Την Κυριακή 26/8 πραγματοποιήθηκε το Πανελλαδικό Συμβούλιο του ΣΕΚ με θέμα τα καθήκοντα την επόμενη περίοδο. Την εισήγηση, μεγάλο τμήμα της οποίας μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω, έκανε η συντρόφισσα Μαρία Στύλλου από την Κεντρική Επιτροπή του ΣΕΚ. Μετά την εισήγηση ακολούθησαν τοποθετήσεις αντιπροσώπων από τους πυρήνες του ΣΕΚ πανελλαδικά. Συνολικά έγιναν 25 παρεμβάσεις, ενώ μετά το τέλος της πρώτης συζήτησης έγινε σύσκεψη των εκπαιδευτικών και των Περιφερειακών Επιτροπών του κόμματος για την οργάνωση της απεργίας των δασκάλων στις 12 Σεπτέμβρη.
Να συζητήσουμε για το πώς ξεκινάει η νέα περίοδος, στην οποία εκφράζεται όχι μόνο η οργή, αλλά και η αυτοπεποίθηση. Το συλλαλητήριο της Παρασκευής δεν είναι αποτέλεσμα της οργής των Πακιστανών και όλων των μεταναστών, είναι αποτέλεσμα της αυτοπεποίθησης που υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο, τον πιο χτυπημένο, με τα μεγαλύτερα προβλήματα από μεριάς Αστυνομίας, Χρυσαυγιτών κλπ.
Είχαν την αυτοπεποίθηση να οργανώσουν ένα συλλαλητήριο από μόνοι τους με συνεργασία της ΚΕΕΡΦΑ και με συμμετοχή του ΣΕΚ. Ήταν ένα συλλαλητήριο που το οργάνωσαν σαν να οργάνωναν τη μεγαλύτερη Πανεργατική Απεργία.
Αυτό είναι κομμάτι αυτοπεποίθησης και όχι μόνο οργής διότι δεν ήταν ένας κόσμος που βγήκε στο δρόμο έτσι. Ήταν ένας κόσμος από τους χώρους δουλειάς του, από τις γειτονιές του, από τις πόλεις του. Κανόνισε και οργάνωσε να κατέβει με πούλμαν. Πολλές φορές αυτά τα πούλμαν τα σταμάτησε η Αστυνομία, έδωσαν μάχη για να μην τους σταματήσει, συνέχισαν και έφτασαν οργανωμένα στην Ομόνοια.
Γι’ αυτό λέμε ότι είναι μια διαδήλωση που έδειξε τι σημαίνει αυτοπεποίθηση στη νέα περίοδο που μπαίνουμε.
Από αυτή την άποψη δεν είναι η μοναδική. Πριν από αυτή τη διαδήλωση στις αρχές του Αυγούστου υπήρχαν οι αντίστοιχες διαδηλώσεις της Αγροτικής πανελλαδικά. Για 15 μέρες απεργούσαν οι εργαζόμενοι της Αγροτικής όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά σε όλες τις πόλεις.
Δεν είναι μόνο ένα κομμάτι της τάξης που είναι σε κίνηση, το πιο καταπιεσμένο, είναι όλη η τάξη. Έτσι ξεκινάμε την νέα χρονιά, έτσι ξεκινάμε δύο μήνες και μια βδομάδα από την εκλογή της νέας κυβέρνησης. Όλη η τάξη είναι με αυτοπεποίθηση για να παλέψει.
Δεν μπορούμε να οργανώσουμε αυτή τη μάχη καλώντας σε… αναμονή. Αυτό μπορεί να το κάνει η κοινοβουλευτική αριστερά που δεν έχει εμπιστοσύνη στον κόσμο παρά μόνο για την ψήφο. Μπορεί να το κάνουν οι ηγεσίες στα συνδικάτα που προσπαθούν να τραβήξουν αυτό τον κόσμο πίσω, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν οι επαναστάτες.
Η Παρασκευή και η απεργία και τα συλλαλητήρια της Αγροτικής μαζί με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο αναδεικνύουν ότι αυτή η κυβέρνηση, που έχει τη στήριξη όλης της κυρίαρχης τάξης όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά διεθνώς, θα βρει μπροστά της την εργατική αντίσταση. Και γι’ αυτό έχει βάλει σαν στόχο να τσακίσει το εργατικό κίνημα για να περάσει όλο αυτό το πακέτο μέτρων που συμφώνησε ο Σαμαράς με την Μέρκελ και τον Ολάντ. Χρησιμοποιώντας κάθε μέσο, από την Αστυνομία και τους φασίστες μέχρι τα «μαλακά» μέσα, όπως τη συνεργασία με τα συνδικάτα για να μην βγάλουν απεργίες.
