Το 2025 δεν ήταν η αρχή της άγριας περιόδου στην οποία ζούμε. Η κρίση σέρνεται εδώ και χρόνια, οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά. Αλλά το 2025 σαν να ηχούσε διαρκώς μια σειρήνα ότι ο καπιταλισμός και οι κυβερνήσεις του κόβουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο τους όποιους δεσμούς διατηρούσαν με τη λογική.
Ποιος άλλος συμβολίζει πιο στυγνά αυτή την κατάσταση αν όχι ο Τραμπ ο οποίος κάθισε για δεύτερη θητεία στο θρόνο του παγκόσμιου καπιταλισμού, στην Ουάσινγκτον; Ας θυμηθούμε πως η χρονιά ξεκίνησε με τον Τραμπ και τον Έλον Μασκ αγκαλιασμένους να στήνουν ένα υπουργείο διάλυσης των δημόσιων υπηρεσιών των ΗΠΑ. Την ώρα που το Λος Άντζελες καιγόταν από τις πιο καταστροφικές πυρκαγιές, ανακοίνωναν τη διάλυση των πυροσβεστικών υπηρεσιών. Μέσα στο 2025, ο Τραμπ και ο Μασκ από κολλητοί έγιναν εχθροί, ο Μασκ καθαιρέθηκε και πλέον πριμοδοτεί ανεξάρτητα από τον Τραμπ τα δίκτυα των φασιστών εντός και εκτός ΗΠΑ ενώ είδε την προσωπική του περιουσία να φτάνει στο πρωτοφανές στην ιστορία νούμερο των 700 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Κι όμως ήταν η ίδια χρονιά που στις ΗΠΑ οργανώθηκαν οι πιο μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια στον Τραμπ, “ενάντια στους τυράννους και τους βασιλιάδες” όπως έλεγε το σύνθημα του ξεσηκωμού από άκρη σε άκρη των ΗΠΑ στις 14 Ιούνη. Ήταν η ίδια χρονιά που, ο Ζοχράν Μαμντάνι, ένας πολιτικός της Αριστεράς που κατηγορήθηκε για “πράκτορας της Χαμάς” και οι δεξιές εφημερίδες τον συμβολίζουν με σφυροδρέπανα, εκλέχθηκε δήμαρχος της μεγαλύτερης αμερικάνικης πόλης, της Νέας Υόρκης.
Μέσα σε αυτούς τους μήνες της πόλωσης, ο Τραμπ έβγαλε στους δρόμους τους δολοφονικούς μηχανισμούς της αντιμεταναστευτικής υπηρεσίας, για να κυνηγήσει τους μετανάστες, όχι μόνο τους “παράνομους” αλλά και εκατομμύρια κόσμο που ζει και δουλεύει επί δεκαετίες. Και απέναντί του βρήκε όχι μόνο τις κοινότητες των μεταναστών, αλλά τα συνδικάτα, τις γυναικείες οργανώσεις, τους φοιτητές που αντιστάθηκαν μαζικά αλλά ακόμη και σώμα με σώμα απέναντι στις ένοπλες κρατικές συμμορίες. Η “υπερδύναμη” του πλανήτη έχει επικεφαλής έναν άνθρωπο που βρίσκεται στις λίστες ενός παιδοφιλικού δικτύου βιαστών και έθεσε ως προτεραιότητα της εσωτερικής του πολιτικής να χωρίσει μικρά παιδιά από τους γονείς τους.
Απέναντι σε αυτό τον κατήφορο προς την “ηθική” των τεράτων, το 2025 ήταν η χρονιά που το κίνημα της Αντίστασης υψώθηκε σαν αντίπαλο δέος. Τα αμερικάνικα Πανεπιστήμια, οι μαζικές διαδηλώσεις στο Λονδίνο, οι πρωτοβουλίες για σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας από ξηράς και θάλασσας ενώθηκαν με ένα κόκκινο νήμα με την Αντίσταση στην Παλαιστίνη, με το κίνημα ενάντια στο ρατσισμό και τις δολοφονίες των μεταναστών. Και καθώς η χρονιά προχωρούσε έγιναν περισσότερο μια γροθιά με το εργατικό κίνημα, αφήνοντας τεράστια παρακαταθήκη για το 2026. Το σύνθημα “Ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη ως τη Θάλασσα” δεν έμεινε μόνο στις διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη. Μετατράπηκε σε κοινό σημείο αναφοράς για όποιον δεν θέλει να αφήσει τα αφεντικά, την απληστία τους και τα ακροδεξιά εργαλεία τους να γυρίσουν τον πλανήτη πίσω στη δεκαετία του ‘30 και σε ακόμη χειρότερες στιγμές.
