Στην ιδρυτική της σύσκεψη προχώρησε την Δευτέρα 12 Οκτώβρη η Πρωτοβουλία Αγώνα «Κατοικία για Όλους». Η σύσκεψη έγινε στον πολυχώρο Ρομάντσο και συμμετείχαν αγωνιστές/ριες από πολλές συλλογικότητες, κινήσεις γειτονιών, σωματεία, εργατικούς χώρους, σχολές.
Με έμπνευση από το μεγάλο κίνημα για τη στέγη στην Ισπανία, στη συζήτηση αναδείχθηκε η ανάγκη για μια κεντρική Πρωτοβουλία που θα ενώσει τους αγώνες για το δικαίωμα στην κατοικία. Όπως ανακοινώθηκε, πρώτη κίνηση της Πρωτοβουλίας θα είναι η οργάνωση κεντρικού συλλαλητηρίου στην Αθήνα στις 11 Νοέμβρη σε συντονισμό με την Γενική Απεργία στην Ισπανία.
Στο πάνελ ήταν ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, ο Κωνσταντίνος Λιβέρης, πρόεδρος του ΠΑΝΣΥΠΟ (εργαζόμενοι των πρώην Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εργατικής Εστίας που τώρα είναι υπάλληλοι στη ΔΥΠΑ), η Μαριάννα Σπυριδάκη, μέλος ΔΣ του Συλλόγου Φοιτητικών Εστιών ΕΚΠΑ, ο Αλέξανδρος Κουτρουλάρης από την Πρωτοβουλία Κατοίκων Κυψέλης, η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας-Ρέντη, ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος, δημοσιογράφος, η Σοφία Σισμάνη, εκπαιδευτικός, μέλος του ΣΕΠΕ "Η Αθηνά" και ο Σπύρος Γεωργακόπουλος, πολιτικός μηχανικός.
Ακολούθησαν τοποθετήσεις από αγωνιστές/ριες από πολλές κινήσεις, χώρους, γειτονιές. Δημοσιεύουμε αποσπάσματα από τις εισηγήσεις και τις παρεμβάσεις.
Από τις συνθήκες μέσα στις οποίες συγκροτείται η Πρωτοβουλία Αγώνα «Κατοικία για Όλους» ξεκίνησε την τοποθέτησή του ο Π. Κωνσταντίνου. «Συνθήκες όχι μόνο βαρβαρότητας από την επίθεση στο δικαίωμα στην κατοικία, αλλά και συνθήκες κινητοποίησης με κορυφαίο παράδειγμα την έκρηξη στην Ισπανία μετά την έξωση της Μαρικάρμεν με προοπτική εκεί τη γενική απεργία», είπε και διάβασε ανταπόκριση ακτιβίστριας από το ισπανικό κίνημα που καλούσε σε κλιμάκωση του αγώνα «ώστε να μην υπάρχουν ούτε άνθρωποι χωρίς σπίτι, ούτε σπίτια χωρίς ανθρώπους».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στις καταστροφικές συνέπειες της επίθεσης, από τα Πετράλωνα και την Πλάκα μέχρι την Κυψέλη και τη Γκράβα, που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει κυνικά ως «παράπλευρες απώλειες» μιας πολιτικής που θεωρεί ότι «η κατοικία είναι εμπόρευμα που αγοράζεται και πουλιέται». Μιας πολιτικής που, όπως θύμισε, σηματοδοτήθηκε από την κατάργηση των Οργανισμών Εργατικής Κατοικίας και Εστίας την περίοδο των μνημονίων και κλιμακώθηκε μέχρι σήμερα «με τους πλειστηριασμούς και τα κόκκινα δάνεια, το real estate, την τουριστικοποίηση, την εκτίναξη των τιμών στα νοίκια».