Για να είμαστε καθαροί δεν πρόκειται να το πετύχει. Δυο μήνες μετά την εκλογή του, ο Σαμαράς ανακαλύπτει ότι έχει τεράστιες δυσκολίες να βάλει αυτό το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχτηκε, για το οποίο τον στηρίζουν οι πάντες. Έχει δυσκολίες για τρεις λόγους.
Ο πρώτος λόγος είναι ότι πηγαίνει να συναντήσει τη Μέρκελ και τον Ολάντ τη βδομάδα που βγαίνουν τα στοιχεία ότι η ύφεση στην Ευρωζώνη είναι πια γεγονός. Οι δείκτες της Γερμανίας είναι στο χαμηλότερο των τελευταίων τριών χρόνων. Η παραγωγή στη Γερμανία σκοντάφτει, οι εξαγωγές έχουν πέσει, η δυνατότητα να λειτουργήσει ως ατμομηχανή σε όλη την Ευρώπη έχει πάει πίσω. Δεν τους ανησυχεί τι θα γίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά τι θα γίνει παντού. Είναι ψέματα ότι ο Ολάντ και η Μέρκελ συναντήθηκαν όπως μας παρουσίασαν τα ΜΜΕ για να συζητήσουν τι θα γίνει στην Ελλάδα. Αυτό που τους ανησυχεί είναι τι θα γίνει με την Ισπανία, με την Ιταλία, τι θα γίνει με τις μεγάλες τράπεζες.
Για αυτό για την Ελλάδα λένε εφαρμόστε τα μέτρα, δεν υπάρχει περίπτωση να σας δώσουμε παράταση χρόνου. Αν πρόκειται να μην τα βγάλετε πέρα, καταρρεύστε. Εδώ έχουμε να σώσουμε μεγαλύτερες τράπεζες που αν καταρρεύσουν, θα καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα όλης της Ευρώπης. Το μόνο που λένε για την Ελλάδα είναι «σκάσε και κολύμπα». Μέσα σε τέτοιες συνθήκες πήγε ο Σαμαράς να τους βρει. Το θέμα είναι μέτρα, μέτρα, μέτρα και εδώ και διεθνώς.
Η δεύτερη δυσκολία είναι τα πολιτικά προβλήματά τους, όχι μόνο στην Ελλάδα. Η Γερμανία έχει εκλογές την επόμενη χρονιά, το αν θα συνεχίσει να έχει τον έλεγχο το κόμμα της Μέρκελ ή αν θα αναγκαστούν να κάνουν νέα συγκυβέρνηση. Ο σύμμαχος της Μέρκελ, οι Φιλελεύθεροι διαλύονται αυτή τη στιγμή. Με ποιους θα αναγκαστεί να κάνει συμφωνία, τι πρόγραμμα θα έχει αυτή η συμμαχία είναι στον αέρα. Έχει να πάει στις εκλογές έχοντας να λύσει δύο προβλήματα: απειλή κατάρρευσης τραπεζών στην Ισπανία και διεθνώς και απειλή κατάρρευσης της κυβερνητικής σταθερότητας στην ίδια τη Γερμανία.
Ολλανδία
Το τρίτο που τους ανησυχεί είναι τι γίνεται με την αριστερά στην Ευρώπη. Μετά την επιτυχία της αριστεράς στην Ελλάδα, έρχεται η Ολλανδία. Στην Ολλανδία το Σοσιαλιστικό Κόμμα (που δεν είναι στη σοσιαλδημοκρατία, αλλά είναι ένα κόμμα που διαμορφώθηκε από παλιούς Μαοϊκούς) παίρνει 35%. Οι εκλογές θα γίνουν στις 12 του Σεπτέμβρη, την ημέρα της απεργίας των δασκάλων εδώ πέρα. Ελλάς-Ολλανδία, συμμαχία. Το Εργατικό Κόμμα, το αντίστοιχο σοσιαλδημοκρατικό παίρνει 19% και οι Φιλελεύθεροι παίρνουν 32%. Τεράστια αστάθεια. Η Ολλανδία μπορεί να φαίνεται μικρή, αλλά ήταν βασικός σύμμαχος σε όλο το πρόγραμμα που βάζει η Μέρκελ.
Ο Σαμαράς γυρίζει με την ουρά κάτω από τα σκέλια, με ένα πιεστικό σκληρό πρόγραμμα που πρέπει να βάλει. Αυτή είναι η εικόνα.
