Ένα βαθύ χαράκωμα έχει σχηματιστεί στο ισπανικό κράτος. Ο θάνατος της Μαρικάρμεν Αμπασκάλ στις 7 Οκτώβρη το σφράγισε με αίμα. Τα ανθρωποφάγα funds την πίεζαν για χρόνια και τελικά την έδιωξαν από το σπίτι της στις 23 Σεπτέμβρη. Η Μαρικάρμεν είχε γίνει το σύμβολο του κινήματος για τη στέγη, που έχει σαρώσει δρόμους και πλατείες σε όλη τη χώρα. Είναι το σύμβολο των δύο κόσμων.
Από τη μια μεριά οι τραπεζίτες, τα funds, οι μεγαλογαιοκτήμονες και οι εισοδηματίες που δεν διστάζουν να βγαίνουν στην τηλεόραση και να περηφανεύονται για τις δεκάδες και εκατοντάδες διαμερίσματα που έχουν στην κατοχή τους. Από την άλλη, οι οικογένειες που στοιβάζονται σε μικρά διαμερίσματα, στα οποία τίποτα δεν αλλάζει εκτός από το ύψος του ενοικίου που ανεβαίνει διαρκώς και τρώει τους μισθούς. Η Μαρικάρμεν, με αναγνωρισμένη αναπηρία 50% πετάχτηκε έξω από το σπίτι της, όπου ζούσε 71 χρόνια, γιατί τα funds αποφάσισαν πως πρέπει να της αυξήσουν το νοίκι κατά 275%, στα 1650 ευρώ. Από το σπίτι της πήγε κατευθείαν στο νοσοκομείο, και τελικά πέθανε μετά από λίγες μέρες. Είχε προλάβει να στείλει μήνυμα στο κίνημα της Πλάθα ντελ Σολ στη Μαδρίτη, λέγοντάς τους πως αν τη σήκωναν τα πόδια της, θα βρισκόταν εκεί μαζί τους να διαδηλώνει.
Με το που έγινε γνωστός ο θάνατός της, οι διαδηλώσεις ξέσπασαν αυθόρμητα. Οι δρόμοι γέμισαν με νυχτερινές πορείες, οι πλατείες έμειναν φωτισμένες με λαμπαδηφορίες όλο το βράδυ. Ο θυμός έβραζε. Η Δεξιά και η ακροδεξιά είχαν κάνει ένα επιπλέον λάθος. Είχαν προλάβει να βγουν δημόσια, να προσβάλουν και να βρίσουν τη Μαρικάρμεν προσωπικά. Δεν τους έφτανε να επιτίθενται στους διαδηλωτές και την Αριστερά.
Η ηγεσία του φασιστικού Βοξ είχε αποκαλέσει τη Μαρικάρμεν, ξεδιάντροπη τζαμπατζού. Οι φασιστικές συμμορίες έβγαιναν στους δρόμους λέγοντας πως η Μαρικάρμεν είναι μια μαριονέτα του Πέδρο Σάντσεθ για να “αποπροσανατολίσει από την εθνική τραγωδία στη Θέουτα”. “Εθνική τραγωδία” αποκαλούν την άφιξη στον αποικιακό θύλακα στην Αφρική μεταναστών που ρίσκαραν τη ζωή τους, ενώ δεκάδες πνίγηκαν στη θάλασσα. Οι μεγαλοϊδιοκτήτες και τα funds έβγαζαν τους εκπροσώπους τους να αποκαλέσουν την Μαρικάρμεν δούρειο ίππο για τους παράνομους ενοικιαστές που θέλουν να μείνουν τζάμπα στα “σπίτια των νοικοκυραίων”.
Οι δολοφόνοι είχαν λοιπόν όνομα, επίθετο και πολύ φρέσκο το αίμα στα χέρια τους. Τους έπιασε πανικός και τρόμος γιατί το κίνημα βγήκε με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Είχε προηγηθεί η απόφαση των δύο μεγαλύτερων συνομοσπονδιών να κηρύξουν γενική απεργία στις 11 Νοέμβρη. Ενώ η κυβέρνηση του Σάντσεθ είχε ήδη αναγγείλει πως θα πάει πρόωρα στις κάλπες στις 29 του Νοέμβρη.
Δικαιωμένος
Ο κόσμος στην Πλάθα ντελ Σολ ένιωσε δικαιωμένος. Τα μεγάλα συνδικάτα δεν είχαν βγάλει 24ωρη απεργία από το 2012. Αναγκάστηκαν να κινηθούν μετά από την πίεση των δρόμων και του κινήματος για τη στέγη. Δεν ήταν αυθόρμητη επιλογή. Το κίνημα είχε απλώσει παντού το μήνυμα ότι η επόμενη κίνηση πρέπει να είναι η Γενική Απεργία. Με 44 ανθρώπους κατά μέσο όρο να πετιούνται έξω από τα σπίτια τους κάθε μέρα, ο κόσμος στην Ισπανία έχει μεγάλη εμπειρία από τη στρατηγική της “άμεσης δράσης”, το μπλοκάρισμα των εξώσεων, αλλά είναι προφανές πως δεν φτάνει. Το “Συνδικάτο των Ενοικιαστριών” έκανε βασικό σύνθημα στην τελευταία του μαζική πορεία το “Προς τη Γενική Απεργία”.