Αφού τόνισε ότι το εργατικό και φοιτητικό κίνημα πρέπει να βάλουν επιθετικά το αίτημα για το δικαίωμα στην κατοικία, κατέληξε: «Έχουμε να συγκρουστούμε με τις τράπεζες και τα funds, να αναδείξουμε τη διεκδίκηση για φοιτητικές εστίες, να βάλουμε το θέμα του δημόσιου εργατικού ελέγχου για κατοικία για όλους, ασφαλή και προσιτή. Αυτή τη δυναμική και προοπτική θέλει να εκφράσει και να οργανώσει η Πρωτοβουλία που συγκροτούμε σήμερα».
«Από το 2012, όταν καταργήθηκε ο ΟΕΚ, στεγαστικά προγράμματα επί της ουσίας δεν έχουν γίνει», ξεκίνησε ο Κ. Λιβέρης, εξηγώντας πώς τα τεράστια αποθεματικά του Οργανισμού από τις εισφορές των εργαζόμενων κατέληξαν να επιχορηγούν τις τράπεζες για να δίνουν στεγαστικά δάνεια ή να εξυπηρετούν ανάγκες ταμειακής ρευστότητας του κράτους.
«Πρέπει να μιλήσουμε για συγεκριμένες πολιτικές ευθύνες. Κατάργησαν τον Οργανισμό και άφησαν πίσω τους ένα τεράστιο κοινωνικό και θεσμικό κενό, με καταστροφικό αποτέλεσμα για την κοινωνία», συνέχισε, αναδεικνύοντας το έργο του ΟΕΚ που είχε καταφέρει να χτίσει πάνω από 54.000 εργατικές κατοικίες σε οργανωμένους οικισμούς σε όλη την Ελλάδα και με όλα τα δίκτυά τους, αποχέτευση, νερό, ρεύμα.
Αποδόμησε επίσης όλες τις κυβερνητικές διακηρύξεις για τη στεγαστική πολιτική, όπως για παράδειγμα ότι κατάφερε η δόση των δανείων να είναι “μικρή”. «Η δόση ενός δανείου δεν είναι το κόστος στέγασης -μαζί είναι το κόστος για νερό, ρεύμα, επισκευές, κοινόχρηστα. Αναγκαστικά κάποιοι επιλέγουν τι θα πληρώσουν και τι θα αφήσουν απλήρωτο γιατί δεν βγαίνει ο λογαριασμός», είπε, φέρνοντας συγκεκριμένα στοιχεία για την υπερεπιβάρυνση που έχουν στο κόστος στέγασης μεγάλες κοινωνικές ομάδες.
«Σε πρόσφατη ημερίδα μας για τη στέγαση, μας προέκυψαν ερωτήματα για το γεγονός ότι δεν είχαν όλα τα κόμματα καταλήξει αν χρειάζεται ένας καινόυργιος ΟΕΚ. Έξω ο κόσμος δεν έχει να ζήσει και να δώσει για το ενοίκιό του και κάποιοι αναρωτιόνται ακόμα αν τελικά χρειάζεται ο ΟΕΚ», υπογράμμισε και κατέληξε: «Τα χρήματα της εργατικής κατοικίας πρέπει να επιστρέψουν στον κοινωνικό σκοπό για τον οποίο συγκεντρώθηκαν. Κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως ηλικίας, εισοδήματος και δυνατότητας τραπεζικού δανεισμού, δικαιούται στέγη, προσιτή, αξιοπρεπή και ασφαλή».
Για τη στεγαστική κρίση στο φοιτητικό σώμα μίλησε η Μ.Σπυριδάκη. «Στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων οι εστίες είναι φτιαγμένες με ΣΔΙΤ και εργολαβίες που σημαίνει αυτόματα ενοίκια. Στην Πάτρα, ισραηλινές εταιρίες φτιάχνουν νέες εστίες που θα τις παραδόσουν το 2027 χωρίς να ξέρουμε τους όρους, ανοίγοντας και το θέμα της συνεργασίας με το κράτος τρομοκράτη. Το Πανεπιστήμιο Αιγαίο νοικιάζει τις εστίες του κάθε καλοκαίρι στο προσωπικό του για να κάνει διακοπές με αντίτιμο. Την ίδια στιγμή χιλιάδες φοιτητές ψάχνουν για σπίτι και δεν ξεκινάνε το έτος», είπε.
