Την ώρα που κορυφώνεται η μάχη ενάντια στην αντιδραστική αξιολόγηση της Κεραμέως στα σχολεία, είναι σημαντικό να θυμίσουμε τη σθεναρή αντίσταση των εκπαιδευτικών που ξεδιπλώθηκε από την πρώτη στιγμή ενάντια στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, που πολλές φορές έβαλε φρένο στα σχέδιά της να διαλύσει ακόμα περισσότερο τη δημόσια Παιδεία.
Η πρώτη μεγάλη μάχη ήταν ενάντια στη διαχείριση της πανδημίας το 2020 με την κυβέρνηση να διαπράττει έγκλημα όχι μόνο στο υγειονομικό επίπεδο, αλλά και στα ζητήματα της Παιδείας. Με την “εξ αποστάσεως εκπαίδευση” έσπειρε πανδημία ταξικών και ρατσιστικών αποκλεισμών εις βάρος των πιο φτωχών μαθητών, που δεν είχαν την ίδια ευκολία πρόσβασης σε υπολογιστές και διαδίκτυο. Ακόμα και η ηλεκτρονική πλατφόρμα με το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο, πάνω στο οποίο έστησε η κυβέρνηση την τελεκπαίδευση, δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσει ομαλά.
Απέναντι σε αυτό το φιάσκο της τηλεκπαίδευσης -και τα σκάνδαλα με την ιδιωτική εταιρία που αποκαλύφθηκαν μετά-, οι εκπαιδευτικοί προέταξαν αιτήματα για την ασφαλή λειτουργία των σχολείων δια ζώσης, υπερασπιζόμενοι το καθολικό δικαίωμα στη δημόσια Παιδεία: Αποσυμφόρηση των σχολικών τάξεων με 15 μαθητές σε κάθε αίθουσα, με μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών και κονδύλια για να στηρίξουν τις υποδομές για καλύτερα κτίρια και συνθήκες καθαριότητας χωρίς ΣΔΙΤ και ιδιώτες. Αντί γι' αυτό, η κυβέρνηση βρήκε την ευκαιρία εν μέσω πανδημίας και καραντίνας με τα σχολεία κλειστά να προχωρήσει σε νομοθετήσεις που διαλύουν ακόμα περισσότερο τη δημόσια και δωρεάν Παιδεία, ανάμεσα σε άλλα η βάση του 10 και η μείωση των εισακτέων, η τράπεζα θεμάτων και η αξιολόγηση σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών.
Απέναντι στο πολυνομοσχέδιο της Κεραμέως, οι εκπαιδευτικοί κατέβηκαν στον δρόμο, σπάζοντας την “καραντίνα στους αγώνες”. Στις 16 Απρίλη έγινε η πρώτη συγκέντρωση εκπαιδευτικών στο Υπουργείο Παιδείας με την αστυνομία να ελέγχει sms για μετακίνηση μέσω καραντίνας και να μοιράζει πρόστιμα, ενώ ακολούθησε στις 24 Απρίλη μαζική πανεκπαιδευτική κινητοποίηση έξω από τη Βουλή. Αντίστοιχες συγκεντρώσεις έγιναν στις 24/4 σε πολλές πόλεις πανελλαδικά. Η τρίτη στη σειρά και μαζικότερη πανεκπαιδευτική κινητοποίηση έγινε στις 30/4 στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις.
Μέσα στο Μάη το πανκπαιδευτικό κίνημα κλιμάκωσε με τρία ακόμα μεγαλύτερα συλλαλητήρια (13, 19 και 26 Μάη) με χιλιάδες να πλημμυρίζουν τους δρόμους της Αθήνας και των άλλων πόλεων. Μέσα σε 40 μέρες, ο κόσμος της εκπαίδευσης έδειξε την οργή, αλλά και τη διάθεσή του να κλιμακώσει. Στην αντίθετη κατεύθυνση, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ομοσπονδιών ΟΛΜΕ και ΔΟΕ πήγαιναν τον γύρο συνελεύσεων από αναβολή σε αναβολή, ενώ τα σχήματα των Παρεμβάσεων καλούσαν σε άμεση απεργιακή κλιμάκωση με 48ωρη απεργία. Κάτω από την πίεση της βάσης και με το νομοσχέδιο να πηγαίνει προς ψήφιση, καλέστηκε 24ωρη απεργία στις 9/6 με την ΑΔΕΔΥ να συμμετέχει με στάση εργασίας.
Με πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, ήδη από τα τέλη Αυγούστου, ξεκίνησε και η επόμενη σχολική χρονιά για τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας απέναντι στον κορονοϊό. Ο αγώνας των εκπαιδευτικών τους προηγούμενους μήνες και τα αιτήματά τους καθόρισαν το μαθητικό κίνημα που ξεκίνησε τις καταλήψεις σχολείων. Η πρώτη μαθητική διαδήλωση στις 24/9, μετά από δύο βδομάδες που απλώνονταν οι καταλήψεις, τσάκισε με την τρομερή μαζικότητα και τα πολιτικά συνθήματα τη λασπολογία της κυβέρνησης και των ΜΜΕ, που μιλούσαν για καταλήψεις μειοψηφίας και αρνητών μάσκας. Η ΟΛΜΕ είχε κηρύξει 3ωρη στάση εργασίας εκείνη τη μέρα σε συμπαράσταση με τις μαθητικές καταλήψεις, όπως και στην πανεκπαιδευτική διαδήλωση στη 1/10 -μαζί και με τη ΔΟΕ αυτή τη φορά- ενάντια στην πρόθεση του υπουργείου να επιβάλει σε μαθητές και εκπαιδευτικούς υποχρεωτικά τηλεμαθήματα στα σχολεία που έχουν κατάληψη.
