Ο Σαμαράς δεν συναντήθηκε με την Μέρκελ και τον Ολάντ για να “αναδιαπραγματευτεί”. Ούτε για να ζητήσει “πίστωση χρόνου”. Ούτε για να διεκδικήσει “λίγο αέρα για να αναπνεύσουμε”. Δεν πήγε στο Παρίσι και στο Βερολίνο για να “πάρει”. Για να “δώσει” πήγε.
Να δώσει, πρώτα απ' όλα, εγγυήσεις ότι η “χώρα” θα τηρήσει όλες τις δεσμεύσεις που έχουν υπογράψει, στο όνομά της, οι κυβερνήσεις του Παπανδρέου και του Παπαδήμου. Μέχρι κεραίας. Να διαβεβαιώσει τους πιστωτές μας ότι οι νέες περικοπές των 11.5 δις που ζητάει για την διετία 2013-14 η Τρόικα θα υλοποιηθούν. Στο ακέραιο. Όσο σκληρές και απάνθρωπες και να είναι οι συνέπειές τους για τους εργάτες, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, τους νέους και τους φτωχούς -την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού δηλαδή- στην χώρα μας. Και να υπογραμμίσει, πάνω από όλα, την αποφασιστικότητα της κυβέρνησής του να επιταχύνει το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων -το πρόγραμμα του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου το οποίο τόσο ανυπόμονα περιμένουν οι “επενδυτές”. Αυτή τη λεηλασία εννοεί όταν μιλάει για “ανάπτυξη” ο Σαμαράς.
Το ότι πρόκειται για λεηλασία, για αυτό δεν θα πρέπει να έχει κανείς την παραμικρή αμφιβολία. Αυτό φάνηκε καθαρά στην περίπτωση της Αγροτικής Τράπεζας: αφού την “καθάρισε” πρώτα από τα “κακά χρέη” η κυβέρνηση την χάρισε στην συνέχεια στον Σάλλα, ένα κομπιναδόρο τραπεζίτη που έχτισε μια αυτοκρατορία κυριολεκτικά από το μηδέν -όχι φυσικά με την αξία του, ή το επιχειρηματικό του δαιμόνιο, απλά αξιοποιώντας τις στενές του σχέσεις με την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία.
Ο Σάλλας ξεκίνησε την καριέρα του σαν “οικονομικός σύμβουλος” του Ανδρέα Παπανδρέου. Ύστερα έγινε γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Εμπορίου, πρόεδρος του Χρηματιστηρίου και διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Βιομηχανικών Επενδύσεων (ΕΤΒΑ). Το 1989 παραιτήθηκε -με τόσα λεφτά στην άκρη που έφταναν για να δημιουργήσει την δική του τράπεζα, την “Ιδιωτική Επενδυτική”. Η ειδικότητά της: η λεηλασία του δημοσίου. Το 1991 αγόρασε την Τράπεζα Πειραιώς (θυγατρική της Εμπορικής που ιδιωτικοποιήθηκε). Ακολούθησε η Τράπεζα Μακεδονίας-Θράκης. Λίγο αργότερα η ίδια η ΕΤΒΑ. Το πρακτορείο Ρόιτερς δημοσίευσε πριν από μερικές βδομάδες μια σειρά από αποκαλυπτικά άρθρα για τον βίο και την πολιτεία του Σάλλα. Τα ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν έγραψαν σχεδόν τίποτα: το μόνο που δημοσίευσαν ήταν η είδηση ότι ο Σάλλας μήνυσε το Ρόιτερς για “συκοφαντική δυσφήμιση”. Και συνόδεψαν τα δημοσιεύματα αυτά με μεγάλες, κατά κανόνα έγχρωμες, ακριβές διαφημίσεις της Τράπεζας Πειραιώς.
Αλλά δεν είναι μόνο η περίπτωση της Αγροτικής που “βρωμάει”. Μια από τις πρώτες κινήσεις της νέας συγκυβέρνησης ήταν να αλλάξει την διοίκηση του διαβόητου Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ). Το ΤΑΙΠΕΔ δημιουργήθηκε πριν από ένα περίπου χρόνο με στόχο την εκποίηση της περιουσίας του δημοσίου με διαδικασίες fast track.
Φιλέτα
Με τον ιδρυτικό του νόμο μια ολόκληρη σειρά από κινητές και ακίνητες “αξίες” του δημοσίου πέρασαν αυτόματα στην ιδιοκτησία του. Με βάση και πάλι τον ίδιο νόμο, τα έσοδα από την πώληση αυτών των περιουσιακών στοιχείων θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Η κυβέρνηση του Σαμαρά φούσκωσε πριν από λίγες μέρες τον κατάλογο των περιουσιακών στοιχείων του ΤΕΙΠΕΔ με την προσθήκη 23 τουριστικών λιμανιών “φιλέτων” -σαν της Μυκόνου, της Σκιάθου, της Χίου ή της Ύδρας.
