Επιστρέφοντας από τις διακοπές των Χριστουγέννων οι φοιτητές σε όλη την Ελλάδα έχουμε να δώσουμε μία μεγάλη μάχη για την υπεράσπιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Πιερρακάκης και Μητσοτάκης έχουν ανακοινώσει τις προθέσεις τους να περάσουν το περίφημο νομοσχέδιο που επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, μέσα στο Γενάρη. Το νομοσχέδιο αυτό που αγνοεί την ύπαρξη του άρθρου 16, είναι μία σκληρή ταξική επίθεση και θα βρει απέναντί της σθεναρή αντίσταση από τους φοιτητές και τους διδάσκοντες των σχολών.
Η μαζική εναντίωση εκφράζεται ήδη. Εκατοντάδες φοιτητικοί σύλλογοι καλούν σε γενικές συνελεύσεις από την πρώτη εβδομάδα που ανοίγουν οι σχολές για να οργανώσουν αυτή την μάχη, με καταλήψεις και διαδηλώσεις, ξεκινώντας με συλλαλητήρια στις 11 Γενάρη πανελλαδικά: Αθήνα 12μ Προπύλαια, Θεσσαλονίκη 12μ Καμάρα, Βόλος 11πμ Θόλος, Πάτρα 10.30πμ πλ. Γεωργίου, Ηράκλειο 12μ πλ. Ελευθερίας, Χανιά 11πμ δημοτική αγορά, Γιάννενα 11πμ Περιφέρεια, Ξάνθη 12μ κεντρική πλατεία.
Ψέματα
Όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση εκτός από ψεύτικα είναι και χιλιοειπωμένα. Για την ακρίβεια, είναι τα ίδια επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται κάθε φορά που κάποια κυβέρνηση προσπαθεί να περάσει μια εκπαιδευτική “μεταρρύθμιση”. Στην αρχή ξεκινούν με την συκοφάντηση του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Έτσι, τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε για τους “λειτουργικά αναλφάβητους” αποφοίτους και την ανεργία στους νέους που οφείλεται στην “έλλειψη δεξιοτήτων”, παρότι είναι πτυχιούχοι. Το νέο Ν/Σ θα βοηθήσει δήθεν σε όλες τις παραφωνίες του δημόσιου πανεπιστημίου. Η έλευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων θα φέρει, λένε, έναν “υγιή ανταγωνισμό” που θα δώσει κίνητρα στο δημόσιο να αναβαθμιστεί και να γίνει πιο καινοτόμο, με την βοήθεια της κυβέρνησης που θα το στηρίξει. Και τέλος, φυσικά, η ίδρυση νέων σχολών θα τονώσει την οικονομία. Νέες θέσεις εργασίας, περισσότεροι φοιτητές από ξένες χώρες που θα ενισχύουν την οικονομία.
Δεν ισχύει τίποτα από όλα αυτά. Όπως αναφέρει ο Σύλλογος Διδασκόντων Θετικών Επιστημών του ΕΚΠΑ: “Ο ισχυρισμός ότι τα δημόσια πανεπιστήμια θα βελτιωθούν μέσω του «ανταγωνισμού» με τα ιδιωτικά, έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όσο και η «βελτίωση» του δημόσιου συστήματος υγείας από τη γιγάντωση και πριμοδότηση με κάθε τρόπο των ιδιωτικών κλινικών”. Για να μπορέσει να κρατήσει την “πελατεία”, το δημόσιο, θα πρέπει να βρει δικές τους πηγές χρηματοδότησης. Αυτό μεταφράζεται σε δίδακτρα, σε παροχή έρευνας για επιχειρήσεις που θα λειτουργούν ως χορηγοί, μέχρι και την ίδρυση start-up εταιρειών εντός των ιδρυμάτων. Το επιχείρημα ότι η Νέα Δημοκρατία θα ενισχύσει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο είναι αστείο. Πριν λίγες μέρες είχε την ευκαιρία να το αποδείξει αλλά ο νέος προυπολογισμός που ψήφισε, προβλέπει ακόμα μικρότερο ποσοστό για την Παιδεία σε σχέση με το ΑΕΠ.
Όσο αφορά την ανάπτυξη και την τόνωση της οικονομίας τα παραδείγματα από το εξωτερικό δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια χρηματοδοτούνται αδρά από το κράτος με την μορφή επιδοτήσεων, φοροαπαλλαγών και φοιτητικών δανείων. Όσο για την αύξηση των φοιτητών που θα έρχονται από το εξωτερικό (ή δε θα φεύγουν), θα είναι αυτοί που θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να το κάνουν ενώ τα παιδιά της εργατικής τάξης θα πετιούνται έξω από το δημόσιο πανεπιστήμιο που θα συρρικνώνεται όλο και περισσότερο.
Οι μάχες στις σχολές
Στην κατεύθυνση αυτή που πετάει όλο και περισσότερους φτωχούς έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, κινήθηκε η Νέα Δημοκρατία όλη την προηγούμενη τετραετία. Η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και η τράπεζα θεμάτων ήταν τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα όπως ήταν και η επαναφορά των πρότυπων σχολείων, η προσπάθεια για εφαρμογή της αξιολόγησης κλπ. Το σχολείο της αγοράς χωράει μόνο λίγους και εκλεκτούς.