Στην Ιταλία, η πρώτη Γενική Απεργία στις 22 Σεπτεμβρίου, με πρωτοβουλία των συνδικάτων βάσης, άνοιξε τον δρόμο. Ακολούθησε στις 3 Οκτωβρίου η δεύτερη Γενική Απεργία που κάλεσαν η CGIL, η USB και άλλα συνδικάτα, μετά την ισραηλινή επίθεση στα πλοία της αλληλεγγύης. Πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν σε περισσότερες από 100 πόλεις, με συμμετοχή άνω του 60%, αποκλεισμούς αυτοκινητοδρόμων, ακυρώσεις τρένων και κλειστά λιμάνια όπως του Λιβόρνο.
Στις 15 Οκτωβρίου, τη σκυτάλη πήρε η Ισπανία με 24ωρη απεργία, στάσεις εργασίας και μαζικά συλλαλητήρια. Χιλιάδες διαδήλωσαν σε Βαρκελώνη, Μαδρίτη, Σεβίλλη, Βαλένθια και Μπιλμπάο, με τη νεολαία να συμμετέχει μαζικά. Στη Βαρκελώνη οργανώθηκαν αποκλεισμοί εταιρειών που στηρίζουν το Ισραήλ. Στον ποδηλατικό γύρο της Ισπανίας, πάνω από 100.000 διαδήλωσαν ενάντια στη συμμετοχή της ομάδας Israel–Premier Tech, και οδήγησαν στη διακοπή της τελικής φάσης.
Αδιέξοδα
Ο γενοκτονικός πόλεμος του Ισραήλ οδηγήθηκε επίσημα σε εκεχειρία. Τα αδιέξοδα των επιτιθέμενων ήταν πολυεπίπεδα. Η Αντίσταση δεν τσακίστηκε. Η Χαμάς μπορεί να αποκεφαλίστηκε αλλά δεν διαλύθηκε. Όμως οι σφαγές δεν έχουν σταματήσει και οι προσπάθειες να αφοπλίσουν την Αντίσταση συνεχίζονται ασταμάτητες.
Δεν ήταν μόνο ο Τραμπ αλλά πολλοί μικροί και μεσαίοι Τραμπ του πλανήτη που ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο προς την παράνοια. Απέναντι στον πόλεμο και τη γενοκτονία που διεξήγαν, πήραν πρωτοβουλίες για κλιμάκωση των εξοπλισμών. Απέναντι στην κλιματική καταστροφή που χτυπάει κόκκινο, πήραν πρωτοβουλίες για να παγώσουν τα στοιχειώδη μέτρα που οι ίδιοι είχαν δεσμευτεί να λάβουν. Απέναντι σε μια οικονομία που έχει μετατρέψει σε αγχωτικό καθημερινό αγώνα επιβίωσης τις ζωές της εργατικής τάξης μέσα στην καρδιά των “πλούσιων” χωρών της Δύσης, έκαναν σημαία τους τα ρεκόρ συσσώρευσης πλούτου που έσπασαν οι πολυδισεκατομμυριούχοι. Απέναντι στο πολιτικό δυνάμωμα της ακροδεξιάς και των φασιστών σε περισσότερες χώρες, τα κυρίαρχα κόμματα της άρχουσας τάξης ανέβασαν σε εκκωφαντικά επίπεδα την ένταση του ανοιχτού ρατσισμού, έκλεισαν κι άλλο τα σύνορα και εξαπέλυσαν καινούργιες αντιδραστικές εκστρατείες ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων. Χρησιμοποιούν πλέον όλα τους τα όπλα χωρίς ντροπή και χωρίς όριο. Προετοίμασαν ένα 2026 στο οποίο κανείς δεν ξέρει σε ποιο από όλα τα σημεία θα εκραγεί ή θα απλωθεί η βία τους, αλλά όλοι ξέρουν ότι θα γίνει.
