Ο πόλεμος μεταφράζεται ήδη σε τεράστια πολιτική κρίση στο εσωτερικό της διακυβέρνησης Τραμπ. Η καρατόμηση, εν μέσω πολέμου, του αρχηγού του αμερικάνικου ΓΕΣ και άλλων υψηλόβαθμων στρατιωτικών και υπουργών δείχνει το μέγεθος και το βάθος αυτής της κρίσης. Η δυσφορία απέναντι στον Τραμπ δεν αφορά πια μόνο το Δημοκρατικό Κόμμα αλλά και το ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ισχυρά λόμπι του αμερικάνικου κεφαλαίου, όπως το πετρελαϊκό και άλλα. Όσον αφορά το από τα κάτω, σε όλες τις δημοσκοπήσεις η απαίτηση να σταματήσει ο πόλεμος είναι συντριπτική. Η επιρροή του Τραμπ περιορίζεται μόνο σε ένα κομμάτι της βάσης του MAGA στο οποίο μπορεί να πουλάει «υπεροχή» βομβαρδίζοντας το Ιράν.
Ο πιο σημαντικός παράγοντας της κρίσης είναι ότι η διαφωνία δεν περιορίζεται στις δημοσκοπήσεις. Η 28 Μάρτη με 9 εκατομμύρια ανθρώπους να συμμετέχουν στα συλλαλητήρια No Kings ήταν μια κινητοποίηση που δεν έχει προηγούμενο στις ΗΠΑ. Στην κεντρική συγκέντρωση της Μινεσότα, μπροστά σε ένα πλήθος χιλιάδων ανθρώπων, κομμάτι των διοργανωτών απηύθυνε κάλεσμα για πανεθνική «γενική απεργία» στις ΗΠΑ την Πρωτομαγιά με σύνθημα «Όχι δουλειά, όχι σχολείο, όχι ψώνια» και αιτήματα: «Φορολογείστε τους πλούσιους. Όχι στην ICE. Όχι στον πόλεμο. Όχι σε ιδιωτικούς στρατούς που υπηρετούν την αυταρχική εξουσία. Να επεκτείνουμε τη δημοκρατία».
Πρόκειται για τη συνέχεια του συγκλονιστικού μαζικού κινήματος που δύο μήνες νωρίτερα συγκρούστηκε στους δρόμους της Μινεσότα με την ICE και την πολιτική των μαζικών απελάσεων του Τραμπ προχωρώντας για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες σε μια γενική απεργία από τα κάτω στην πολιτεία κερδίζοντας και την υποστήριξη μέρους των συνδικάτων.
Η ιστορία των ΗΠΑ είναι πλούσια σε εργατικούς αγώνες και σε απεργίες διαρκείας, περιλαμβάνοντας τον προηγούμενο αιώνα κάποιες τοπικές απεργίες σε επίπεδο πολιτειών όπως η απεργία του 1919 στο Σιάτλ και οι απεργίες στη Μινεσότα και το Σαν Φρανσίκσο την δεκαετία του ’30 με οικονομικά και συνδικαλιστικά αιτήματα. Αλλά πανεθνική γενική απεργία δεν έχει γίνει ποτέ στις ΗΠΑ. Και μόνο το κάλεσμα για μια πανεθνική γενική απεργία, με πολιτικά αιτήματα και μάλιστα εν καιρώ πολέμου είναι κάτι το πρωτοφανές για τα αμερικανικά δεδομένα.
Τα εμπόδια στην υλοποίηση μιας τέτοιας κλιμάκωσης είναι πολλά. Δεν αφορούν μόνο τη διακυβέρνηση Τραμπ που επιτίθεται σε αυτό το κίνημα με κάθε μέσο από τις κατηγορίες για «υπονόμευση του έθνους» μέχρι το κατέβασμα του στρατού και της εθνοφορουράς στους δρόμους των ΗΠΑ.
Το Δημοκρατικό Κόμμα επιδιώκει να χρησιμοποιήσει αυτό το κίνημα προκειμένου να κερδίσει τις ενδιάμεσες εκλογές που θα πραγματοποιηθούν τον Νοέμβρη στις ΗΠΑ αλλά σιχαίνεται το μαζικό και εργατικό κίνημα όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι. Στις συγκεντρώσεις της 28 Μάρτη επιδίωξε να ελέγξει τις εξέδρες προκειμένου να βάλει πάγο στα αιτήματα ενάντια στον πόλεμο, τις απελάσεις και το οικονομικό κατεστημένο βάζοντας ότι το επόμενο βήμα είναι ο κόσμος να ψηφίσει «σωστά» τον Νοέμβρη. Άλλωστε σε όλα αυτά τα μέτωπα, και βέβαια με την υποστήριξή του στο Ισραήλ και τον γενοκτονικό του πόλεμο στην Γάζα, ήταν το ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα που άνοιξε το δρόμο στον Τραμπ.