«Στις εστίες του ΕΚΠΑ προσπαθούν να εκτοπίσουν τους φοιτητές και να φέρουν τις εταιρίες. Το ενορχήστρωσαν βάζοντας μπροστά τα σχέδια ασφαλείας που έχει η ΝΔ για τα πανεπιστήμια, υποχρεώνοντάς μας να έχουμε κάρτα εισόδου και εξόδου και μια λειτουργία που θυμίζει σωφρονιστικά ιδρύματα. Πρόσφατα έκλεισαν τις εστίες στην Πατησίων και έφεραν όλους τους φοιτητές στο ΕΚΠΑ, δημιουργώντας ασφυκτική κατάσταση με τον ήδη εξευτελιστικό εξοπλισμό των εστιών. Μαζί ήρθε και η καταστολή με τους μπάτσους να μπαίνουν ανενόχλητοι και να συλλαμβάνουν όποιον αντιστέκεται», συνέχισε, κλείνοντας με τους αγώνες των φοιτητών/ριών.
«Το φοιτητικό συλλαλητήριο που καλείται αύριο για το θέμα της στέγης είναι πολύ σημαντικό. Στις 21 Οκτώβρη ετοιμαζόμαστε να συνδεθούμε με τους δασκάλους που έχουν απεργία προβάλλοντας ότι ο αγώνας για σίτιση-στέγαση είναι κομμάτι της μάχης ενάντια στις διαγραφές, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, ενάντια στη συνεργασία με το Ισραήλ».
Από τη διεθνή κρίση του 2008 και τις σκληρές επιθέσεις που ακολούθησαν σε όλες τις πλευρές της ζωής και στη στέγη, ξεκίνησε ο Α.Κουτρουλάρης. «Οι πρακτικές των funds είναι εδώ και 15 χρόνια ένα αγκάθι που ματώνει τη μέση οικογένεια», τόνισε.
«Το δικαίωμα στη στέγαση είναι το δικαίωμα να υπάρχεις. Ένας άνθρωπος που δεν έχει πρόσβαση στη στέγη οδηγείται στην ακραία φτώχεια και το κοινωνικό αποκλεισμό. Είναι βασικό δικαίωμα και πρέπει να παλέψουν όλοι οι πολιτικοί χώροι γι’ αυτό. Κυρίως στο κέντρο της Αθήνας που οι άνθρωποι σιγά σιγά θα εκτοπίζονται γιατί δεν θα μπορούν να προσεγγίσουν τα ενοίκια. Είναι θεμελιώδες δικαίωμα και καλά κάνετε και το βάζετε στο κέντρο της στρατηγικής σας», συνέχισε, κλείνοντας με τον αγώνα των κατοίκων στην Κυψέλη.
«Ο μετροπόντικας ξεκίνησε να σκάβει, δημιουργήθηκαν προβλήματα σε πάνω από 30 πολυκατοικίες και αυτό που βρίσκουμε μπροστά μας είναι ένα τείχος, μια κυβερνητική διαπλοκή και διαφθορά με τις εταιρίες και μια πολιτική συγκάλυψη. Σήμερα που είχε συνέντευξη Τύπου το Υπουργείο, δεν έδωσε καμιά απάντηση. Έβγαιναν με ένα θράσος και έριχναν τις ευθύνες και σε μας, που έχουμε σπίτια παλιά, που δεν συνεργαζόμαστε για να γίνουν οι αποκαταστάσεις κλπ.
Μιλάμε για θέατρο του παραλόγου. Δείχνει ξεκάθαρα την άποψη που έχουν για τις λαϊκές γειτονιές, της γειτονιές της εργατικής τάξης και κατά πόσο η πολιτική αφορά την κοινωνία ή τα συμφέροντα δέκα εργολάβων. Από την πρώτη στιγμή συσπειρωθήκαμε και δίνουμε μια μάχη για να κερδίσουμε πίσω τη γειτονιά μας και τα σπίτια μας».