Το αμέσως επόμενο πρωινό από το θάνατο της Μαρικάρμεν, οργανώθηκε κοινή Συνέντευξη Τύπου από το Συνδικάτο των Ενοικιαστριών και τα συνδικάτα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Οι μεγάλες συνομοσπονδίες ήταν καλεσμένες και αυτές, αλλά προτίμησαν να παραβρεθούν χωρίς να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι. “Δολοφόνησαν τη συντρόφισσά μας Μαρικάρμεν”, ξεκίνησε την ομιλία της η επικεφαλής των Ενοικιαστριών. Ο εκπρόσωπος του συνδικάτου Co.bas είπε πως: “Ο θάνατος της Μαρικάρμεν εχει υπεύθυνους και πρέπει να τους καταδείξουμε. Είναι τα funds, οι εισοδηματίες, η Δεξιά, αλλά είναι και η κυβέρνηση που εδώ και οχτώ χρόνια δεν έκανε απολύτως τίποτα για εκείνη και για όλους τους ανθρώπους που υπέστησαν εξώσεις”.
Όλοι τους κάλεσαν σε σχηματισμό κοινών απεργιακών επιτροπών, σε όλους τους χώρους δουλειάς και σπουδών, για να ξεπεραστεί ο διχασμός των ξεχωριστών συνδικάτων. Τη συμμετοχή τους ανακοίνωσαν τα αριστερά συνδικάτα από τη Χώρα των Βάσκων και τη Γαλικία. Οι μόνοι που προς το παρόν έχουν μείνει απ’ έξω είναι τα κίτρινα, επαγγελματικά συνδικάτα που αναπαράγουν τα επιχειρήματα της εργοδοσίας, ότι δήθεν τα νοίκια δεν έχουν καμία σχέση με τους εργατικούς χώρους. Την περασμένη βδομάδα, οι οργανώσεις των εργοδοτών απειλούσαν ότι θα ζητήσουν να κηρυχθεί η απεργία παράνομη, μιας και τα αιτήματά της είναι πολιτικά και απευθύνονται στην κυβέρνηση, όχι στα αφεντικά.
Εισέπραξαν αυτό που ζητούσαν, μιας και οι μεγάλες συνομοσπονδίες ανακοίνωσαν πως δίπλα στο αίτημα της στέγης, βάζουν επί ίσοις όροις την αύξηση των μισθών κατά 7% μέσα στο 2027. Τα αντικαπιταλιστικά συνδικάτα πάνε αυτό το αίτημα ακόμη πιο πέρα, συνδέουν την απεργία με όλα τα ανοιχτά μέτωπα των εργατικών χώρων και απαιτούν αυξήσεις τουλάχιστον στο ύψος του πραγματικού πληθωρισμού που πρέπει να λάβει υπόψη του την εκτίναξη της τιμής της κατοικίας, των στεγαστικών δανείων και των νοικιών.
Απεργία Διαρκείας των εκπαιδευτικών στη Μαδρίτη
Είναι μεγάλη δύναμη για αυτές τις συνδέσεις το γεγονός ότι ήταν ήδη προγραμματισμένη μια μεγάλη απεργία διαρκείας από τους εκπαιδευτικούς στη Μαδρίτη που ξεκινάει στις 14 Οκτώβρη. Οι εκπαιδευτικοί συνδέουν την κατάσταση στην κατοικία με την κόλαση στα σχολεία. Όχι μόνο για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς που στις μεγάλες και πανάκριβες πόλεις χάνουν τεράστιο κομμάτι των υποτιθέμενων υψηλών μισθών τους. Αλλά για τις οικογένειες των μαθητών που αλλάζουν σπίτια και σχολεία, που συγκατοικούν με συγγενείς, με τα παιδιά να ψάχνουν χώρο για να διαβάσουν ανάμεσα στο διάδρομο και το μπαλκόνι, έχοντας μετά τους “σοφούς” να καταγγέλλουν την εκπαιδευτική διαδικασία που δεν στέκεται στο ύψος των δεικτών της PISA.
Η απεργία στις 11 Νοέμβρη είναι μια νίκη των δρόμων που κατάφεραν να βάλουν σε κίνηση τα συνδικάτα που είχαν κηρύξει κοινωνική ειρήνη σε αντιπαράθεση με την κοινωνική οργή. Το συνδικάτο των Ενοικιαστριών βάζει στην πρώτη γραμμή τα αιτήματα για απαγόρευση των εξώσεων, για ενοικιοστάσιο, κρατική παρέμβαση για μείωση των ενοικίων, περιορισμό στα τουριστικά διαμερίσματα, φορολογία στους μεγαλοϊδιοκτητες τις τράπεζες και τα funds, απαλλοτρίωση των σπιτιών που μένουν άδεια, απαγόρευση των κερδοσκοπικών αγοραπωλησιών.
