Υπάρχει ένα παλιό βιβλίο του Γερμανού ιστορικού Joachim Fest με τίτλο «Το πρόσωπο του Τρίτου Ράιχ». Πρόκειται για μια σειρά πορτρέτων ναζιστών ηγετών. Λοιπόν, τα αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν αποκάλυψαν το πρόσωπο της παγκόσμιας άρχουσας τάξης στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού.

Φυσικά, στο επίκεντρο των γεγονότων βρίσκεται ο φρικτός βιασμός και η εμπορία αμέτρητων παιδιών και νεαρών γυναικών από τον Έπσταϊν και τους κολλητούς του. Αλλά αυτό το έγκλημα έχει αφήσει ανεξίτηλο το στίγμα στους πλούσιους και ισχυρούς της εποχής μας.

Οι New York Times προσπάθησαν να περιορίσουν τη ζημιά με ένα άρθρο με τίτλο «Τα μέιλ του Έπσταϊν αποκαλύπτουν την ελίτ του παρελθόντος». Αυτό είναι ανοησία. Ο Έπσταϊν παρέμεινε πολύ ενεργός μέχρι τον ύποπτο θάνατό του στη φυλακή, πριν από κάτι παραπάνω από έξι χρόνια. Μεταξύ των συνομιλητών του ήταν μεγαλοεπιχειρηματίες της τεχνολογίας, όπως ο Έλον Μασκ και ο Πίτερ Τιλ, καθώς και ο ιδρυτής του MAGA, Στιβ Μπάνον –σημαντικοί παράγοντες που κινούν τα νήματα της εξουσίας.

Ο Έπσταϊν ασχολούνταν με την εξουσία. Κεντρικό ρόλο σε αυτό έπαιζε η καταχρηστική εξουσία που ασκούσε και επέτρεπε σε άλλους να ασκούν πάνω στα παιδιά και τις νεαρές γυναίκες που βίαζαν. Αλλά η εξουσία του επεκτεινόταν σε ευρύτερους τομείς.

Τα πάντα εμπόρευμα

Ο νεοφιλελευθερισμός ενίσχυσε την εγγενή τάση του καπιταλισμού να μετατρέπει τα πάντα σε εμπορεύματα που μπορούν να αγοραστούν και να πωληθούν. Το δίκτυο του Επστάιν λειτουργούσε πάνω σε αυτήν την αρχή. Εμπορευόταν: Τα σώματα των θυμάτων του. Χρήματα. Συμβουλές για το πώς να κερδίσεις περισσότερα από αυτά. Συμβουλές για τις προσωπικές σχέσεις. Πληροφορίες. Διαμονές στο Little St James, το νησί του στην Καραϊβική και στα πολυάριθμα διαμερίσματά του. Προσωπικές χάρες όπως η εισαγωγή ενός παιδιού σε ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο...  

Όλα μετατρέπονταν σε εμπορεύματα που ανταλλάσσονταν με στόχο την αύξηση του προσωπικού πλούτου και της εξουσίας του. Οι Financial Times, που έχουν την καλύτερη κάλυψη του σκανδάλου, το αποκαλούν “κοινωνικό σχέδιο Ponzi”. “Σχέδιο Ponzi” ονομάζεται μια επενδυτική απάτη όπου τα χρήματα που επενδύεις πηγαίνουν για να πληρώσουν τα κέρδη των προηγούμενων επενδυτών. Έτσι, ο Έπσταϊν μπόρεσε να μετατρέψει τις “σχέσεις του σε πηγή χρημάτων, πληροφοριών και περαιτέρω σχέσεων”.

Διανοούμενοι-διασημότητες αποτελούσαν σημαντικό μέρος του μείγματος. Μεταξύ αυτών ήταν και ο μεγάλος κριτικός του αμερικανικού ιμπεριαλισμού Νόαμ Τσόμσκι. Ο Έπσταϊν ήθελε να φέρει κοντά τον Τσόμσκι και τον Μπάνον και “να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα”. Ασυγχώρητα, ο Τσόμσκι εξέφρασε την αλληλεγγύη του προς τον Έπσταϊν ενάντια στο κίνημα #MeToo, απορρίπτοντας «την υστερία που έχει δημιουργηθεί γύρω από την κακοποίηση των γυναικών». 