Όλες οι επιθέσεις που έκανε η Κεραμέως βρήκαν απέναντι τους μαζική αντίσταση με το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της Πανεπιστημιακής Αστυνομίας. Για να μπορέσει να υλοποιήσει αυτά τα μέτρα, η κυβέρνηση ήθελε σιγή νεκροταφείου μέσα στις σχολές, αλλά έφαγε τα μούτρα της. Οι μπάτσοι δεν μπήκαν ποτέ και η ΔΑΠ έχασε την πρωτιά στις εκλογές μετά από 35 χρόνια. Ήταν από τις μεγαλύτερες ήττες της κυβέρνησης και μπορούμε να τους προκαλέσουμε και την επόμενη. Να μην καταθέσει ,δηλαδή, ποτέ αυτό το νομοσχέδιο. Για να το κάνουμε αυτό χρειάζεται το φοιτητικό κίνημα και η Αριστερά των σχολών να προχωρήσει με συγκεκριμένα βήματα.
Ενωτικά και αιχμηρά
Καταρχάς, πρέπει να δώσουμε αυτόν τον αγώνα ενωτικά. Χωρίς ξεχωριστές διαδηλώσεις, με συντονισμό των γενικών συνελεύσεων και προσπάθεια για κοινό βηματισμό με τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών και των εργαζομένων στην εκπαίδευση. Ξεκινώντας από τα ίδια τα ΕΑΑΚ. Η απάντηση στη σύμπλευση δυνάμεων των ΕΑΑΚ με ρεφορμιστικές δυνάμεις όπως το ΚΚΕ ή το κοινό κατέβασμα με το ΜέΡΑ 25, είναι η κοινή δράση και η πολιτική αντιπαράθεση, όντας μέσα στα σχήματα και όχι διασπώντας τα. Το “Βαδίζουμε μαζί, χτυπάμε χωριστά” ήταν πάντα η δύναμη του δικτύου και μπορούσε να τραβάει πρωτοπόρα κομμάτια της νεολαίας σε κάθε τέτοια μεγάλη καμπή του κινήματος.
Δεύτερον, χρειάζεται να έχουμε καθαρή την επιλογή της κατάληψης με διάρκεια. Από τις πρώτες συνελεύσεις και μέχρι να αποσύρουν το νομοσχέδιο οι σχολές πρέπει να είναι κατειλημμένες. Για να μπορέσουν να οργανώνουν τις δράσεις τους, το συντονισμό με τους υπόλοιπους συλλόγους και τους εργαζομένους των σχολών, για να απλώνουν τον αγώνα στη κοινωνία και την υπόλοιπη εργατική τάξη. Όταν η κυβέρνηση του Καραμανλή προσπάθησε να αναθεωρήσει το άρθρο 16 και να ιδρύσει ιδιωτικές σχολές το 2006, ήταν ένα μαζικό κίνημα καταλήψεων διαρκείας που κράτησαν σχεδόν δύο χρόνια, που ανέτρεψε αυτά τα σχέδια. Καταλήψεις στις σχολές και απεργίες της ΠΟΣΔΕΠ και στα σχολεία, ήταν η συνταγή της επιτυχίας τότε και η ίδια πρέπει να είναι και σήμερα.
Τέλος, χρειάζεται να πολιτικοποιήσουμε τον αγώνα αυτό συνδέοντας τον με όλες τις πολιτικές και ιδεολογικές μάχες που δίνουμε ενάντια στην κυβέρνηση. Ενάντια στο σεξισμό και το ρατσισμό, στις 8 και 16 Μάρτη αντίστοιχα, και φυσικά με το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Το σύνθημα “λεφτά για την Παιδεία, όχι για τον πόλεμο στην Αραβία” ήταν αποτύπωση μιας σύνδεσης που έκανε το φοιτητικό κίνημα διαχρονικά και τώρα είναι πιο επιτακτική. Η σύγκρουση με μια κυβέρνηση που για να μπλεχτεί στα ιμπεριαλιστικά παιχνίδια από την Ουκρανία μέχρι τη Γάζα διαλύει την Παιδεία και την Υγεία πρέπει να είναι συνολική.
Η γενιά του 2006-2007 είχε πολιτικοποιηθεί εμπλεκόμενη στο αντιπολεμικό κίνημα των εκατομμυρίων ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Η σημερινή νεολαία μετά τις 7 Οκτώβρη “γνώρισε ” μαζικά την Παλαιστίνη και διαδήλωσε κατά χιλιάδες στο πλευρό της. Έχει τη δύναμη να παγώσει την νέα αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση, να φέρει ήττα στην κυβέρνηση και να πρωτοστατήσει στο κίνημα που χρειάζεται να αναπτύξουμε για να την γκρεμίσουμε.
Τάσος Τσιούνης,
Μεταπτυχιακός ηλεκτρολόγος μηχανικός