Μέχρι τη Κυριακή 7/8, η μια μετά την άλλη, οι φτωχογειτονιές του Λονδίνου, από το Τόττεναμ στο βόρειο Λονδίνο μέχρι το Μπρίξτον, στο Κρόιντον, στο Πέκαμ, στο Λιούισαμ στο νότιο και το Χάκνι στα ανατολικά μετατράπηκαν σε πεδία μάχης των διαδηλωτών με την αστυνομία - με τις συγκρούσεις να συνοδεύονται από φωτιές και λεηλασίες. Τη Δευτέρα 8/8 οι ταραχές είχαν ήδη εξαπλωθεί σε μια σειρά από πόλεις της Βρετανίας, στο Ληντς, το Λίβερπουλ, το Μπέρμπιγχαμ, το Μπρίστολ. Μέχρι την Τρίτη πάνω από 500 άτομα είχαν συλληφθεί σε ολόκληρη τη χώρα – ανάμεσά τους και ένας 11χρονος - και ένας άντρας 26 χρονών είχε χάσει τη ζωή του από σφαίρα.
Τα ΜΜΕ στη Βρετανία, αλλά και στην Ελλάδα προσπαθούν να παρουσιάσουν τις ταραχές σαν πράξεις βανδαλισμού «εξαιρετικά βίαιων» εγκληματιών, «κουκουλοφόρων» που καίνε και σπάνε. Φυσικά η πραγματικότητα δεν έχει καμιά σχέση με τους ισχυρισμούς της αστυνομίας, του πρωθυπουργού Κάμερον και της υπουργού Εσωτερικών Μέι που γύρισαν εσπευσμένα από τις διακοπές τους για να αντιμετωπίσουν την κρίση.
Για την πλειοψηφία των κατοίκων που έχουν βγει στους δρόμους για το φετινό καλοκαίρι δεν υπήρχαν διακοπές και η αιτία είναι η φτώχεια που αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια στη Βρετανία με αποκορύφωση τα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης Κάμερον που τον τελευταίο χρόνο έχουν ξεσηκώσει τη νεολαία και την εργατική τάξη στη Μ. Βρετανία.
Το Μάρτιο του 2011 εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους του Λονδίνου σε ένα πρωτοφανές εδώ και δεκαετίες εργατικό συλλαλητήριο ενάντια στα μέτρα λιτότητας της κυβέρνησης των Τόρυδων. Είχαν προηγηθεί οι φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στην επιβολή των πανάκριβων διδάκτρων το φθινόπωρο και το χειμώνα του 2010-11, όπου η βρετανική αστυνομία έδειξε το πιο βάρβαρο πρόσωπό της επιτιθέμενη με όλο της το μένος σε δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Η έκρηξη στις φτωχογειτονιές των πόλεων της Βρετανίας είναι άλλη μια μορφή αυθόρμητης αντίδρασης ενάντια στη φτώχεια και ένα μέλλον χωρίς αύριο που έχουν στρώσει οι κυβερνήσεις των «νέων» Εργατικών και των Τόρυδων τα τελευταία χρόνια. Mια πολιτική που συνοδεύεται από άφθονη εμετική διαφθορά, όπως φάνηκε και από το πρόσφατο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων.
Είναι επίσης άλλη μια μορφή άμεσης αντίδρασης στη βαρβαρότητα των κατασταλτικών μηχανισμών που βιώνουν καθημερινά εδώ και δεκαετίες στο πετσί τους οι κάτοικοι των φτωχογειτονιών – με μια ιδιαίτερη ρατσιστική προτίμηση, βέβαια, στους μαύρους και τους Ασιάτες ακόμα και αν κατοικούν σε αυτές τις γειτονιές ήδη για πάνω από μισό αιώνα. Η ανεργία, η εγκατάλειψη των γειτονιών, οι συνεχείς ρατσιστικές παρενοχλήσεις της αστυνομίας κάνουν τη ζωή αβάστακτη σε αυτές τις γειτονιές. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, ότι οι ταραχές ξεκίνησαν στο Χάκνι όταν οι αστυνομικοί έκαναν σωματικό έλεγχο σε ένα άντρα χωρίς βέβαια να βρουν τίποτα.