Το 2025 όμως η ένταση ανέβηκε και από τη δική μας μεριά και τους έκοψε τη φόρα. Κορύφωσαν την απανθρωπιά τους, βομβαρδίζοντας και ξαναβομβαρδίζοντας εξαθλιωμένους πρόσφυγες στη Γάζα, αλλά πήραν σαν απάντηση τη γέννηση ενός διεθνούς απεργιακού κινήματος αλληλεγγύης με επίκεντρο την Ιταλία. Ούρλιαξαν και ουρλιάζουν ότι τα τανκς και τα βομβαρδιστικά θα πρέπει να γίνουν η νούμερο ένα προτεραιότητα της Ευρώπης, αλλά είδαν τις κυβερνήσεις τους στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και αλλού να ξεφτιλίζονται. Ανταγωνίζονται χωρίς προσχήματα για τη μοιρασιά του πλανήτη, αλλά εισέπραξαν εξεγέρσεις εκεί που λιγότερο το περίμεναν: στο Νεπάλ, τη Μαγαδασκάρη, την Ινδονησία, το Περού.
Εξεγέρσεις
Στο Νεπάλ, η λαϊκή οργή κορυφώθηκε το Σεπτέμβρη με την πυρπόληση του κοινοβουλίου και άλλων κρατικών κτιρίων, αναγκάζοντας τον πρωθυπουργό σε παραίτηση. Πάνω από 70 νεκροί και χιλιάδες τραυματίες δεν σταμάτησαν μια εξέγερση που στράφηκε ενάντια σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Τα ίδια αριστερά κόμματα που το 2008 είχαν βρεθεί επικεφαλής ενός κινήματος που έφτασε να ρίξει το βασιλιά μετά από 250 χρόνια, τώρα είδαν τη νεολαία απέναντί τους. Η κυβέρνηση της Αριστεράς βρέθηκε αντιμέτωπη με τις συνέπειες του να διαχειρίζεσαι έναν κρατικό μηχανισμό σε συνθήκες οικονομικής κρίσης σε ένα σημείο σταυροδρόμι των ανταγωνισμών ανάμεσα στην Ινδία και την Κίνα.
Στα τέλη Σεπτέμβρη ξεσηκώθηκε η νεολαία και μαζί της η εργατική τάξη σε μια από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, τη Μαδαγασκάρη. Οι προσπάθειες καταστολής απέτυχαν, ο πρόεδρος έκανε αλλαγές υπουργών, μετά παραίτησε τον πρωθυπουργό, μέχρι που τελικά η κρίση γενικεύτηκε και ο ίδιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Στην Ινδονησία, η εξέγερση ξεκίνησε όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε προκλητικά επιδόματα στους βουλευτές, 3000 ευρώ το μήνα για τις “στεγαστικές τους ανάγκες” και πήρε πιο έκρυθμη τροπή όταν η αστυνομία σκότωσε έναν άνθρωπο στη μέση μιας διαδήλωσης. Το κίνημα δεν έμεινε στις μητροπόλεις, τη Τζακάρτα και το Μπαντούγκ αλλά απλώθηκε σε ολόκληρη την αχανή χώρα. Στο Μαρόκο, το μεγαλύτερο κύμα διαδηλώσεων από το 2011 χτύπησε σύμβολα εξουσίας και πλούτου, ακόμη και με νεκρούς.
Στην Ευρώπη, η Γαλλία βρέθηκε στο επίκεντρο με το σύνθημα «Να μπλοκάρουμε τα πάντα», εκατοντάδες απεργίες και πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές στη γενική απεργία της 18ης Σεπτέμβρη ενάντια στον Μακρόν. Η δυναμική αυτή πέρασε στην Ιταλία, όπου η γενική απεργία της 3ης Οκτώβρη έφερε εκατομμύρια στους δρόμους και παρέλυσε λιμάνια, μεταφορές και βιομηχανία, συνδέοντας τον αγώνα ενάντια στη λιτότητα με την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη.
Παρά τις διαφορετικές συνθήκες, η κοινή εμπειρία είναι σαφής: το ίδιο σύστημα που φέρνει πόλεμο, εκμετάλλευση και φτώχεια γεννά την οργή. Όσο κι αν ο Τραμπ αυτοπαρουσιάζεται ως «ειρηνοποιός» και οι κυβερνήσεις στοιχίζονται πίσω από συμφωνίες για τη Γάζα, η πραγματικότητα οδηγεί σε βαθιά ταξική πόλωση.
