δύναμη της τάξης που συμπαραστέκεται. Οι εργαζόμενοι/ες με τα σωματεία τους. Στις ανοιχτές συνελεύσεις, της κατάληψης του Ρεξ π.χ, έχουν έρθει πλήθος εκπρόσωποι εργατικών σωματείων από την Υγεία, την εκπαίδευση κι άλλους χώρους. Έχουν δηλώσει τη στήριξή τους και λένε ότι ο αγώνας μας αποτελεί έμπνευση γι’ αυτούς. Είναι τεράστια δύναμη και για εμάς. Είμαστε στη διαδικασία συντονισμού και κοινών κινητοποιήσεων. 

Όσον αφορά τη συμπαράσταση ευρύτερα κι αυτή είναι συγκλονιστική. Αυτό που είδαμε με την τεράστια συμμετοχή στις συναυλίες ήταν ιστορικό. Χιλιάδες κόσμος ήρθε να δώσει την αλληλεγγύη του, να μάθει τι συμβαίνει – γιατί είναι επίσης εντυπωσιακή η σιωπή από τα συστημικά μίντια. Αλλά και στα πιο μικρά. Τον κόσμο που κορνάρει συμπαραστεκόμενος περνώντας έξω από τις καταλήψεις, η ανταπόκριση όταν δίνεις την ανακοίνωση είναι εντυπωσιακή. Πραγματικά υπάρχει όλη η αισιοδοξία ότι θα νικήσουμε!