«Το πρόβλημα της στέγης, σε συνδυασμό με τη φτώχεια που διευρύνεται, είναι τεράστιο και στη Νίκαια», ξεκίνησε η Κ.Θωίδου, ενημερώνοντας για την επιτυχημένη εκδήλωση που οργάνωσε η δημοτική κίνηση Ανταρσία στην Κοκκινιά πρόσφατα για το θέμα, εμπνευσμένη από τον αγώνα των Προσφυγικών και της Κυψέλης.
«Αναδείχτηκε ότι το δικαίωμα στην κατοικία ποτέ δεν χαρίστηκε, διεκδικήθηκε από μαζικούς και συλλογικούς αγώνες. Από τους πρώτους πρόσφυγες του 1922 και τη μάχη της παράγκας το 1960 μέχρι σήμερα με τους αγώνες που έχουν ξεσπάσει διεθνώς και εδώ. Χρειάζεται το δικαίωμα στη στέγη να γίνει αίτημα των δημοτικών συμβουλίων και του εργατικού κινήματος δίπλα στα αιτήματα για αυξήσεις, για 13ο και 14ο μισθό, για προσλήψεις και μονιμοποιήσεις, για δομές κοινωνικής πρόνοιας στις γειτονιές. Να συνδέσουμε τις μάχες με μια Πρωτοβουλία που να διεκδικεί τα λεφτά να πάνε στις ανάγκες μας όπως η στέγη και όχι για τους εξοπλισμούς, την εξυπηρέτηση του χρέους και το κεφάλαιο», τόνισε.
«Να συνδεθούμε με τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, τους συλλόγους γονέων, τα σωματεία των νοσοκομειακών και των εργαζόμενων στους δήμους, με αρχή μια μεγάλη κινητοποίηση στις 11/11», πρότεινε. «Εμείς αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια πρωτοβουλία για να διασωθούν τα 1200 προσφυγικά σπίτια στη Νίκαια και να γίνουν κοινωνική κατοικία για τους φοιτητές του Πανεπιστημίου Πειραιά. Με το κλίμα που υπάρχει στις γειτονιές μπορούμε να κλιμακώσουμε και να νικήσουμε».
«Η στεγαστική κρίση από την πλευρά των θυμάτων είναι η αδυναμία των ανθρώπων να εξυπηρετήσουν τις στεγαστικές ανάγκες τους με βάση τα εισοδήματά τους. Από την πλευρά της καπιταλιστικής αγοράς, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάποιος στοιχειώδης ορθολογισμός, είναι η ανισορροπία προσφοράς και ζήτησης. Δηλαδή είτε έχουμε πολλούς αγοραστές ή ενοικιαστές και ελάχιστα ακίνητα, είτε το αντίστροφο. Στην Ελλάδα έχουμε ζήσει και τις δυο εκδοχές», ξεκίνησε ο Γ.Κιμπουρόπουλος.
Στη συνέχεια ανέδειξε κάποιους από τους παράγοντες που έχουν συμβάλει τόσο στην κερδοσκοπική φούσκα σήμερα στα ακίνητα όσο και στο αυξημένο κόστος στέγασης και τόνισε: «Σε κάθε εκδοχή χαμένοι ήταν η φτωχολογιά, οι μισθωτοί εργαζόμενοι, οι νεολαίοι και οι μικροϊδιοκτήτες. Το θέμα στεγαστική κρίση είναι μια συνάντηση με πολλούς παράγοντες.
Δεν μπορούμε να απομονώσουμε το πρόβλημα, δεν μπορούμε να το παλέψουμε χωρίς να μας ενδιαφέρουν οι πολιτικές χρέους που ακολουθούν οι κυβερνήσεις, ότι αφήνεται ανεξέλεγκτη η τοκογλυφική πρακτική των τραπεζών, ο πόλεμος στην Ουκρανία, ότι η Ελλάδα είναι στην ελεεινή άθλια συμμαχία με ΗΠΑ-Ισραήλ, πού θα πάει η τιμή φυσικού αερίου, τι θα κάνει η κυβέρνηση με την golden visa κλπ.
