Σε ποια συγκυρία γίνεται και πόσο σημαντικός είναι ο φετινός αντιφασιστικός Σεπτέμβρης;
Η φασιστική απειλή δεν λείπει, αντίθετα ενισχύεται κύρια από τον ρατσισμό, την κλιμάκωση της αστυνομικής βίας και τον εθνικισμό. Ιδιαίτερα η κυβερνητική πολιτική απέναντι στους μετανάστες, που δίκαια εξώθησε τους κατηγορουμένους της Χ.Α. στην τελευταία δίκη να αναρωτιούνται «Μα τι διαφορετικό είπαμε εμείς από τον Θ. Πλεύρη και μας χαρακτηρίζετε φασίστες ;» παράγει κολαστήρια μεταναστών όπως η Σιντική, τραμπουκισμούς σε βάρος μεταναστών όπως στα Πατήσια, αστυνομικές δολοφονίες όπως στο Αργος. Και ενισχύεται και από τον σεξισμό, που παράγει συνεχώς γυναικοκτονίες, την αμφισβήτηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ και του αυτοπροσδιορισμού των φύλων. Αυτά δίνουν μια ιδιαίτερη σημασία όχι μόνο στις εκδηλώσεις για τον Παύλο Φύσσα, αλλά και στην κινητοποίηση για τη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου σε λίγες μέρες. Και η ελπίδα απέναντι σε αυτά είναι μια εργατική τάξη και ένα κίνημα που παλεύει κάθε μέρα στο δρόμο ενάντια σε κάθε πτυχή της κυβερνητικής πολιτικής. Όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά.
Τι σηματοδοτεί η πρόσφατη εκλογική επιτυχία του ναζιστικού AfD στη Γερμανία;
Η Γερμανία προειδοποιεί έντονα. Βέβαια τα ποσοστά στη Σαξωνία (45%) υπολείπονται του μέσου όρου της εκλογικής της δύναμης σε όλη τη Γερμανία, που υπολογίζεται σε 28-29%, αλλά η ανοδική δυναμική δεν αμφισβητείται. Η εκτίναξη της AfD στη Σαξωνία σε ποσοστά που αγγίζουν την απόλυτη πλειοψηφία οφείλεται σε σειρά αιτιών όπως η σοβαρή και παρατεταμένη οικονομική κρίση στη Γερμανία σε συνδυασμό με την υποβάθμιση του ιμπεριαλιστικού της ρόλου ιδίως μετά την πόλεμο της Ουκρανίας, η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης ιδίως μετά την αποχώρηση της Μέρκελ και η φθορά των συστημικών πολιτικών δυνάμεων, στις οποίες δυστυχώς εγγράφονται προ πολλού η εκεί Αριστερά και οι Οικολόγοι. Ένα σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης θεωρεί ότι η ακροδεξιά μάχεται και εκπροσωπεί τα συμφέροντά της.
Αυτό που σηματοδοτεί συνεπώς είναι η επάνοδος της προοπτικής να κυβερνηθεί η Γερμανία από μία φασιστική δύναμη, που νομιμοποιείται δυστυχώς από την εικαζόμενη ως αντισυστημική λαϊκή ψήφο. Λόγω της γερμανικής ιστορίας η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη δυναμική και εκπέμπει σοβαρά μηνύματα προς όλες τις κατευθύνσεις.
Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως ναζιστική εγκληματική οργάνωση έγινε μέσα στη χρονιά τελεσίδικη, ωστόσο υπάρχουν ακόμα εκκρεμότητες στην εφαρμογή της απόφασης ;
Κατ αρχήν έχει εξαγγελθεί από πολλούς κατηγορούμενους η άσκηση αναίρεσης μετά την καθαρογραφή της απόφασης, συνεπώς η απόφαση θα κριθεί και στον Αρειο Πάγο. Αλλά δεν είναι μόνο το ποινικό σκέλος, είναι και η ουσιαστική υλοποίηση της δικαστικής απόφασης: Η κυβέρνηση διώκει αμείλικτα αντί να προστατεύει τον Τζαβέντ Ασλάμ, έναν από τους βασικούς μάρτυρες – πρωτεργάτες της καταδίκης της. Και η Χ.Α. εξακολουθούσε παρότι «εγκληματική οργάνωση» να διατηρεί γραφεία σε διάφορες πόλεις ώσπου η ίδια τα έκλεισε γιατί δεν είχε λεφτά, αλλά και ιστοσελίδα, ενώ έχει λάβει και άδειες από την αστυνομία για πραγματοποίηση συγκεντρώσεων (π.χ. για Ίμια). Καμία αποζημίωση δεν έχει δοθεί σε οποιαδήποτε θύμα της Χ.Α. για την ψυχική οδύνη, την ηθική βλάβη και τα τεράστια έξοδα για τη στοιχειώδη πληρωμή των δικηγόρων, που για 10 χρόνια εργάστηκαν χωρίς καμία αμοιβή. Όλα αυτά αν και στα κρατικά ταμεία υπάρχουν ακόμα τα 13.000.000 από την παρακρατημένη κοινοβουλευτική χρηματοδότηση της Χ.Α. (2013 – 2024). Ολα αυτά φυσικά την ενθαρρύνουν και εμπαίζουν τα θύματά της.
