Στους κοινούς αγώνες εργατών/τριών και νεολαίας σε Τουρκία και Ελλάδα, μετά τους φονικούς σεισμούς στη γειτονική χώρα και το έγκλημα στα Τέμπη, ήταν αφιερωμένη η εκδήλωση που οργάνωσε ο πυρήνας Άνω Πετραλώνων του ΣΕΚ την Τετάρτη 22/3. Την συζήτηση, στην οποία συμμετείχαν 25 συντρόφισσες/οι, άνοιξαν οι Λευτέρης Πιταράκης, φωτορεπόρτερ του Associated Press, ο Τάσος Δεμοίρος, τεχνικός της ΕΡΤ -που και οι δυο συμμετείχαν σε αποστολές στην Τουρκία- και ο Γιώργος Πίττας, δημοσιογράφος της Εργατικής Αλληλεγγύης.
Πριν τις εισηγήσεις προβλήθηκε ένα συγκλονιστικό ολιγόλεπτο βίντεο του Λευτέρη Πιταράκη, ο οποίος στην τοποθέτησή του έδωσε την εικόνα της καταστροφής. «Βρέθηκα στα Άδανα, την Αντάκια και το Ισκεντερούν για να καλύψω τα γεγονότα. Ο πρώτος σεισμός της 6ης Φλεβάρη ήταν πρωινός, έπληξε τη νότια και κεντρική Τουρκία και την βόρεια Συρία, είχε μέγεθος 7,8 Ρίχτερ -ο μεγαλύτερος σεισμός απο το 1939- ακολούθησε ένας δεύτερος 7,7 και άλλοι 10.000 μετασεισμοί.
Αυτοί οι σεισμοί έγιναν αισθητοί στην Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, το Ισραήλ, τον Λίβανο, την Κύπρο μέχρι και τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας ενώ έπληξαν μια περιοχή 350 χιλιάδων χιλιομέτρων -ίση με την έκταση της Γερμανίας- στην οποία κατοικούν 14 εκατομμύρια άνθρωποι. Τα στοιχεία του ΟΗΕ υπολογίζουν ότι 1,5 εκ. άνθρωποι έχουν μείνει άστεγοι, ενώ μέχρι τις 20 Μάρτη είχαν επιβεβαιωθεί 50.000 θάνατοι στην Τουρκία και 7.000 στην Συρία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την Συρία που λόγω της κατάστασης δεν είναι στο φως της δημοσιοτητας, όπου δημοσιογράφοι αλλά και σωστικά συνεργεία δεν έφτασαν ποτέ».
Στη τοποθέτησή του ο Τάσος Δεμοίρος συμπλήρωσε: «Βρέθηκα απεσταλμένος με το συνεργείο της ΕΡΤ από τις 9 μέχρι τις 17 Φλεβάρη στην Τουρκία. Στο αεροδρόμιο στα Άδανα η εικόνα ήταν πολεμική. Μεταγωγικά, βαριά μηχανήματα, ασθενοφόρα, ομάδες διάσωσης και κόσμος που ήθελε να φύγει. Η κατάσταση ήταν ψύχραιμη στην πόλη παρόλη την καταστροφή, υπήρχε νερό και φαγητό, όταν όμως έφευγες και πλησίαζες στην Αντιόχεια καταλάβαινες το μέγεθος καταστροφής. Στα προάστια μια ολόκληρη βιομηχανική ζώνη ήταν τελείως ισοπεδωμένη, ενώ η πόλη ήταν σαν βομβαρδισμένη. Πολυκατοικίες κατέρρευσαν, κτίρια το ένα πάνω στο άλλο, δύσκολα βρίσκεις κάτι να κατοικείται. Οι διασώστες έδιναν μάχη με το χρόνο. Όταν τους έβλεπες να αλλάζουν γάντια αυτό σήμαινε ότι κάτι έχουν βρει, μια σιγή απλωνόταν γεμάτη ένταση.
Οι πομπές με νεκρούς ήταν σιωπηρές και όταν απομακρύνονταν τα νεκρά σώματα ξέσπαγαν οι θρήνοι. Με ακουστικά πάνω στα χαλάσματα προσπαθούσαν να εντοπίσουν ένα σημάδι ζωής. Ο κόσμος ήταν φιλικός και όταν άκουγαν την λέξη γιουνάν πρόσφεραν τσάι, δεν αισθάνθηκα κανένα φόβο. Όλοι πάλευαν, οι διασώστες, τα πληρώματα ασθενοφόρων, πυροσβέστες και γιατροί, αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οι εργάτες χειριστές μεγάλων μηχανημάτων που με κινήσεις χειρουργικές προσπαθούσαν να καθαρίσουν τα χαλάσματα. Η αντίθεση ανάμεσα στις καταστροφές στο Καχρανμαρμαράς και την Αντιόχεια ήταν πολύ μεγάλες, και καταλάβαινε κανείς ότι στην Αντιόχεια οι κατασκευαστικές με συνεργό το κράτος είχαν κάνει πάρτι ασυδοσίας».
Ένοχοι κυβερνήσεις και καπιταλιστές
Ο Γιώργος Πίττας τόνισε πως ο σεισμός και η αλληλεγγύη των δυο λαών έκαναν σκόνη την εθνικιστική ρητορεία των δυο κυβερνήσεων που το μόνο που επαναλαμβάνουν είναι οι λεξεις απειλή και πόλεμος. Αυτό είχε ξανασυμβεί το 1999, λίγα χρόνια μετά τα Ίμια. Με αφορμή τους σεισμούς τότε ένα κύμα αλληλεγγύης είχε πλημμυρίσει τις δύο χώρες. Καμία σχέση δεν έχουν τα υποκριτικά λόγια των υπουργών Εξωτερικών με την γνήσια αλληλεγγύη των εργαζόμενων από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Όλοι ξέρουν ότι ένοχοι είναι κυβερνήσεις και καπιταλιστές που βάζουν τα κέρδη πάνω από τις ζωές απλών ανθρωπων, που με τις ιδιωτικοποιήσεις δολοφονούν είτε μιλαμε για την κατοικία, τις συγκοινωνίες, την Υγεία.
Στην συζήτηση που ακολούθησε πήραν μέρος πολλές/οι συντρόφισσες/οι και ξεκαθαρίστηκε ακόμα περισσότερο πως η αντιμετώπιση του Ερντογάν στον απλό κόσμο, λίγο διαφέρει από την αντιμετώπιση του Μητσοτάκη ή του Μακρόν. Ψέματα, συκοφαντίες για τους εργαζόμενους, μπόλικη καταστολή και νέα εξοπλιστικά προγράμματα είναι αυτό που έχουν να μας προσφέρουν οι από πάνω. Τα στοιχεία είναι συντριπτικά. Η ελληνική κυβέρνηση ξόδεψε 3,54% του ΑΕΠ την προηγούμενη χρονιά, πρώτη ακόμα και από τις ΗΠΑ, για όπλα αλλά δεν ξόδεψε ούτε ένα ευρώ για σύστημα τηλεδιοίκησης στο σιδηροδρομικό δίκτυο οδηγώντας 57 νέους/ες στο θάνατο. Η συζήτηση έκλεισε με υπόσχεση να οργανωθούν και άλλες συζητήσεις στην περιοχή, για να μην ξεχαστούν αυτά τα εγκλήματα, για να πληρώσουν οι ένοχοι!
Γιάννης Μαραβελάκης