Την Κυριακή 14 Μάη θα γίνουν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές στην Τουρκία. Τα φώτα της δημοσιότητας, διεθνώς, έχουν επικεντρωθεί στην αναμέτρηση των δυο βασικών προεδρικών υποψηφίων. Του Ερντογάν και του Κιλιντσάρογλου. Το κόμμα του Ερντογάν κυβερνάει είκοσι χρόνια. Ο Κιλιντσάρογλου υπόσχεται αλλαγή και εκδημοκρατισμό και τον στηρίζει η «συμμαχία των έξι» με βασικό το κεμαλικό CHP. Το αποτέλεσμα, τουλάχιστον σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, προβλέπεται αμφίρροπο. 

Για χρόνια είχαμε συνηθίσει εδώ στην Ελλάδα οποιαδήποτε είδηση και σχολιασμός για την Τουρκία να περνάει μέσα από το φίλτρο για τον «νέο Σουλτάνο», δηλαδή τον Ερντογάν, που απειλεί να «έρθει βράδυ», για να θυμηθούμε τα πιο πρόσφατα. Όμως, τώρα κι όσο ζυγώνει η μέρα των εκλογών, ο σχολιασμός είναι διαφορετικός. Η γραμμή είναι «όποιος και αν κερδίσει θα είναι εχθρικός», αλλά η κυβέρνηση «κρατάει τη ψυχραιμία της και επιθυμεί συνέχιση του άτυπου μορατόριουμ». 

Χαρακτηριστικό είναι ένα άρθρο στο Βήμα: «Για τους διπλωμάτες, δε, είναι ξεκάθαρο πως οι πάγιες θέσεις και η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας όσον αφορά την Ελλάδα είναι σταθερές και δεν εξαρτώνται από την εναλλαγή των κυβερνήσεων. Ενώ οι διεκδικήσεις εξελίσσονται, δεν υποχωρούν». 

Στη συνέχεια το ίδιο άρθρο θυμίζει ότι ο Κιλιντσάρογλου πριν πολλά χρόνια είχε αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία σε «18 νησιά του Αιγαίου» κι ότι ο «φιλοδυτικός προσανατολισμός» του, θα στερήσει την ελληνική κυβέρνηση από επιχειρήματα για ανταλλάγματα από τη Δύση, δηλαδή τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ -απέναντι στην Τουρκία. 

Πράγματι αυτό είναι το «ζουμί». Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έσπευσε να ταχθεί στην «σωστή πλευρά της ιστορίας» με το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην Ουκρανία, φιλοδοξώντας να κάνει την ελληνική άρχουσα τάξη αδιαμφισβήτητο ηγεμόνα στην Ανατολική Μεσόγειο και ακόμα παραπέρα αφού θα είναι πιο πολύτιμος ΝΑΤΟϊκός σύμμαχος από τον «ασταθή», «απρόβλεπτο» Ερντογάν. 

Αυτές οι φιλοδοξίες προσέκρουσαν σε δυο εμπόδια. Το πρώτο είναι ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει πυροδοτήσει ένα κουβάρι ανταγωνισμών και λυκοσυμμαχιών που τινάζουν στον αέρα τους σχεδιασμούς όλων των αρχουσών τάξεων της περιοχής. Ταυτόχρονα, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και Ε.Ε, θέλουν ήσυχα μετόπισθεν στο νότιο μέτωπο του πολέμου στην Ουκρανία. 

Όμως, υπάρχει κι ένα άλλο εμπόδιο. Η εργατική τάξη και η νεολαία σε Ελλάδα και Τουρκία δεν θέλουν τον πόλεμο, δεν θέλουν θυσίες για εξοπλισμούς και πολεμοκάπηλες εκστρατείες. Η ταξική οργή για τους Μητσοτάκηδες και τους Ερντογάν είναι πολύ ισχυρότερη από όλες τις κραυγές για τους «εθνικούς κινδύνους» και τους «προαιώνιους εχθρούς». 

Κύμα αλληλεγγύης

Ο Φλεβάρης και ο Μάρτης έδωσαν χειροπιαστές αποδείξεις γι’ αυτή την πραγματικότητα. Ένα τεράστιο κύμα αλληλεγγύης εδώ στα αδέλφια μας στην Τουρκία μετά τους καταστροφικούς σεισμούς και ένα κύμα αλληλεγγύης απ’ τον απλό κόσμο στην άλλη πλευρά του Αιγαίου στους εργαζόμενους και τη νεολαία που απεργούσαν και διαδήλωναν μετά το έγκλημα των ιδιωτικοποιήσεων στα Τέμπη. Η οργή για τις κυβερνήσεις και τις άρχουσες τάξεις που δολοφονούν, από τα Τέμπη μέχρι τα χαλάσματα της Ν.Α Τουρκίας, κυριαρχούσε. 

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας είναι άδικος και αντιδραστικός και από τις δυο πλευρές. Μπορεί τώρα να είναι σε «ύφεση» αλλά ξέρουμε ποιος πληρώνει το κόστος έστω κι έτσι: τα δισεκατομμύρια που σπαταλώνται για εξοπλισμούς κόβονται από τους μισθούς μας, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, για να μπορούν οι εφοπλιστές και οι τράπεζες να πλουτίζουν ανεμίζοντας τη γαλανόλευκη. 

Ο δικός μας εχθρός βρίσκεται εδώ. Δυναμώνουμε την αντικαπιταλιστική Αριστερά, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που λέει ότι οι εργάτες/τριες στην Τουρκία είναι αδέλφια μας, ο αγώνας μας κοινός ενάντια στις δικές μας άρχουσες τάξεις και τους ιμπεριαλιστές. 

Λέανδρος Μπόλαρης

Το τριήμερο 5-7 Μάη πραγματοποιήθηκε το φεστιβάλ Μαρξισμός στην Ισταμπουλ από την αδελφή οργάνωση του ΣΕΚ - DSiP. Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές της Τουρκίας βρέθηκα προσκεκλημένη στη συζήτηση "Από την Αραβική Άνοιξη στην Γαλλία - μεταξύ ρεφορμισμού και επανάστασης". Μαζί μου στο πάνελ η Βανίνα Τζουντιτσελί από τη Γαλλία και ο Τζόσεφ Τσουνάρα από την Αγγλία. Από τη δική μου την πλευρά έδωσα την εικόνα των μαχών του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα, της πολιτικής κρίσης που κλιμακώθηκε μετά το έγκλημα στα Τέμπη, το αντισυστημικό ρεύμα που σπέρνει το φόβο στα επιτελεία των από τα πάνω αλλά και την αναντιστοιχία των διεκδικήσεων του κόσμου με τις διακηρύξεις της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Τέλος το ρόλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μέσα σε αυτές τις συνθήκες.