Μέσα σε αυτές τις εξελίξεις έχουμε να λειτουργήσουμε. Το τι κάνουν οι επαναστάτες μέσα σε αυτές τις εξελίξεις παίζει τεράστιο ρόλο, όπως έδειξε και το συλλαλητήριο της Παρασκευής. Όλοι έλεγαν ότι δεν το περίμεναν, ακόμα και σύντροφοι μας. Όμως, δεν περιμένουμε, οργανώνουμε.
Οι επαναστάτες έχουν να αντιμετωπίσουν μια μεγάλη αριστερά. Αυτό είναι πολύ καλό, πολύ θετικό. Αυτό φοβίζει την κυρίαρχη τάξη γιατί συγκεντρώνει τις ελπίδες ενός ολόκληρου κόσμου. Όλος ο κόσμος που ψήφισε αριστερά μιλάει για την «κυβέρνηση του Κουρέλη». Είναι ένας κόσμος που λέει ότι ψηφίσαμε την αριστερά, αλλά έχουμε διεκδικήσεις από την αριστερά. Απαιτούμε να μπει μπροστά και να οργανώσει για να τους ρίξουμε.
Αυτός ο κόσμος, όμως, αντιμετωπίζει μια αριστερά που δεν θέλει να τους ρίξει. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει υιοθετήσει τη θεωρία του «ώριμου φρούτου»: «Κάποια στιγμή θα πέσει και τότε θα είμαστε κυβέρνηση. Μέχρι τότε δεν οργανώνουμε τις μάχες, δεν ρίχνουμε την κυβέρνηση».
Το ότι ο Τσίπρας συνάντησε τον Πέρεζ είναι κομμάτι αυτής της επιλογής. Πρόβα υπευθυνότητας και αναζήτησης ακροατήριου προς τα δεξιά. Το ίδιο λέει ο Σκουρλέτης όταν δηλώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 27% δεν μπορεί να μιλάει όπως ο ΣΥΡΙΖΑ του 4%. Αυτό έχει αρχίσει να φαίνεται πάρα πολύ στον κόσμο, έχει αρχίσει να το συζητάει. Σιχαίνεται την αριστερά του Κουρέλη και κοιτάει προς την άλλη αριστερά που όμως δεν οργανώνει. Αυτό είναι που δημιουργεί τις εντάσεις και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.
Υπάρχουν δύο κίνδυνοι μέσα στην επαναστατική αριστερά όταν διαμορφώνονται έτσι τα πράγματα. Ο πρώτος κίνδυνος είναι του αριστερισμού και ο δεύτερος είναι της προσαρμογής.
Ο κίνδυνος του αριστερισμού είναι να λες ότι το 27% είναι πουλημένοι, είμαστε μόνοι μας και είμαστε καθαροί. Αυτός είναι ο κίνδυνος να αγνοήσουμε την αντίφαση που έχει αυτός ο κόσμος μέσα και έξω από τους εργατικούς χώρους. Ξέρουμε ότι αυτό είναι μια ολόκληρη συζήτηση και μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ο δεύτερος είναι της προσαρμογής. Τι να γίνει αυτοί είναι, με αυτή την αριστερά έχουμε να ζήσουμε. Άρα να είμαστε κομμάτι της, να συνεργαστούμε, να μην ζητάμε περισσότερα για τους αγώνες. Να είμαστε και εμείς κομμάτι που παλεύει να μεγαλώσει αυτή η αριστερά και να κερδίσει στις εκλογές. Στηρίξτε αυτό που μπορεί να ρίξει αυτή την κυβέρνηση, στηρίξτε αυτό το εργαλείο.
Στηρίξτε το με τους όρους του εργαλείου και όχι με τους όρους που βάζετε εσείς. Και αυτό είναι συζήτηση μέσα στην επαναστατική αριστερά, πολύ περισσότερο στα κομμάτια που στηρίξανε το ΣΥΡΙΖΑ και δεν ανήκουν πραγματικά στη ρεφορμιστική αριστερά, αλλά έχουν φτάσει να έχουν την ίδια τακτική.
Χρειάζεται να οργανώνουμε με αυτόν τον κόσμο παίρνοντας υπόψη μας τις προσδοκίες και τις ελπίδες του και ταυτόχρονα τραβώντας τον να ρίξουμε αυτή την κυβέρνηση με απεργίες και όχι με αναμονή. Αυτό είναι το πρώτο που χρειάζεται, αυτή είναι η πρώτη συζήτηση και η πρώτη δράση.