Δύο χρόνια κινητοποιήσεων ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα δείχνουν ότι το κίνημα αλληλεγγύης δεν αφοπλίζεται. Το απέδειξαν τα 500.000 στο Λονδίνο τον Οκτώβρη και, λίγες μέρες αργότερα, τα τεράστια συλλαλητήρια ενάντια στον Τραμπ μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, μεγαλύτερα από κάθε προηγούμενο. Οι αγώνες όχι μόνο συνεχίζονται, αλλά συναντιούνται.
Η χρονιά ξεκίνησε με τη Γερμανία να πηγαίνει σε πρόωρες εκλογές, καθώς η κυβέρνηση του Σολτς κατέρρευσε μέσα στις περσινές γιορτές. Μετά τις εκλογές τα κόμματα του παραδοσιακού δικομματισμού έστησαν κυβέρνηση “μεγάλου συνασπισμού”, αλλά αντί για σταθεροποίηση έκαναν ακόμη πιο ορατή την αισχρή κατάσταση της γερμανικής πολιτικής. Το Μάη ο Μερτς γελοιοποιήθηκε όταν κατάφερε να χάσει ακόμη και τα μετρημένα κουκιά στην ψήφο εμπιστοσύνης και να χρειαστεί για πρώτη φορά στην ιστορία επαναληπτική ψηφοφορία.
Η συμμαχία των “σοβαρών” κομμάτων παρουσιάζεται σαν μόνη εναλλακτική απέναντι στο ακροδεξιό AfD, αλλά στην πραγματικότητα το θρέφει. Η πραγματική μάχη δόθηκε στους δρόμους σε όλη την προεκλογική περίοδο. 80 χιλιάδες αντιφασίστες στο Αμβούργο, 250 χιλιάδες στο Βερολίνο. 700 χιλιάδες συνολικά στους δρόμους το πρώτο διήμερο του Φλεβάρη. Τις ίδιες μέρες, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας στην Αυστρία έδινε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον αρχηγό του φασιστικού FPÖ. Τελικά η Αυστρία κατέληξε στις αρχές Μάρτη επίσης σε συγκυβέρνηση του δικομματισμού, αφού όμως πρώτα η επίσημη δεξιά είχε κάνει ξεκάθαρο πως συζητάει και με τους φασίστες για πιθανή συγκυβέρνηση.
Δεν υπάρχει ούτε μία χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η ακροδεξιά να μην νομιμοποιήθηκε ακόμη περισσότερο μέσα στο 2025, όχι γιατί ο κόσμος στρέφεται ακροδεξιά όπως λένε οι εύκολες εξηγήσεις, αλλά γιατί η Δεξιά και πολλές φορές η Σοσιαλδημοκρατία άνοιξαν την αγκαλιά τους προς τα ακροδεξιά κόμματα. Στην Ιταλία κυβερνάει η Μελόνι και το κόμμα των ανοιχτών νοσταλγών του Μουσολίνι και αντιμετωπίζεται σαν μια ακόμη πολιτικός και μάλιστα πετυχημένη. Στην Ολλανδία στις εκλογές του Νοέμβρη ο φασίστας Βίλντερς έφαγε τα μούτρα του, έχοντας παίξει ένα πολιτικό παιχνίδι με στόχο να βγει πρώτο κόμμα. Το κόμμα του έπεσε 7% σε σχέση με το 2023 αλλά είχε προλάβει να σύρει όλο το σκηνικό προς το ρατσισμό και τους ύμνους προς το Ισραήλ.
Στη Γαλλία, το κίνημα συνέχισε να εμποδίζει τον Μακρόν να κυβερνάει όπως θα ήθελε και συνέχισε να ρίχνει πρωθυπουργούς. Ο Μπαϊρού δεν άντεξε παρά μερικούς μήνες σαν πρωθυπουργός. Στα μέσα του καλοκαιριού επιχείρησαν μαζί με το Μακρόν μια φυγή προς τα μπρος, ανακοινώνοντας μέτρα σκληρής λιτότητας διότι η Γαλλία ήταν στο χείλος της χρεοκοπίας, όπως ισχυρίζονταν. Τελικά ο Μπαϊρού αντί για μέτρα λιτότητας, κατέθεσε την παραίτησή του το Σεπτέμβρη, μία μέρα μόλις πριν το ραντεβού που είχε δώσει το κίνημα “Να μπλοκάρουμε τα πάντα” που απλωνόταν ήδη σε εργατικούς χώρους, τα Πανεπιστήμια και τους δρόμους. Ο Μακρόν διόρισε τον Λεκορνί ο οποίος έσπασε το ρεκόρ πιο γρήγορης παραίτησης, μέσα σε λιγότερες από 15 ώρες. Τελικά ο Μακρόν τον “ξεπαραίτησε” και τον ξαναέκανε πρωθυπουργό γιατί πλέον του τέλειωσαν όσοι είχε σκεφτεί για πρωθυπουργούς τα τελευταία χρόνια.