Αυτό το δίκτυο είχε αντίκτυπο στα ψηλά πατώματα της πολιτικής. Η αλληλογραφία του Πίτερ Μάντελσον (σ.τ.μ.. ο διορισμένος από τον Στάρμερ μέχρι πρότινος βρετανός πρεσβευτής στις ΗΠΑ) με τον Έπσταϊν δείχνει ότι διέρρευσε εμπιστευτικές πληροφορίες όταν ήταν υπουργός Επιχειρήσεων και Εμπορίου το 2008-10, στο αποκορύφωμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Το κίνητρο του Μάντελσον ήταν να εξασφαλίσει ότι θα γινόταν (για να δανειστώ τη δική του φράση) «πλούσιος μέχρι αηδίας» μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα.

Το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα του τι σήμαινε αυτό συνέβη τον Απρίλιο του 2010. Ο Μάντελσον συναντήθηκε με τον Λάρι Σάμμερς, τον τότε επικεφαλής οικονομικό σύμβουλο του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα. Οι Financial Times αποκαλύπτουν ότι είχε προηγηθεί ενημέρωσή του από τον Επστάιν και έναν άλλο από τους κολλητούς του, τον Τζες Στέιλι, τότε ανώτερο στέλεχος της γιγαντιαίας τράπεζας JPMorgan και μετέπειτα διευθυντή της Barclay's. Ήθελαν ο Μάντελσον να ασκήσει πιέσεις κατά του προτεινόμενου “Κανόνα Βόλκερ”, ο οποίος αποσκοπούσε στη μείωση των κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων των τραπεζών. 

Η JPMorgan έκανε έντονη εκστρατεία κατά του “Κανόνα Bόλκερ”. Ο Μάντελσον ήλπιζε ότι, κερδίζοντας την εύνοια της JPMorgan, θα προωθούσε την καριέρα του όταν θα έπαυε να είναι υπουργός. Η αιμομικτική φύση αυτών των συναλλαγών αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο ίδιος ο Σάμμερς ήταν φίλος του Επστάιν. Όπως ο Μάντελσον, έτσι και ο Στέιλι, έπεσε σε δυσμένεια όταν αποκαλύφθηκε η σχέση του με τον Έπσταϊν.

Η ίδια νοοτροπία του να κερδίζεις από τα πάντα, ακόμα και από την κακοποίηση παιδιών, επέζησε μετά την πτώση τους. Μετά το δημοψήφισμα για το Brexit τον Ιούνιο του 2016, ο Έπσταϊν έστειλε ένα email στον Πίτερ Τιλ: «Το Brexit είναι μόνο η αρχή... επιστροφή στον φυλετισμό... Το να βρίσκεις πράγματα που βρίσκονται στο δρόμο προς την κατάρρευση ήταν πολύ πιο εύκολο από το να βρίσκεις την επόμενη ευκαιρία».

Ο Tιλ είναι ο ιδεολογικά πιο δεξιός από τους ολιγάρχες της Big Tech. Απορρίπτει ρητά τη δημοκρατία και θεωρεί την Γκρέτα Τούνμπεργκ πιθανώς ως τον «Αντίχριστο», επειδή ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός της ενδέχεται να εμποδίσει την τεχνολογική καινοτομία. Ίδρυσε τον απειλητικό γίγαντα των παρακολουθήσεων, την Palantir, η οποία επωφελήθηκε μέσω της άσκησης επιρροής του Μάντελσον στον Στάρμερ.

Η ανάγνωση του βιβλίου «Το πρόσωπο του Τρίτου Ράιχ» ήταν τρομακτική αλλά με παρηγορούσε η σκέψη ότι οι ναζί είχαν εξαφανιστεί. Ωστόσο, το σύστημα που επέτρεψε στον Έπσταϊν να ευημερήσει και στους φασίστες να επιστρέψουν εξακολουθεί να υπάρχει.

Άλεξ Καλλίνικος