H βρετανική αστυνομία, όπως κάθε αστυνομία που σέβεται τον εαυτό της, έχει μεγάλη ιστορία σε δολοφονίες και κουκουλώματα. Από το 1998 έχουν υπάρξει 333 θάνατοι κρατουμένων και ποτέ ούτε ένας αστυνομικός δεν έχει καταδικαστεί. Που και που, κάποια περίπτωση φτάνει στη δημοσιότητα όπως αυτή του βραζιλιάνου Ντε Μενέζες που η αστυνομία δολοφόνησε με επτά πυροβολισμούς στο κεφάλι στο Μετρό στο Στόκγουελ του Λονδίνου επειδή υποτίθεται έκρυβε μια βόμβα στο τζάκετ του. Ανάλογες δολοφονίες έχουν προκαλέσει και στο παρελθόν πολλές διαμαρτυρίες που η αστυνομία συστηματικά έχει αγνοήσει.
Μαζική αντίσταση
Οι ταραχές στο Λονδίνο δεν είναι πράξεις «μειοψηφιών», ούτε πράξεις μόνο των μαύρων και των Ασιατών, όπως θέλουν να παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Είναι μια μαζική αντίσταση ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής, ακόμα και ηλικίας, είναι η αυθόρμητη έκρηξη των καθημερινών ανθρώπων που αισθάνονται αόρατοι όλη τους τη ζωή μέχρι που έρχεται η στιγμή να κάνουν με πάταγο την εμφάνισή τους στην ιστορία: Παρίσι 2006, Αθήνα 2008, Λονδίνο 2011, «οι ταραχές είναι η φωνή αυτών που δεν μπορούν να ακουστούν», όπως έλεγε χαρακτηριστικά και ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ που κανείς δεν θα τολμούσε να χαρακτηρίσει κήρυκα της βίας.
Οι ταραχές που ξέσπασαν στη Βρετανία τη δεκαετία του ’80 εξανάγκασαν τότε το κράτος να υποχωρήσει από τη γραμμή της σκληρής αστυνόμευσης και να δώσει χρήματα για τις εγκαταλειμμένες περιοχές. Η συμμετοχή άσπρων και μαύρων διαδηλωτών δημιούργησε μια ευρεία αντιρατσιστική αλληλεγγύη που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να φρενάρει την άνοδο του φασιστικού BNP. Πολλοί από τους νέους ανθρώπους που ο ένας δίπλα στον άλλο συγκρούστηκαν με την αστυνομία, δραστηριοποιήθηκαν στις γειτονιές τους την επαύριο των ταραχών.
Όμως η δεκαετία του ’80 ήταν η δεκαετία της ήττας του κινήματος, η δεκαετία του Θατσερισμού και του Ρηγκανισμού. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στην Ελλάδα, οι «μέρες του Αλέξη» το Δεκέμβρη του 2008 τροφοδότησαν ένα αντικαπιταλιστικό ρεύμα που μήνα το μήνα μεγαλώνει και συγκροτείται μέσα στους αγώνες της νεολαίας και της εργατικής τάξης. Τα γεγονότα της τελευταίας χρονιάς στη Βρετανία δείχνουν ότι η αντίδραση από τα κάτω εξαπλώνεται από συνοικία σε συνοικία, από πόλη σε πόλη και από χώρα σε χώρα με την ίδια ακριβώς ταχύτητα που εξαπλώνεται η κρίση του συστήματος.
- Μεγάλο μέρος του ρεπορτάζ αντλήθηκε από την εφημερίδα Socialist Worker, ηλεκτρονική διεύθυνση: www.socialistworker.co.uk
Διαβάστε επίσης