Αν οι “δημοκρατικοί” μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίνονται όλο και πιο ανοιχτά εργαλείο για την σταθεροποίηση της ακροδεξιάς, σε διεθνές επίπεδο το ΔΝΤ ανέλαβε να στηρίξει την ακροδεξιά κυβέρνηση του Μιλέι στην Αργεντινή. Τον Απρίλη τού έδωσε το ΟΚ για ακόμη 20 δισεκατομμύρια δολάρια. Η εργατική τάξη στην Αργεντινή δεν σταμάτησε να δίνει σκληρές μάχες ολόκληρη τη χρονιά. Γενική απεργία τον Απρίλη, μαζικές διαδηλώσεις το Μάρτη, ξανά το Σεπτέμβρη και το Δεκέμβρη. Ο Μιλέι πατώντας πάνω στη στήριξη του ΔΝΤ και την κρίση της αντιπολίτευσης κατάφερε να βγει νικητής στις εκλογές του Οκτώβρη. Αλλά η απόσταση ανάμεσα στην ακραία νεοφιλελεύθερη ομάδα που κυβερνάει τη χώρα και την οργή που απλώνεται στους δρόμους είναι πλέον ακόμη μεγαλύτερη.
Η Λατινική Αμερική συνολικά ήταν γεμάτη εκπλήξεις ολόκληρο το 2025. Η χρονιά κλείνει με τον Τραμπ να έχει περικυκλώσει τη Βενεζουέλα, να οργανώνει πειρατείες στα καράβια και στο πετρέλαιο της χώρας. Αλλά πλέον διατυπώνεται ανοιχτά από την Ουάσινγκτον πως η απειλή του πολέμου δεν αφορά μόνο τη Βενεζουέλα, αλλά την επιστροφή στο δόγμα ότι η Λατινική Αμερική θα πρέπει να υποτάσσεται στα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ χωρίς λοξοκοιτάγματα προς την Κίνα και την Ευρώπη. Η πολιτική πραγματικότητα κινήθηκε όμως σε αντίθετη κατεύθυνση από εκεί που θέλει το καινούργιο δόγμα Τραμπ. Το 2025 δεν μπόρεσαν να οργανώσουν καν τη Σύνοδο των κρατών της περιοχής. Στα τέλη της χρονιάς, ο Τραμπ συναντήθηκε με τον Βραζιλιάνο πρόεδρο Λούλα. Ο ίδιος Τραμπ που στήριζε μέχρι θανάτου τον φίλο του Μπολσονάρο, τον ακροδεξιό πρώην πρόεδρο που επιχείρησε κι αυτός πραξικόπημα όπως και ο Τραμπ αλλά έχει πλέον καταδικαστεί σε 27 χρόνια φυλακή.
18/9, Παρίσι. Γενική απεργία. Φωτό: Reuters
Ανατροπή
Στο Περού οι διαδηλώσεις της νεολαίας στις αρχές Οκτώβρη έμοιαζαν ότι θα ήταν απλώς ένα ξέσπασμα που θα αποκλιμακωθεί. Μέσα σε δυο βδομάδες, τα πράγματα προχώρησαν με απίστευτους ρυθμούς. Η κυβέρνηση της Μπολουάρτε κατέρρευσε. Η πιο μισητή πρόεδρος των τελευταίων 40 ετών νόμιζε ότι θα συνέχιζε στην καρέκλα της επειδή είχε κάνει την πιο σημαντική εξυπηρέτηση στο σύστημα το 2022, ανατρέποντας με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα τον νόμιμα εκλεγμένο προοδευτικό πρόεδρο Καστίγιο. Αλλά η άρχουσα τάξη του Περού τρομοκρατήθηκε από το εύρος των κινητοποιήσεων, τις οποίες αποκάλεσε επιχείρηση ανατροπής του καπιταλισμού, και αναγκάστηκε να στείλει την Μπολουάρτε σπίτι της.