Το αποτέλεσμα: το ΤΑΙΠΕΔ έχει γίνει θερμοκήπιο σκανδάλων -διεθνών διαστάσεων. Το Ταμείο ελέγχεται από ένα πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο και μια επταμελή Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων. Η Τρόικα έχει αυτοδίκαια (από το νόμο) δύο θέσεις στο Διοικητικό Συμβούλιο και τρεις στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων. Οι υπόλοιπες θέσεις -τι περίεργο- μοιράστηκαν στους εκλεκτούς των κομμάτων του, άτυπου τότε ακόμα, “μαύρου μετώπου” ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ.
Φέτος το καλοκαίρι, λίγο μετά τις εκλογές και τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης, ο πρόεδρος και ο διευθύνων σύμβουλος του ΤΑΙΠΕΔ έδωσαν στον Σαμαρά την παραίτησή τους. Όχι όμως και η εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ, η κυρία Ζωηρού -που, όπως γράφουν οι εφημερίδες, ισχυρίζεται ότι κατέλαβε την θέση αυτή λόγω των προσόντων της και μόνο και όχι λόγο της κομματικής της ταυτότητας(*). "Η άρνηση παραίτησης μέλους του Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ” γράφει η Καθημερινή, “δημιουργεί πρόβλημα στην σύνθεση του νέου συμβουλίου, καθώς δεν αντανακλάται ο νέος πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων που στηρίζουν τη κυβέρνηση. Χωρίς τη συγκεκριμένη παραίτηση δημιουργείται πρόβλημα εκπροσώπησης στο Δ.Σ. για ένα από τα δύο κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ)”. Και ο καθένας μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλο πρόβλημα είναι για την χώρα να “μην αντανακλόνται οι πολιτικοί συσχετισμοί της κυβέρνησης” (που έκλεισε το σκάνδαλο της Ζήμενς) στο Ταμείο που είναι υπεύθυνο για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
Στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, τα πράγματα έχουν φτάσει ήδη στο απροχώρητο. Και αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής των σκανδάλων δεν ήταν τα δικά μας λαμόγια αλλά η ίδια η Κομισιόν. Η Κομισιόν όρισε πέρσι σαν εκπρόσωπό της στην επιτροπή αυτή την Άννα Μπουμπενίκοβα. Η κυρία Μπουμπενίκοβα ήταν πρόεδρος της Επιτροπής Ιδιωτικοποιήσεων της Σλοβακίας. Η εμπειρία της στις αποκρατικοποιήσεις ήταν, υποτίθεται, τεράστια. Στην πραγματικότητα η ειδικότητά της ήταν οι μίζες και οι αρπαχτές: τον Δεκέμβρη το ΣΔΟΕ της Σλοβακίας ανακάλυψε μεγάλα ύποπτα ποσά στους λογαριασμούς της. Η Επιτροπή Ιδιωτικοποιήσεων την απέλυσε. Η έρευνα που ακολούθησε αποκάλυψε μια ολόκληρη σειρά από ύποπτες συναλλαγές με πρωταγωνιστές υπουργούς ευρωπαϊκών χωρών και στελέχη πολυεθνικών που είχαν πρωταγωνιστήσει στο όργιο των ιδιωτικοποιήσεων της Σλοβακίας. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης το ονόμασαν το “Σκάνδαλο Γκορίλα”. Η Κομισιόν φυσικά δεν ήξερε τίποτα. Ούτε οι κυβερνήσεις της Αυστρίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας -που την λάδωναν όλα αυτά τα χρόνια- ήξεραν τίποτα.
Η Μπουμπενίκοβα παραιτήθηκε πριν από λίγες μέρες (οκτώ ολόκληρους μήνες μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου Γκορίλα) από την έδρα της στην Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων του ΤΑΙΠΕΔ. Η Κομισιόν θα καλύψει σίγουρα το κενό με κάποιον με ανάλογα προσόντα. Και ο Σαμαράς θα συνεχίσει να μοιράζει διαβεβαιώσεις ότι αυτή η “μπίζνα” όχι μόνο θα συνεχιστεί αλλά και θα επιταχυνθεί.
(*) Για τα προσόντα της κυρίας Ζωηρού, μπορείτε να διαβάσετε στην Εργατική Αλληλεγγύη 977, 13 Ιουλίου 2011.