Πίεση των συνδικάτων
Η AFL-CIO (η αμερικάνικη ΓΣΕΕ), βαθιά γραφειοκρατική, στενά συνδεδεμένη με το Δημοκρατικό Κόμμα, δεν έχει καλέσει ποτέ γενική απεργία και θα ήταν απίθανο να το κάνει τώρα. Αλλά η δυναμική του κινήματος που ξεδιπλώνεται στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή είναι τόσο μεγάλη ώστε η AFL-CIO από τις πρώτες μέρες του πολέμου έβγαλε κάλεσμα που ζητάει τον τερματισμό του πολέμου στο Ιράν μετά από πίεση των συνδικάτων μια σειρά κλάδων. Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης η AFL-CIO υποστήριξε σθεναρά, καθόλη τη διάρκειά του, τον πόλεμο στο Βιετνάμ, σε κάποιες περιπτώσεις οργανώνοντας και αντιδιαδηλώσεις ενάντια στο αντιπολεμικό κίνημα.
Ο λόγος για τον οποίο το κάνει σήμερα έχει να κάνει με την πίεση που ασκεί το βάθεμα της ριζοσπαστικοποίησης μέσα στην αμερικάνικη εργατική τάξη που έχουν σημάνει οι μαχητικές απεργίες διαρκείας όπως αυτή των νοσηλευτριών/ών της Νέας Υόρκης πριν λίγους μήνες, οι προπέρσινες φοιτητικές καταλήψεις στο πλευρό της Παλαιστίνης σε όλες τις ΗΠΑ και το μαζικό κίνημα στο πλευρό των μεταναστών ενάντια στην ICE, η κατακραυγή για τη συγκάλυψη του σκανδάλου Επστάιν, οι αγώνες ενάντια στην καταστολή, τον αυταρχισμό, τις περικοπές, τα συνδικαλιστικά δικαιώματα.
Το βάθεμα αυτής της ριζοσπαστικοποίησης δημιουργεί, για πρώτη φορά μετά την δεκαετία του ’60 και το αντιπολεμικό κίνημα του Βιετνάμ, τη δυνατότητα για ένα σπάσιμο της αμερικανικής Αριστεράς από τον έλεγχο του Δημοκρατικού Κόμματος. Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά, αυτό δεν αφορά μόνο τη νεολαία στα πανεπιστήμια, τη μαύρη κοινότητα και τις άλλες καταπεισμένες μειονότητες των ΗΠΑ, και τους βετεράνους του πολέμου -όπως είχε συμβεί στους πολέμους του Βιετνάμ και του Ιράκ- αλλά και την οργανωμένη εργατική τάξη των ΗΠΑ.
Πρόκειται για μια ελπιδοφόρα εξέλιξη απέναντι στον ζόφο που αντιμετωπίζει όλη η ανθρωπότητα. Απέναντι στις απειλές του Τραμπ να στείλει το Ιράν -αλλά και όλο τον πλανήτη- στη λίθινη εποχή και τα μεσάνυχτα της ιστορίας, ανοίγει τη δυνατότητα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός να ηττηθεί από τα μέσα και από τα κάτω, όπως ακριβώς συνέβη και στον πόλεμο του Βιετνάμ, όταν ο πόλεμος μεταφέρθηκε στο εσωτερικό των αμερικανικών μεγαλουπόλεων.
Το αντιλαμβάνονται αυτό οι μητέρες των πεζοναυτών που στέλνει στον Περσικό Κόλπο ο Τραμπ που συμμετείχαν στα συλλαλητήρια στις 28 Μάρτη απαιτώντας να γυρίσουν πίσω τα παιδιά τους. Το αντιλαμβάνεται το αμερικάνικο επιτελείο που διεξάγει έρευνες για δολιοφθορά από τους ναύτες στο αεροπλανοφόρο Gerald Ford -είτε αυτό συνέβη είτε όχι. Το αντιλαμβάνεται η ιρανική κυβέρνηση με τον Πεζεσκιάν να απευθύνει επιστολή στον αμερικανικό λαό λέγοντας τα αυτονόητα.
Η καλύτερη υποστήριξη που έχουμε να δώσουμε στους λαούς του Ιράν, του Λιβάνου, της Παλαιστίνης, το καλύτερο μήνυμα που έχουμε να στείλουμε στο αναδυόμενο αντιπολεμικό κίνημα και την Αριστερά στις ΗΠΑ είναι να κλιμακώσουμε τις διαδηλώσεις και τις απεργίες ενάντια στον πόλεμο και την ξεδιάντροπη συμμετοχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε αυτόν. Και να δυναμώσουμε την Αριστερά που παλεύει για την ανατροπή ενός συστήματος που οδηγεί τον πλανήτη για ακόμη μια φορά στον πόλεμο και την καταστροφή.
Κυκλοφορεί από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο
