Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να έχασε άλλους 255.000 ψήφους, ανάμεσα στις εκλογές του Μάη και Ιούνη, αλλά το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ 25 - Συμμαχία για τη Ρήξη όχι μόνο δεν κερδίσανε από αυτή την πτώση, αντίθετα, έχασαν ψήφους. Το ΚΚΕ το απέδωσε στον "αρνητικό πολιτικό συσχετισμό που συνεχίζει να παραμένει". Το ΜέΡΑ25, ακόμα χειρότερα στην "μετατροπή της οργής σε ακροδεξιό ρεύμα". 

Είναι λάθος εκτίμηση. Και το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25, στην εκλογική καμπάνια του Ιούνη, θεωρούσαν δεδομένη τη νίκη της ΝΔ και ο προσανατολισμός τους ήταν, για το ΚΚΕ, η υπόσχεση για 100% μαχητική - λαϊκή αντιπολίτευση μετά τις εκλογές και για το ΜέΡΑ25 η είσοδος στη Βουλή. Ακόμα και ανάμεσα στις εκλογές, υπήρχαν τεράστιες προκλήσεις ώστε να μην θεωρείται "δεδομένη" η αυτοδυναμία της ΝΔ. Όμως, αντί να μπουν μπροστά και να μετατρέψουν το ρατσιστικό έγκλημα στην Πύλο και το εργοδοτικό έγκλημα στο Πέραμα σε αγώνες διαρκείας στο "εδώ και τώρα" και όχι την επαύριο των εκλογών, το θεώρησαν «μη ρεαλιστικό» αφού η αυτοδυναμία της ΝΔ είναι «δοσμένη». Αυτή η ηττοπάθεια ήταν που τροφοδότησε την αποχή.

 Η ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει ότι «... το ΚΚΕ θα κάνει από αύριο κιόλας πράξη τη δέσμευσή του ότι θα βρεθεί στο μετερίζι μιας 100% μαχητικής, εργατικής - λαϊκής αντιπολίτευσης... το ΚΚΕ θα δώσει τη μάχη με χιλιάδες εργαζόμενους, νέους ανθρώπους που εγκαταλείπουν τα αδιέξοδα της σοσιαλδημοκρατίας και των άλλων αστικών κομμάτων, για να ξαναδυναμώσουμε την ελπίδα. Απευθύνουμε σε όλους αυτούς κάλεσμα συμπόρευσης και κοινής δράσης».

Πράγματι, το ΚΚΕ βγήκε εκλογικά ενισχυμένο σε σχέση με τις εκλογές του 2019 αλλά αυτή η ενίσχυση δεν συνεπάγεται αυτόματα και μία «100% μαχητική, εργατική - λαϊκή αντιπολίτευση» μετά τις εκλογές. 

Το είδαμε μετά τις εκλογές του 2007. Και τότε το ΚΚΕ είχε ενισχυθεί (583.750 ψήφους και 8,2%). Αλλά στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 το ΚΚΕ προτίμησε να πάρει αποστάσεις από τον κόσμο της εξέγερσης προβάλλοντας τον εαυτό του ως μία δύναμη που «δεν σπάει βιτρίνες». Αυτό δεν άλλαξε ούτε την περίοδο μετά το 2019, ότι και αν γράφει η ανακοίνωση του ΚΚΕ. Με όλο το πεδίο ανοικτό, από την δεξιά προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ σε μία «υπεύθυνη αντιπολίτευση» στη κυβέρνηση της ΝΔ, το ΚΚΕ είχε όλη τη δυνατότητα αλλά και τις δυνάμεις για να μπει μπροστά, να πάρει πρωτοβουλίες και να ηγηθεί σε ένα κίνημα που μπορούσε να τσακίσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη και να στρέψει όλη την κοινωνία προς τα αριστερά. 

Οι δυνατότητες και η διάθεση του κόσμου για σύγκρουση ήταν παραπάνω από υπαρκτές αλλά το ΚΚΕ δεν μπήκε ποτέ να παίξει αυτό το ρόλο. Από το έγκλημα των ιδιωτικοποιήσεων στα Τέμπη, όπου η ηγεσία  "τράβηξε χειρόφρενο" στους αγώνες και δήλωνε ότι «δεν θα μας σώσει... ένας δήθεν πιο αυστηρός δημόσιος έλεγχος, ούτε μία «επανακρατικοποίηση χωρίς αποζημίωση» μέχρι το ρατσιστικό έγκλημα στη Πύλο, που αντί να παλέψει για «ανοικτά σύνορα για τη προσφυγιά» ζητούσε «διαλογή μεταναστών στην Τουρκία». Το είδαμε μετά από την απροκάλυπτη επίθεση της ΝΔ στη μειονότητα στη Θράκη, όπου το ΚΚΕ επικαλούμενο τη Συνθήκη της Λωζάνης, αρνήθηκε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού της μειονότητας. 

Αυτή η αντιμετώπιση δεν λειτούργησε ούτε εκλογικά. Το ΚΚΕ είχε, όλη την προηγούμενη περίοδο, τη δυνατότητα να «δώσει τη μάχη με χιλιάδες εργαζόμενους, νέους ανθρώπους που εγκαταλείπουν τα αδιέξοδα της σοσιαλδημοκρατίας και των άλλων αστικών κομμάτων» αλλά την κλώτσησε, γιατί τα όρια της πολιτικής του καθορίζονται από τα όρια της στρατηγικής του κοινοβουλευτικού δρόμου. 