Η επιλογή «Πώς παλεύουμε: Με απεργίες ή με αναμονή για το ώριμο φρούτο» δεν είναι ένα πράγμα που πρέπει να εφεύρουν οι επαναστάτες, αλλά υπάρχει εδώ. Αυτό σήμαινε ότι μέσα στο καλοκαίρι το ΣΕΚ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή με καύσωνες, δίπλα στην Αγροτική επί 15 μέρες. Η απεργία εκεί έκλεισε γιατί έπεσαν πάνω της τα συνδικάτα, τα κόμματα της αριστεράς. Έκλεισε λέγοντας τους ότι θα πάτε στην Πειραιώς με τα ίδια δικαιώματα, οργάνωση και κατακτήσεις που είχατε μέχρι τώρα στην Αγροτική.
Αν ρωτήσεις τον καθένα τώρα στην Αγροτική σου λέει ότι εγώ δεν ήθελα να κλείσει, αλλά θα μπω εκεί με ότι είχα και πριν. Αυτό τους είχαν υποσχεθεί, ότι θα τα έχουν όλα. Προφανώς δεν θα τα χουν όλα. Διότι αν τα έχουν όλα οι της Αγροτικής, θα τα αποκτήσουν όλα οι της Πειραιώς με την οποία συνενώνονται, διότι η Αγροτική είναι πολύ μεγαλύτερη. Δηλαδή αντί να χάσουν οι εργαζόμενοι της Αγροτικής, θα χάσει πια ο Σάλλας. Γι’ αυτό, αυτός ο συμβιβασμός δεν θα κρατήσει.
Έχουμε μπροστά μας ένα πρόγραμμα που έχει από τις μεγαλύτερες προκλήσεις και τις μεγαλύτερες δυνατότητες. Έτσι, χρειάζεται να δούμε το πανελλαδικό συλλαλητήριο στις 8 του Σεπτέμβρη για τη Θεσσαλονίκη, είναι ΤΟ συλλαλητήριο. Έτσι να δούμε και την απεργία των δασκάλων στις 12 του Σεπτέμβρη. Με οποιεσδήποτε προθέσεις ξεκινάει η ηγεσία θα την αναγκάσουμε να γίνει η απεργία μια από τις μεγαλύτερες στον κλάδο της εκπαίδευσης και έτσι θα τραβήξουμε και όλους τους άλλους. Τα νοσοκομεία, τους δήμους, αλλά και την Αγροτική.
Έχουμε μπροστά μας όχι μόνο τις 12, αλλά και τις 30 Σεπτέμβρη. Όλος αυτός ο κόσμος που θέλει να παλέψει, οι οργανωμένες προσπάθειες της βάσης χρειάζεται να κάνουν τη μεγάλη τους συνέλευση και να συζητήσουν πως συνεχίζουν.
Στόχοι
Οι στόχοι για το ΣΕΚ φέτος πρέπει να είναι τέσσερις. Το πρώτο είναι να οργανώσουμε το κομμάτι που μπορεί να οργανώνει τις απεργίες, το κομμάτι από τα κάτω. Αυτό το μαχητικό κομμάτι υπάρχει μετά
τα δυόμισι χρόνια απεργίες, αλλά πως συνδέεσαι μαζί του; Δεν συνδέεσαι ιδεολογικά, δεν συνδέεσαι στην καθαρότητα, αλλά συνδέεσαι επειδή είσαι εκεί και μετά αρχίζουν οι πολιτικές μάχες. Η 8, 12 και η 30/9 είναι σταθμοί όχι μόνο για το ΣΕΚ, αλλά για το εργατικό κίνημα.
Δεύτερος βασικός στόχος. Η Παρασκευή ήταν μόνο η αρχή για το αντιρατσιστικό και το αντιφασιστικό κίνημα. Προφανώς υπήρχαν πολλά πιο πριν. Η Νίκαια στις 5 Ιούλη έδωσε τον τόνο, χωρίς τη Νίκαια η Παρασκευή δεν θα υπήρχε. Υπάρχει η μόνιμη σχέση της ΚΕΕΡΦΑ με την Πακιστανική Κοινότητα, αυτό παίζει τεράστιο ρόλο και πρέπει να το δούμε σε όλες τις πόλεις. Στο συλλαλητήριο υπήρχαν πανό από τη Νίκαια, από το Περιστέρι, από τα Πετράλωνα, από τη Ν. Ιωνία. Η ΚΕΕΡΦΑ μαζί με κομμάτια μεταναστών που την εμπιστεύονται και οργανώνουν μαζί. Αυτό θέλουμε παντού. Έτσι θα συνεχίσουμε, με ΚΕΕΡΦΑ σε κάθε δήμο μαζί με τους μετανάστες και την εργατική τάξη όλης της περιοχής για να σπάσουμε τη συνεργασία της κυβέρνησης, της Αστυνομίας και της Χρυσής Αυγής.