Όλα αυτά συναντιούνται, έχουν κοινό παρονομαστή τον καπιταλισμό αλλά και μια κυβέρνηση που υπηρετώντας όλους τους επιμέρους παράγοντες ευθύνεται βαριά για τις συνθήκες στεγαστικού διωγμού που έχει δημιουργηθεί. Ως εκ τούτου, η προσέγγισή μας πρέπει να είναι σαφώς πολιτική, δηλαδή ένα πλατύ διεκδικητικό κίνημα», κατέληξε.
Στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σπίτια και τα σχολεία σε Κυψέλη και Γκράβα, καθώς και στους αγώνες που ξέσπασαν για την αντιμετώπισή τους, στάθηκε και η Σ. Σισμάνη. «Στην Γκράβα, απέναντι στην οδηγία να γίνει το μάθημα παρά την οσμή, οι μαθητές προχώρησαν σε καταλήψεις και οι εκπαιδευτικοί σε απεργίες για να μην βρεθούν πάνω σε μια εν δυνάμει βόμβα. Στην Κυψέλη, ο Σύλλογός μας στήριξε τον αγώνα των κατοίκων με παρουσία πάρα πολλών εκπαιδευτικών στη διαδήλωση», είπε.
«Το θέμα της στέγης και το να είναι τα σπίτια και τα σχολεία ασφαλή είναι πολύ μεγάλο ζήτημα για τους εκπαιδευτικούς», συνέχισε, φέρνοντας τις εικόνες όσων δεν μπορούν να βρουν σπίτι στις περιοχές που πάνε να διδάξουν, μένοντας ακόμα και σε σκηνές και φτάνοντας σε απόγνωση ως του σημείου της παραίτησης. «Στην απεργία που έχουμε οι δάσκαλοι στις 21 Οκτώβρη, το θέμα της στέγης πρέπει να είναι κεντρικό. Να το βάλουμε στα σωματεία μας και να συνεχίσουμε τους αγώνες, γιατί όπως έδειξε και ο αγώνας στην Γκράβα, μόνο έτσι μπορούμε να κερδίσουμε».
«Τις άθλιες συνθήκες διαμονής, διαβίωσης και μετακίνησης των κατοίκων στις πόλεις», ανέδειξε ο Σπ. Γεωργακόπουλος, με παραδείγματα από το Περιστέρι αλλά και άλλες γειτονιές όπου τα ενοίκια εκτοξεύονται, οι υποδομές είναι κατεστραμμένες, τα δίκτυα αποχέτευσης και ηλεκτρικού δεν συντηρούνται. «Οι πυρκαγιές που βλέπουμε το τελευταίο διάστημα από τα καλώδια της ΔΕΗ δεν είναι τυχαίες», τόνισε.
«Η αιτία είναι οι ιδιωτικοποιήσεις σε όλα τα αγαθά», συνέχισε, συνδέοντας το θέμα και με τις θανατηφόρες εκρήξεις στους εργατικούς χώρους όπως στην Motor Oil και τη Βιολάντα, και τονίζοντας πως «και η Γκράβα ήταν σε πρόγραμμα ενεργειακής αναβάθμισης που καταργήθηκε λόγω κατάργησης του ΟΣΚ και κατέληξε μέσω των δήμων σε ιδιώτες».
Ανέδειξε επίσης την ανάγκη η Αριστερά να έχει στο κέντρο της το δικαίωμα στην κατοικία και να μη φοβάται να συγκρουστεί με το κεφάλαιο. «Όποιος το έχει στο πρόγραμμά του κερδίζει», είπε, θυμίζοντας τη νίκη Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη και του Die Linke στο Βερολίνο που το είχαν στην προμετωπίδα τους.