Η «λαϊκή εξουσία» θα έρθει μέσα από ένα «σύγχρονο, επιστημονικά επεξεργασμένο Πρόγραμμα εξουσίας-διακυβέρνησης, το οποίο καταθέτει ανοιχτά στον λαό και είναι έτοιμο να το υπηρετήσει από κυβερνητικές θέσεις, όταν ο λαός το επιλέξει»... Μέχρι τότε, η αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών δεν περνάει από τους αγώνες και τις πολιτικές μάχες του "εδώ και τώρα" αλλά από υποσχέσεις για πιο δυνατή αντιπολίτευση αργότερα.

Αυτή η στρατηγική είναι το υπόβαθρο της αδυναμίας του ΚΚΕ να αλλάξει τους συσχετισμούς. Όσο η ηγεσία του περιμένει να αλλάξουν οι συχετισμοί για να γίνει πιο τολμηρή, τόσο ένας αρνητικός κύκλος διαιωνίζεται. 

Τι έφταιξε στο ΜέΡΑ25;

Το ΜέΡΑ25 - Συμμαχία για τη Ρήξη δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή ούτε στις εκλογές του Ιούνη, μειώνοντας ακόμα περισσότερο και τις ψήφους και τα ποσοστά του σε σχέση με τις εκλογές του Μάη. 

Ο Βαρουφάκης δήλωσε ότι «η μη είσοδος του ΜέΡΑ25 στη Βουλή είναι το λιγότερο. Το μείζον είναι ο αποψινός θρήνος της Αριστεράς που αποτύχαμε να μετατρέψουμε την δεκαετή αντίσταση στην μνημονιακή καταστροφή σε προοδευτικό μέτωπο και να αποτρέψουμε την μετατροπή της οργής σε Ακροδεξιό ρεύμα... από αύριο κιόλας, μπροστά στις αυτοδιοικητικές εκλογές και τις ευρωεκλογές, το ΜέΡΑ25-Συμμαχία για τη Ρήξη θα εργαστούμε ακούραστα για την Ανασύνταξη της Πλουραλιστικής, Οικολογικής, Ενωτικής & Ανιδιοτελούς Αριστεράς». 

Το ΜέΡΑ25 είχε τη δική του συμβολή στην  «αριστερά της ήττας». Γιατί αντί να οργανώνει τους αγώνες αναζητούσε «προγραμματικές συμφωνίες» για μία «προοδευτική κυβέρνηση αρχών». Πόσο «ρήξη» μπορεί να θεωρείται, στο σήμερα, μία επανάληψη του ίδιου αποτυχημένου έργου του 2015 και με τους ίδιους, σχεδόν, πρωταγωνιστές; 

Ο κόσμος έδωσε μάχες, συγκρούστηκε με την κυβέρνηση της ΝΔ αλλά η «συνεισφορά» του ΜέΡΑ25 έφτανε μέχρι τη «μεταφορά» των αιτημάτων στη Βουλή μέσω «επερωτήσεων» προς τα αρμόδια υπουργεία. Ακόμα και η τελευταία προεκλογική καμπάνια ήταν προσανατολισμένη αποκλειστικά σ' αυτό. Η «μελλοντική» κοινοβουλευτική ομάδα να ποζάρει σε αφίσα με σύνθημα: «θες αυτή η φωνή να είναι στη Βουλή; Είναι στο χέρι σου». Αλλά, ό,τι κερδίσαμε όλη την προηγούμενη περίοδο δεν ήρθε μέσα από τις «επερωτήσεις» και τη «δράση» της κοινοβουλευτικής ομάδας, ούτε του ΜέΡΑ25, ούτε οποιασδήποτε άλλης κοινοβουλευτικής ομάδας της αριστεράς, αλλά μόνο μέσα από τους αγώνες μας. Αυτοί οι αγώνες και αυτά τα αιτήματα που διαμόρφωσαν θα έπρεπε να κοσμούν από τις προεκλογικές αφίσες του ΜέΡΑ25 μέχρι το Πρόγραμμα του και όχι η «δημιουργική ασάφεια» και οι «έξυπνες ψηφιακές λύσεις». 

Αυτός θα έπρεπε να είναι και ο προσανατολισμός στην επόμενη περίοδο αλλά, δεν δείχνει να είναι. Το «από αύριο κιόλας» δεν πρέπει να είναι η μάχη για τις «αυτοδιοικητικές εκλογές και τις ευρωεκλογές», αλλά η οργάνωση εδώ και τώρα για να ανοίξουν οι μάχες απέναντι στη νέα κυβέρνηση της ΝΔ και στο ίδιο το σύστημα. 

Θέλουμε μία αριστερά που ο δρόμος για την «ρήξη και ανατροπή» δεν θα έρχεται μέσα από τις εκλογικές αναμετρήσεις και την υπομονή και το κουράγιο να «ωριμάσουν οι συνθήκες» και να αυξηθούν τα ποσοστά των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Θέλουμε μία αριστερά χωρίς κοινοβουλευτικές αυταπάτες, που να βάζει μπροστά τις μάχες με απεργίες διαρκείας και καταλήψεις των χώρων δουλειάς και τα αντικαπιταλιστικά αιτήματα, εκεί που η ίδια η εργατική τάξη μπορεί να πάρει τον έλεγχο και να εφαρμόσει το δικό της μεταβατικό πρόγραμμα. 

Η κρίση είναι εδώ, ο κόσμος είναι εδώ και οι αγώνες είναι μπροστά μας. Δεν υπάρχει «περίοδος χάριτος». Χρειάζεται επαναστατική αντικαπιταλιστική στρατηγική για να νικήσουν οι αγώνες, για να γκρεμίσουμε την κυβέρνηση, για να ανοίξουμε το δρόμο της ανατροπής.

Γιώργος Ράγκος