Έναν περίπου μήνα μετά, στις 7/11 ήρθε το βατερλώ της Κεραμέως στις ηλεκτρονικές εκλογές στα υπηρεσιακά συμβούλια των εκπαιδευτικών. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά μέσα από τις Παρεμβάσεις πάλεψε για να κερδίσει όλες τις παρατάξεις και τις Ομοσπονδίες στη γραμμή της αποχής και της κόντρας με το Υπουργείο. “Η ηλεκτρονική ψηφοφορία θα γίνει και τότε θα μετρήσουμε ποιοι θα πάνε με την ΟΛΜΕ και ποιοι με το Υπουργείο”, έλεγε η Κεραμέως και έστησε ολόκληρο εκλογικό πραξικόπημα για να κερδίσει το στοίχημα. Πάνω από το 90% των εκπαιδευτικών της γύρισαν την πλάτη επιλέγοντας τους συλλόγους τους. Ήταν μια νίκη που γέμισε αυτοπεποίθηση τους εκπαιδευτικούς.
Ξεσηκωμός
Η επόμενη χρονιά (2021) ξεκίνησε με την προσπάθεια να εφαρμοστεί η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, που οι καθηγητές την υποδέχτηκαν και αυτή με συντριπτικά ποσοστά απεργίας-αποχής. «Οργανώνουμε την απεργία αποχή αλλά αυτό είναι μόνο μια πλευρά της σύγκρουσης» επεσήμανε τότε το Δίκτυο Εκπαιδευτικών “Η Τάξη μας”, που συμμετέχει στις Παρεμβάσεις. «Αυτή η μάχη δεν θα κριθεί εξατομικευμένα ή με εσωτερικούς όρους και με κλειστά σχολεία. Χρειάζεται να συγκρουστούμε με όλο το διαλυτικό πλαίσιο που έχει επιβάλει η Κεραμέως εδώ και ένα χρόνο κωφεύοντας στα αιτήματα του εκπαιδευτικού κινήματος. Με απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, πανεκπαιδευτικό ξεσηκωμό».
Στις 28 Ιούλη η κυβέρνηση ψήφισε τον νόμο για την ατομική αξιολόγηση και την επαναφορά των επιθεωρητών, με εκπαιδευτικούς, φοιτητές και μαθητές να πραγματοποιούν κινητοποιήσεις από την αρχή του μήνα. Η Κεραμέως δήλωνε ότι όποιος εκπαιδευτικός δεν δεχτεί την αξιολόγηση θα του περικοπεί ο μισθός και δεν θα έχει μισθολογική εξέλιξη, επιβεβαιώνοντας τον τιμωρητικό χαρακτήρα της αξιολόγησης. Οι εκπαιδευτικοί για άλλη μια φορά της γύρισαν την πλάτη και στη συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ μετά από γύρο μαζικών συνελεύσεων στα τέλη Σεπτέμβρη με 92% (72 ΕΛΜΕ υπέρ - 6 λευκό) αποφασίστηκε η απεργία-αποχή ενάντια στην αξιολόγηση. Παρά τα τιμωρητικά μέτρα που θέσπισε αυτή τη φορά το υπουργείο προκειμένου να την περάσει, δάσκαλοι και καθηγητές συμμετέχουν με συντριπτικά – σχεδόν καθολικά – ποσοστά στην απεργία-αποχή. Γι' αυτό η κυβέρνηση κατέφυγε στα δικαστήρια και η απεργία κηρύχθηκε παράνομη. Η οργή για αυτή την απόφαση κατέβασε πολλές χιλιάδες στον δρόμο την Παρασκευή 1/10. Το συλλαλητήριο χτυπήθηκε από την αστυνομία όταν έφτασε στο Σύνταγμα με χημικά, ξύλο και αύρα νερού.
Η κορύφωση των κινητοποιήσεων ήρθε 10 μέρες μετά, με την 24ωρη πανεκπαιδευτική απεργία και το μεγαλειώδες συλλαλητήριο στις 11/10. Ο Στέλιος Μιχαηλίδης έγραφε στο ρεπορτάζ του στην Εργατική Αλληλεγγύη: «Πάνω από 100 χιλιάδες εκπαιδευτικοί δήλωσαν απεργοί. Χιλιάδες δάσκαλοι/ες και καθηγητές/τριες πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας και όλης της χώρας.... Ο χαρακτηρισμός “ιστορική απεργία” ακουγόταν από παντού στα πηγαδάκια των απεργών, με τους πιο παλιούς να θυμούνται την απεργία διαρκείας του 2006. Από όλες τις πόλεις ερχόταν η εικόνα των μαζικότερων συλλαλητηρίων των τελευταίων χρόνων».
Σήμερα, στην τελευταία ΓΣ των προέδρων των ΕΛΜΕ (11/2/23) υπερψηφίστηκαν ομόφωνα τόσο η απεργία αποχή και οι επαναλαμβανόμενες στάσεις εργασίας από την ατομική αξιολόγηση όσο και η 24ωρη απεργία στις 15/2. Από το μεγάλο πανεκπαιδευτικό απεργιακό συλλαλητήριο στις 15/12/2022 ενάντια στον προϋπολογισμό της κυβέρνησης, το οποίο σημαδεύτηκε από τον θάνατο του μαθητή στις Σέρρες εξαιτίας των περικοπών, μέχρι τις μαζικές συνελεύσεις των τελευταίων ημερών, οι εκπαιδευτικοί δείχνουν ότι επιμένουν αγωνιστικά για να τσακίσουν αυτή τη μισητή κυβέρνηση και την υπουργό της.