Ενημέρωσε τέλος για την επιτυχημένη εκδήλωση που οργανώθηκε πρόσφατα και στο Περιστέρι για το θέμα, με κατεύθυνση το συντονισμό όλων των αγώνων είτε είναι για τους ελεύθερους χώρους, είτε για τους πλειστηριασμούς, είτε για την θωράκιση των σπιτιών και των σχολείων, είτε για την επέλαση του Airbnb. «Το ενοικιοστάσιο, η κρατικοποίηση των τραπεζών και των funds χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο, το να σταματήσουν οι πλειστηριασμοί, ενώνονται με το αίτημα για κατοικία για όλους χωρίς αποκλεισμούς και ρατσιστικά κριτήρια», κατέληξε.
Κατάληψη Προσφυγικών, Τόνια Κατερίνη, Μυρτώ Πασχαλίδου
Τη συζήτηση άνοιξε η Τόνια Κατερίνη από την Ενωτική Πρωτοβουλία Κατά των Πλειστηριασμών. «Το πρώτο και σημαντικότερο ζήτημα είναι όντως το σύνθημα “Κανένας άνθρωπος χωρίς σπίτι και κανένα σπίτι χωρίς άνθρωπο”. Τα κλειδιά πολύ σωστά βρίσκονται στο αφισάκι.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε καμία πολιτική για αυτά τα ζητήματα, αντιθέτως έχουμε επιδοτήσεις για τις ανακαινίσεις των άδειων κτιρίων με το σκεπτικό ότι όταν αυξάνουμε την προσφορά πέφτουν οι τιμές. Αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί στη ζωή. Κι αυτά τα χρήματα δίνονται χωρίς καμία δέσμευση...
Άρα το πρώτο μεγάλο μέτωπο είναι η επανάκτηση των άδειων σπιτιών, εννοείται ένας οργανισμός που θα διαχειρίζεται τα ζητήματα κοινωνικής κατοικίας -στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια εκεί που λέει παραγωγή κοινωνικής κατοικίας έχει παύλα... Το δεύτερο είναι ότι πρέπει να έχουμε μέτωπο κατά των πλειστηριασμών, δηλαδή προστασία πρώτης κατοικίας και κούρεμα χρεών διότι κανένα χρέος σήμερα δεν είναι βιώσιμο.
Το τρίτο είναι το άπειρο χρήμα που δίνει η ΕΕ για αυτό που ονομάζει “προσιτή κατοικία”. Πάνω σε αυτό ήταν και οι εξαγγελίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη ότι “να τώρα θα έχουμε χρήματα”. Το μέτωπο είναι τα ευρωπαϊκά και κρατικά χρήματα, που είναι δικά μας χρήματα, να δίνονται για κοινωνική κατοικία για όλους και όχι για “προσιτή κατοικία” για λίγους. Μαζί με όλες τις ημερομηνίες που αναφέρθηκαν, στις 24 Οκτώβρη στις 12μ για τις τελευταίες νομοθεσίες για τη στέγη υπάρχει συγκέντρωση έξω από το Υπ. Οικονομικών και πορεία προς την Τράπεζα της Ελλάδας».
Ακολούθησε αγωνίστρια της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών. «Χαιρετίζουμε από την πλευρά μας αυτή την πρωτοβουλία. Ο πολύμορφος αγώνας που δόθηκε εκ μέρους των Προσφυγικών και η νίκη δεν είναι αυτοαναφορική. Ανήκει σε όλο τον κόσμο του αγώνα που στάθηκε μαζί μας όλο αυτό το διάστημα. Και νομίζουμε όχι τυχαία, γιατί μέσα από αυτόν τον αγώνα υπήρχε συγκερασμός πάρα πολλών αγώνων…
Βλέπουμε ότι τα πάντα καταστρατηγούνται στο βωμό του κέρδους και του κεφαλαίου. Το δικαίωμα στη στέγαση πρέπει να είναι πρωταρχικός αγώνας. Όλα αυτά θα τα πούμε αναλυτικά και στο διήμερο που οργανώνουμε στο Πάντειο στις 24 και 25 Οκτώβρη από τις 5μμ. Θα θέλαμε πολύ να είστε εκεί για να συζητήσουμε γιατί ήταν νικηφόρος αυτός ο αγώνας και πώς μπορούμε να συνεχίσουμε».
