Την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβαρδίζουν το Ιράν στα ανατολικά του σύνορα έχει ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στους γείτονές του, το Αφγανιστάν και το Πακιστάν. 

Την περασμένη Παρασκευή (27 Φεβρουαρίου) το Πακιστάν έπληξε, σύμφωνα με την ανακοίνωση της κυβέρνησής του, «στρατιωτικούς στόχους» στο Αφγανιστάν «σκοτώνοντας εκατοντάδες τρομοκράτες και συμμάχους τους».

Σύμφωνα με τα διεθνή ΜΜΕ  η επίθεση περιλάμβανε «εκτεταμένες αεροπορικές επιδρομές και πυρά πυροβολικού με στόχο όχι μόνο στρατιωτικές εγκαταστάσεις αλλά και μεγάλες αστικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Καμπούλ και της Κανταχάρ, της έδρας του ανώτατου ηγέτη του Αφγανιστάν, Χιμπατουλάχ Αχουντζάντα.

Λίγες ημέρες μόνο νωρίτερα (το βράδυ της 21ης Φεβρουαρίου) η πακιστανική πολεμική αεροπορία είχε πλήξει και πάλι «στρατιωτικούς στόχους» στις ανατολικές επαρχίες Ναργκαχάρ και Πακτίκα του Αφγανιστάν. Τουλάχιστον 13 άμαχοι σκοτώθηκαν σε αυτές τις επιδρομές, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ.

Η κυβέρνηση του Πακιστάν κατηγορεί το Αφγανιστάν ότι υποθάλπει την τρομοκρατία. Η επίθεση της περασμένης Παρασκευής, υποστηρίζει, ήταν η απάντηση σε μια επίθεση, το βράδυ της Πέμπτης 26 Φεβρουαρίου, της ένοπλης οργάνωσης Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP) σε πακιστανικά συνοριακά φυλάκια. 

«Οι εχθροπραξίες ανάμεσα στις δυο πλευρές έχουν οξυνθεί τους τελευταίους μήνες», γράφει το βρετανικό BBC. «Αλλά η απάντηση στο ποιος ευθύνεται για την επιθετικότητα εξαρτάται από τον ποιον ρωτάς».  Το ίδιο ισχύει για τα στρατιωτικά δεδομένα. «Ο εκπρόσωπος του στρατού του Πακιστάν, Αντιστράτηγος Άχμεντ Σαρίφ Τσάουντρι», γράφει η εφημερίδα Financial Times, «δήλωσε … ότι τουλάχιστον 12 Πακιστανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στις συγκρούσεις και ισχυρίστηκε ότι 274… μαχητές που συνδέονται με το TTP σκοτώθηκαν… Ο Ζαμπιχουλάχ Μουτζαχίντ, εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Αφγανιστάν δήλωσε το απόγευμα της Παρασκευής ότι τουλάχιστον 13 Αφγανοί μαχητές και 55 Πακιστανοί στρατιώτες σκοτώθηκαν».

Ο πόλεμος δεν έχει σταματήσει, εδώ και μισό περίπου αιώνα, σχεδόν ποτέ στο Αφγανιστάν. Το 1979 καταλήφθηκε από τη Ρωσία. Το 2001 από τις ΗΠΑ. Οι τελευταίες αμερικανικές δυνάμεις έφυγαν από τη χώρα το καλοκαίρι του 2021 παραδίδοντας την εξουσία πίσω στους Ταλιμπάν, τους «τρομοκράτες» που είχαν ανατρέψει με την εισβολή τους, είκοσι χρόνια πριν.

Αλλά και για το Πακιστάν η ειρήνη είναι μια λέξη σχεδόν άγνωστη. Μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια από τις επαρχίες των «Ινδιών» –όπως ονόμαζαν οι Άγγλοι την εκτεταμένη τους αποικία στην ινδική χερσόνησο. Οι βρετανοί αποικιοκράτες έφυγαν το 1947 –αλλά η κληρονομιά της πολιτικής τους, του «διαίρει και βασίλευε» συνεχίζει να κατατρέχει την περιοχή μέχρι και σήμερα. Το Πακιστάν βρίσκεται από την πρώτη μέρα της ανεξαρτησίας του σχεδόν σε μόνιμη διαμάχη με την Ινδία για τον έλεγχο του Κασμίρ, μιας από τις επαρχίες των «Ινδιών» που διεκδικούν όχι μόνο οι δυο αυτές χώρες αλλά και η γειτονική τους Κίνα. Ταυτόχρονα συνταράσσεται από μεγάλα αυτονομιστικά κινήματα – τα οποία οι κυβερνήσεις του Ισλαμαμπάντ αντιμετωπίζουν πάγια «δια πυρός και σιδήρου». Το 1971 το «ανατολικό Πακιστάν» αυτονομήθηκε (με πόλεμο) για να γίνει αυτό που σήμερα γνωρίζουμε ως Μπανγκλαντές. 

Και μέχρι σήμερα συνεχίζει να βρίσκεται σε «πόλεμο» με τους αυτονομιστές του Μπαλουχιστάν –μιας εθνότητας που έχει μοιραστεί ανάμεσα στο Πακιστάν, το Αφγανιστάν και το Ιράν. Μια από τις βασικές κατηγορίες του Πακιστάν σε βάρος του Αφγανιστάν είναι ότι υποθάλπει τους «τρομοκράτες αυτονομιστές» του Μπαλουχιστάν, μια κατηγορία που η κυβέρνηση του Αφγανιστάν αρνείται.  

Η κυβέρνηση του Πακιστάν απειλεί τώρα το Αφγανιστάν με «ολοκληρωτικό πόλεμο». Τα «σοβαρά» ΜΜΕ μοιράζουν τις ευθύνες ίσα ανάμεσα στις δυο πλευρές. Στην πραγματικότητα, όμως, η εμπόλεμη κατάσταση ανάμεσα στις δυο χώρες είναι αποτέλεσμα της αστάθειας που απλώνει σε ολόκληρη την περιοχή (και ολόκληρο τον πλανήτη) ο ιμπεριαλισμός –ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις.

Μια ματιά στον χάρτη και τον κατάλογο των χωρών που χωρίζουν τον παλιό «δρόμο του μεταξιού» –τον δρόμο που συνέδεε την Κίνα (την δεύτερη μεγαλύτερη υπερδύναμη του πλανήτη σήμερα μετά τις ΗΠΑ) με τις πλούσιες αγορές της Ευρώπης– είναι αρκετή: Πακιστάν, Αφγανιστάν, Ιράν, Ιράκ, Συρία, Τουρκία. 

Οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Αφγανιστάν το 2001. Στο Ιράκ το 2003. Η Συρία διαλύθηκε με τον «εμφύλιο πόλεμο» της περασμένης δεκαετίας. Το Ιράν βομβαρδίζεται τώρα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. 

Οι εχθροπραξίες ανάμεσα στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν δεν οφείλονται στην «καθυστέρηση», στα μίση ανάμεσα στις εθνότητες και τις θρησκείες. Οφείλονται στην «πρόοδο», τις αναπτυγμένες Μεγάλες Δυνάμεις και τους θανατηφόρους ανταγωνισμούς τους.