Πώς σχολιάζεις την αποφυλάκιση Κασιδιάρη και πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η διακηρυγμένη "πολιτική επιστροφή" του;
Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη εξαγγέλθηκε προκλητικά από τον ίδιο (όχι για πρώτη φορά) και αντιμετώπισε την πλήρη σιωπή του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (Υπουργείου που εποπτεύει το σωφρονιστικό σύστημα) που όφειλε να τοποθετηθεί δημόσια για το αν όντως έχει εκτίσει την ποινή του. Μιλάμε πάντα για ευεργετικό υπολογισμό, καθώς ο χρόνος πραγματικής του παραμονής στη φυλακή δεν υπερβαίνει τα 7,5 χρόνια επί συνόλου ποινής 13 ετών. Προφανώς τα υπόλοιπα έχουν αναπληρωθεί από ημερομίσθια.
Θυμίζω κατ αρχήν ότι η ισχύουσα μετά την τροπολογία εκλογική νομοθεσία (άρθρο 32 Π.Δ. 26/2012, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει σήμερα) προβλέπει αποκλεισμό των κομμάτων που μέλος της πραγματικής ηγεσίας (φανερής η κρυφής) είναι πρόσωπο που έχει καταδικαστεί (μεταξύ άλλων) για εγκληματική οργάνωση σε ποινή κάθειρξης, αλλά και κόμματα που η δράση τους δεν εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του πολιτεύματος και τέτοια θεωρούνται όσα έχουν υποψήφιους βουλευτές καταδικασμένους (μεταξύ άλλων) για εγκληματική οργάνωση. Αρμόδιο να αποφασίσει για αυτό είναι το Α1 τμήμα του Αρείου Πάγου. Αν αποφασίσει να του επιτρέψει την κάθοδο θα είναι το πρώτο που θα έχει παραβιάσει την απόφαση για τη Χ.Α.
Παρ όλα αυτά ο Κασιδιάρης εξαγγέλλει εκλογική κάθοδο και διεκδικεί την πολιτική συνέχεια της Χ.Α. Η κυβέρνηση παρά τις τροπολογίες, που πάντως καθιστούν αμφίβολη τη νομιμότητα της διακηρυσσόμενης εκλογικής του καθόδου, του έδωσε τη δυνατότητα να συντηρηθεί πολιτικά επιτρέποντάς του τη συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας το 2023. Δεν ψήφισε δηλαδή για τις αυτοδιοικητικές εκλογές παρόμοια τροπολογία. Αν και απέτυχε (πήρε τους μισούς ψήφους από όσους το 2019 και το 1/3 από όσους το 2014) επιμένει. Δεν είναι μόνος του όμως, προφανώς έχει πίσω του ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες. Και πρέπει να διερευνηθεί ποιοι τον χρηματοδοτούν. Η στήριξη του Ιλον Μάσκ είναι χαρακτηριστική. Ένα τμήμα της αστικής τάξης φαίνεται πως ετοιμάζεται να ρίξει ένα ακόμα άλογο στην πίστα της ακροδεξιάς. Η ανάγκη αντιμετώπισης της κοινωνικής αγανάκτησης τους γεννά αυτή την επιδίωξη. Δεν τους απασχολεί η ναζιστική και εγκληματική του δράση, μάλλον την θεωρούν προσόν. Και ίσως κάποιοι ίσως ονειρεύονται στο πρόσωπό του έναν Ελληνα Τράμπ, Ορμπαν, Πούτιν. Η δυνατότητα συμμετοχής του στις εκλογές, είτε ως αρχηγού, είτε ως υποψηφίου βουλευτή μπορεί να αποκλεισθεί αν ο Αρειος Πάγος εφαρμόσει την τροπολογία. Αλλά κριτήριο και για τις επιδιώξεις του και για το αντιφασιστικό κίνημα θα είναι η μάχη του δρόμου και της κοινωνίας και όχι η κάλπη.
Τι χρειάζεται να κάνει το αντιφασιστικό κίνημα για να τους φράξει ξανά το δρόμο;
Κατ αρχήν, αυτό που έκανε και το 2012 – 2013: Να μην τους αφήσει να αποκτήσουν χώρο στην κοινωνία. Αυτό που δυστυχώς δεν έκανε το κίνημα στη Γερμανία με την AfD. Να αντιπαλέψει τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ισλαμοφοβία, όλες εκείνες τις ψεύτικές διαιρέσεις που υπάρχουν για να διασπούν την κοινωνία προς όφελος της εξουσίας. Να δείξει στην εργατική τάξη ότι ο δρόμος της για την κοινωνική απελευθέρωση περνάει από την Αριστερά και όχι από όσους παριστάνουν τους αντισυστημικούς για να την αποτρέψουν από τον αληθινό της δρόμο. Να δείξει ότι υπάρχει άλλη προοπτική και για την αντίσταση και για την ανατροπή. Με ενότητα, υπέρβαση, συγκρότηση, προοπτική, προτάσεις και διεκδικήσεις, όχι μόνο με διακηρύξεις και γενικότητες.
Ο Κώστας Παπαδάκης, δικηγόρος Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της Χ.Α., μίλησε στη Λένα Βερδέ
7 Οκτώβρη 2020, Ημέρα καταδίκης της Χ.Α. Φωτό: Άγγελος Καλοδούκας