Στη συνέχεια μίλησε η Μυρτώ Πασχαλίδου από τη Συσπείρωση Αριστερών Μηχανικών. «Πολλά χρόνια ως Συσπείρωση καταπιανόμαστε με το θέμα της κατοικίας που είναι πραγματικά μεγάλο ζήτημα και μπορούμε να συμβάλλουμε στη συζήτηση. Θέλουμε να δηλώσουμε ότι τέτοιες πρωτοβουλίες έχουν αξία. Το θέμα είναι να πάρει μορφή, να μη μείνει σε ένα κάλεσμα σήμερα, να έχει συνέχεια. Να μπορεί να οδηγεί σε πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις για να επιλύονται τα προβλήματα της κατοικίας».
Ο Κώστας Κουρούπης, κάτοικος Περιστερίου, έφερε την εικόνα της γειτονιάς του. «Έχουμε τρεις σταθμούς Μετρό και θεωρούμαστε αναβαθμισμένοι, την ίδια ώρα που ένα δυάρι ενοικιάζεται 625 ευρώ σε άθλια κατάσταση. Η περιοχή μας έχει τα ακριβότερα δημοτικά τέλη. Το κόστος της ενοικίασης και γενικότερα όλης της ζωής έχει φτάσει στα ύψη... Αυτό που χρειάζεται είναι σεισάχθεια για να πάρει ανάσα ο κόσμος. Δεν μπορεί μια οικογένεια με μισθό 700 και 800 ευρώ να δίνει τη δόση που έχουν βάλει τα funds. Χρειάζεται κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο».
Ακολούθησε ο Νίκος Σμπαρούνης, συγκοινωνιολόγος και εργαζόμενος στο ΜΕΤΡΟ. «Ο καθένας μας πρέπει να δηλώσει ετοιμότητα για δυναμικές κινητοποιήσεις αποτροπής εξώσεων και να λειτουργήσουμε συντονισμένα και με άλλες συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται σε αυτή την κατεύθυνση.
Για το ζήτημα του ΜΕΤΡΟ στην Κυψέλη, ο ουσιαστικός αυτουργός της σημερινής καταστροφής είναι ο ψευτοεθνάρχης πριν 75 χρόνια με δύο κινήσεις ανεπανόρθωτου στραγγαλισμού που διέπραξε: Το ξήλωμα του δικτύου τραμ που αναβαθμιζόμενο θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μία ηπιότερη οικιστική ανάπτυξη. Και οι τερατώδεις όροι δομήσεως που οδήγησαν στην υπερεκμετάλλευση και του τελευταίου τετραγωνικού μέτρου γης. Εξαιτίας αυτών ήταν μονόδρομος να εξωθηθούμε σε κατασκευή υπογείου Μετρό που, σε τόσο πυκνά κατοικημένη περιοχή, θα προκαλούσε καταστροφές».
Για τη σημασία σύνδεσης της Πρωτοβουλίας με τα συνδικάτα, μίλησε ο Νίκος Τουρνάς, εργαζόμενος στην ΑΑΔΕ και μέλος ΔΣ ΟΣΥΟ. «Πάρα πολλοί εργαζόμενοι είναι θύματα της στεγαστικής κρίσης και του κόστους στέγης. Ειδικά στο δημόσιο ένας νεοδιόριστος πανεπιστημιακής εκπαίδευσης είναι ζήτημα αν μπορεί να καλύψει στην Αθήνα ενοίκιο μόνος του.
Επίσης υπάρχει και το ζήτημα της εργασιακής στέγης. Η υπηρεσία μου παρατά κτίρια δημόσια και μεταφέρει τους υπαλλήλους σε κτίρια ιδιωτών με τεράστια ενοίκια. Δεν είναι μόνο η σπατάλη, είναι και η κακή τους κατάσταση που μας ανησυχεί. Τα συνδικάτα έχουν δυναμική να προωθούν συζητήσεις σαν αυτή που κάνουμε εδώ σήμερα. Να κάνουμε εκδηλώσεις στους χώρους δουλειάς με ομιλητές της Πρωτοβουλίας. Να έχει παρέμβαση η Πρωτοβουλία στις απεργίες».