Στον Ισημερινό το Σεπτέμβρη ξέσπασε καινούργια εξέγερση στις περιοχές των ιθαγενών ενάντια στα μέτρα λιτότητας της δεξιάς κυβέρνησης του Νοβόα. Οι απεργίες και τα μπλοκαρίσματα των δρόμων οδήγησαν την κυβέρνηση σε υποχώρηση. Αλλά η πιο σκληρή ήττα της κυβέρνησης ήρθε το Νοέμβρη όταν εισέπραξε ένα μαζικό Όχι στο δημοψήφισμα που έστησε για να προχωρήσει τη στροφή δεξιά. Μεταξύ άλλων ο Νοβόα ζητούσε συνταγματική αλλαγή ώστε να επιτρέπεται το στήσιμο ξένων στρατιωτικών βάσεων στη χώρα και 61% του είπε Όχι. Ο Παναμάς τον οποίο έχει βάλει επίσης στο στόχαστρο ο Τραμπ, απειλώντας με αρπαγή της Διώρυγας, έζησε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις και απεργίες της τελευταίας 30ετίας μέσα στο 2025, με τα συνδικάτα να παλεύουν τόσο ενάντια στις παραχωρήσεις προς τον Τραμπ όσο και ενάντια στη λιτότητα και την περιβαλλοντική καταστροφή.
Στη Νότια Κορέα, ο μαζικός ξεσηκωμός είχε μπλοκάρει από το Δεκέμβρη το πραξικόπημα που επιχείρησε ο πρόεδρος Γιουν. Ήταν μια τεράστια μάχη απέναντι στην προσπάθεια να χρησιμοποιηθεί ο ανταγωνισμός των ΗΠΑ με την Κίνα για να γυρίσουν τα δικαιώματα των εργατών και των εργατριών της Κορέας δεκαετίες πίσω. Αλλά αυτή η μάχη δεν είχε τελειώσει. Στα μέσα Γενάρη το κίνημα μπόρεσε να πανηγυρίσει όταν τελικά ο πρόεδρος συνελήφθη. Τον Απρίλη η νίκη διευρύνθηκε όταν το Συνταγματικό Δικαστήριο παρέπεμψε τον Γιουν σε δίκη.
Στη Σερβία το 2025 ξεκίνησε κυριολεκτικά με το φοιτητικό κίνημα στους δρόμους, να παρεμβαίνει στις πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις με το σύνθημα “Δεν υπάρχει νέο έτος. Μας χρωστάτε το παλιό”. Ο ξεσηκωμός που ξεκίνησε το Νοέμβρη του ‘24 με αφορμή το θάνατο 16 ανθρώπων από κατάρρευση ενός υπόστεγου στο σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ, από το Γενάρη άρχισε να μετατρέπεται σε ευρύτερο κίνημα με πρώτους στη μάχη τους εργαζόμενους στην εκπαίδευση που κήρυξαν απεργίες. Ο κόσμος έβαλε στο στόχαστρο τη διαφθορά και τις ιδιωτικοποιήσεις, το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, κατηγορώντας τους ως υπεύθυνους για το “ατύχημα”. Στα τέλη Γενάρη οι απεργίες απλώθηκαν και εκτός εκπαίδευσης, τους επόμενους μήνες έφτασαν σε ιδιωτικούς χώρους, στην υγεία, έγιναν μπλόκα συμπαράστασης από αγρότες. Το κίνημα δεν σίγασε ολόκληρο το 2025 παρά την αστυνομική βία.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρυχάται απέναντι στη Ρωσία και ρίχνει το κέντρο βάρους της στη Βαλτική, ενώ δεν ξέρει τι της ξημερώνει στα Βαλκάνια. Η Βουλγαρία εντάσσεται αυτές τις μέρες στο ευρώ, αλλά το κάνει εν μέσω ενός μαζικού κινήματος ενάντια στη λιτότητα και με μια κυβέρνηση, του Ζελιάσκοφ, να βρίσκεται ήδη παραιτημένη. Θα ήθελαν να πανηγυρίζουν το ευρώ αλλά πρέπει να ετοιμάσουν εκλογές, τις έβδομες πρόωρες εκλογές την τελευταία πενταετία.
Το 2026 δεν θα τους αφήσουμε να πανηγυρίσουν τίποτα. Θα οργανώσουμε τις μάχες μας για να πανηγυρίσουμε εμείς την ανατροπή των δολοφόνων.