Αυτές οι κινητοποιήσεις που απλώθηκαν σα φωτιά σε όλη τη χώρα και μετατράπηκαν σε καταλήψεις πλατειών ήταν που ανάγκασαν την κυβέρνηση να κατεβάσει νόμους και διατάγματα υπέρ των ενοικιαστών. Το μπλοκάρισμα που υπέστησαν οι νόμοι αυτοί στη Βουλή ήταν μια πολλαπλή αποκάλυψη. Τόσο για τη Δεξιά και τους φασίστες που έδειξαν ανοιχτά την ταύτισή τους με το μεγάλο πλούτο. Αλλά και για την κυβέρνηση, η οποία υποκριτικά έφερε τους νόμους ενώ οχτώ ολόκληρα χρόνια δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα, ακόμη και όταν είχε ισχυρότερη πλειοψηφία στη Βουλή. Και τώρα αποδεικνύει την αδυναμία της, λέγοντας πως αντί να δώσει τη μάχη, παραιτείται γιατί χρειάζεται ενδυνάμωση από τις κάλπες. Ενώ όλοι ξέρουν πως οι δημοσκοπήσεις δεν της προβλέπουν ενίσχυση αλλά αποδυνάμωση.
Η ίδια κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη επιθετικότητα της Δεξιάς και των φασιστών, πέρα από το να προβάλλει το “νόμο”, την “τάξη” και τις “αξίες της ΕΕ”. Ο αγώνας έφερε τόσα αποτελέσματα μέσα σε λίγες βδομάδες, ενώ η διαχείριση και τα κοινοβουλευτικά παζάρια έφερναν μόνο συμβιβασμούς και ηττοπάθεια.
Τώρα οι φασίστες βγαίνουν με κλασικές φασιστικές συνταγές, κάτι που απέφευγαν για χρόνια στην Ισπανία. Στέλνουν προβοκάτορες με φασιστικά σύμβολα μέσα στις διαδηλώσεις, οργανώνουν επιθέσεις στην Πλάθα ντελ Σολ, ελπίζουν να προκληθούν επεισόδια και πιέζουν την αστυνομία να διαλύσει τους διαδηλωτές.
Η γραμμή του Σάντσεθ απέναντί τους είναι πολύ αδύναμη. Τους χρησιμοποιεί ως φόβητρο μόνο για να πει πως αν δεν κερδίσει τις εκλογές τα πράγματα θα πάνε χειρότερα. Δεν σηκώνει το γάντι της σύγκρουσης μαζί τους ούτε μέσα στην προεκλογική περίοδο. Η αστυνομία του κεντρικού κράτους είναι αυτή που κλείνει το μάτι στους φασίστες και χτυπάει τους διαδηλωτές για τη στέγη.
Το δίλημμα του Σάντσεθ είναι ανεύθυνο και σκέτη φυγομαχία. Λέει πως ο κόσμος στις 29 Νοέμβρη θα διαλέξει αν θέλει η Ισπανία να γίνει κομμάτι της διεθνούς ανόδου της ακροδεξιάς ή αν θα βοηθήσει να συνεχίσει την διακυβέρνησή της η πιο προοδευτική κυβέρνηση της ιστορίας. Ρίχνει την ευθύνη στον κόσμο και προετοιμάζει την υποστολή της σημαίας σε περίπτωση ήττας, μιας και ο κόσμος θα έχει “Διαλέξει ακροδεξιά”. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, και παντού εκφράζεται μια πρωτοφανής πόλωση. Υπάρχει πολύς μπερδεμένος και χτυπημένος κόσμος που έχει τσιμπήσει στο δηλητήριο του Βοξ, και χρειάζεται καθαρές απαντήσεις, ταξικές. Όχι κούνημα του δάχτυλου για το πόσο «αμόρφωτος» είναι ο ίδιος και πόσο «ευρωπαίος» είναι ο Σάντσεθ.
Αυτοί που κυβερνάνε οχτώ χρόνια είναι ο Σάντσεθ και η κοινοβουλευτική Αριστερά. Με αυτή την κυβέρνηση είδε ο κόσμος τα νοίκια να εκτοξεύονται. Αυτή η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί τέλος στις εξώσεις και δεν έκανε τίποτα. Αυτή η κυβέρνηση κλιμάκωσε τις συνεργασίες της με καθεστώτα όπως του Μαρόκου για το μπλοκάρισμα της μετανάστευσης, για περισσότερες αστυνομικές αποστολές, περισσότερα κρατητήρια-στρατόπεδα, πάνω στα οποία τώρα χτίζουν την επιρροή τους οι φασίστες.
Η 11 Νοέμβρη θα είναι η αρχή. Όπως τόνισαν οι εκπρόσωποι των συνδικάτων στη συνέντευξη τύπου μετά το θάνατο της Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, οργανώνουμε στους χώρους για την απεργία, όχι μόνο για να καθορίσουμε το αποτέλεσμα της 29ης, αλλά για να δείξουμε ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί ό,τι κι αν γίνει στις κάλπες.