Ακολούθησε ο Πάνος Γκαργκάνας, από την Εργατική Αλληλεγγύη. «Ο αγώνας είναι ξεκινημένος από κόσμο στις γειτονιές που τώρα παίρνει έμπνευση από την Ισπανία. Η Πρωτοβουλία έχει δυο στόχους. Ο πρώτος είναι να υπάρχει γενικευμένη συμπαράσταση σε κάθε έναν από τους επιμέρους αγώνες. Να μην υπάρχει περιθώριο για τον Χαρδαλιά ή τον Δούκα να παίζουν παιχνίδια με τα Προσφυγικά ή αντίστοιχα στις εστίες και τα σχολεία να υπάρχει φορέας που δίνει την απαραίτητη στήριξη για να μην απομονώσουν κανένα κομμάτι.
Το δεύτερο είναι ότι υπάρχουν αιτήματα που μπορούμε να τα παλέψουμε μόνο κεντρικά. Καμιά γειτονιά δεν μπορεί από μόνη της να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ανασυγκρότησης του ΟΕΚ. Πρέπει να το παλέψουμε όλοι μαζί. Το ίδιο ισχύει με την απαλλοτρίωση των funds. Να πάρει ο ΟΕΚ όλες τις κατοικίες που έχουν στα χέρια τους χωρίς ούτε ένα ευρώ αποζημίωση».
Συνδικάτα
Το πόσο κρίσιμο είναι να μπει το ζήτημα της στέγης στα συνδικάτα, τόνισε και η Αργυρή Ερωτοκρίτου, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ. «Οι υγειονομικοί έχουμε ακόμα τον αναχρονιστικό θεσμό του αγροτικού γιατρού που σημαίνει ότι αναγκαζόμαστε να πάμε στην άλλη άκρη του χάρτη με πενιχρούς μισθούς. Τα ίδια ισχύουν στην Αθήνα με τα απλησίαστα ενοίκια. Το να υπάρχει φτηνή και προσβάσιμη οικία στον χώρο που δουλεύεις είναι καθοριστικό.
Είναι κρίσιμο να μπουν τα συνδικατα στη μάχη και χρειάζονται πρωτοβουλίες που ανοίγουν τα ζητήματα του ΟΕΚ και του πλαφόν, καθώς και της προστασίας των εργαζόμενων. Στις βιομηχανικές ζώνες πχ στα Γιάννενα οι εργάτες στον Μιτσιάκο και την Πίνδο μένουν σε παραπήγματα, αντίστοιχα οι εργάτες γης. Το θέμα αγκαλιάζει όλα τα κομμάτια της εργατικής τάξης και της νεολαίας».
Για περιοχές όπως το Κουκάκι, το Νέο Κόσμο, τα Πετράλωνα, μίλησε η Δέσποινα Ζούλια, εργαζόμενη στην ΕΡΤ. «Τα τελευταία χρόνια οι αλλαγές είναι τεράστιες με μαζικό εκτοπισμό κατοίκων. Πρώτα έφυγαν οι μετανάστες που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το κόστος. Σιγά σιγά διώχτηκαν οι οικογένειες και τελευταίοι τώρα φεύγουν οι φοιτητές.
Η τουριστικοποίηση του κέντρου απειλεί τις γειτονιές και εξυπηρετεί και έναν επιπλέον στόχο. Επειδή πάντα ήταν μέρη κοινωνικών ζυμώσεων και δεν θέλουν στις πλατείες μας πολιτικές κουβέντες και εκδηλώσεις, προσπαθούν να μας διώξουν. Πρέπει να κρατήσουμε τις γειτονιές μας και αυτό θα γίνει με αγώνες».