Ο τρίτος στόχος έχει να κάνει με την νεολαία. Φέτος πρέπει να δυναμώσουμε μέσα στα σχολεία. Να μην αφήνουμε τους Χρυσαυγίτες να αλωνίζουν. Οι μαθητές Anticapitalista μπορούν να έχουν καθοριστική παρουσία. Το ίδιο ισχύει και για τη δουλειά μέσα στις σχολές.
Ο τέταρτος στόχος είναι να μεγαλώσουμε αυτό το κόμμα που μπορεί και οργανώνει όλα αυτά. Το έχουμε μεγαλώσει, αλλά θέλουμε πολύ περισσότερο. Θέλουμε πολύ μεγαλύτερο κόμμα σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολή και σχολείο. Η καμπάνια για στρατολογίες και ανανεώσεις πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή για κάθε πυρήνα, του κάθε συντρόφου. Η κάρτα μέλους να είναι στην τσάντα κάθε συντρόφου και συντρόφισσας μαζί με το περιοδικό και την εφημερίδα.
Το κόμμα είναι στο κέντρο σε όλη την δουλειά που έχουμε βάλει μπροστά. Και να δυναμώσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να δώσει τη μάχη μέσα στα συνδικάτα και να δώσει τη μάχη για να τραβήξουμε όλο αυτόν τον κόσμο της αριστεράς προς τη μεριά τη δική μας, προς την προοπτική του εργατικού ελέγχου και όχι προς την προοπτική του «ώριμου φρούτου». Αν αφήσεις να επικρατήσει η προοπτική του «ώριμου φρούτου» στο τέλος μπορεί να σαπίσεις εσύ. Αν βάζεις την προοπτική του δυναμώματος των απεργιών, την οργάνωση του από τα κάτω, ο εργατικός έλεγχος είναι αυτός που τα συνδέει όλα. Και η επαναστατική αριστερά είναι αυτή που τα παλεύει.
Παρεμβάσεις στη συζήτηση
Η Αργυρή Α. μετέφερε την εικόνα από τα Γιάννενα όπου το Εργατικό Κέντρο της πόλης θα συνεδριάσει για να βγάλει 24ωρη απεργία ενάντια στο ξεπούλημα της Δωδώνης και την απλήρωτη εργασία. «Οι εκλεγμένοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έβαλαν πρόταση να γίνει η απεργία στις 12/9 μαζί με τους δασκάλους και να μπουν πούλμαν για τη ΔΕΘ. Υπάρχει πρόταση να κατέβουν και οι εργαζόμενοι της Δωδώνης οργανωμένα» είπε χαρακτηριστικά. Επίσης, έδωσε την εικόνα από την Κύπρο όπου βρέθηκε το καλοκαίρι όπου έγιναν τρεις εκδηλώσεις με συμμετοχή 50-60 ατόμων η κάθε μία με παράδειγμα τη δουλειά που κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελλάδα.
Την παράσταση έκλεψε η τοποθέτηση του Ναζίμ Μ., αντιπροσώπου από το Περιστέρι. «Είμαι πολύ περήφανος που είμαι μέλος στο ΣΕΚ. Δεν είμαι πολύ, 4 με 5 μήνες, είχα δυσκολία στη γλώσσα, αλλά με τη βοήθεια δύο συντροφισσών μαθαίνω τα ελληνικά. Θέλω να μάθω περισσότερα για το τι είναι ο φασισμός. Στο Περιστέρι κάναμε στις 19/7 συνέλευση στο θεατράκι του ΟΤΕ με 150-200 άτομα. Την είχαμε οργανώσει σπίτι-σπίτι, με προκήρυξη στα ουρντού και στα ελληνικά, με εξορμήσεις και αφισοκόλληση. 22 άτομα γράφτηκαν στο ΣΕΚ, 59 στην Ένωση Μεταναστών Εργατών. Έτσι, είχαμε δουλέψει και για το συλλαλητήριο στις 24/8. Να σταματήσουμε κάθε Σαμαρά, κάθε Κουβέλη, κάθε Βενιζέλο και το ρατσισμό. Αυτή η κυβέρνηση δεν αντέχει. Ο καπιταλισμός δεν αντέχει. Να τον βάλουμε σε ένα μπαούλο που να γράφει από έξω «the end of the capitalism system». Τώρα έχουμε ακόμα νύχτα, αλλά η νύχτα τελειώνει το πρωί. Εκεί κοντεύουμε να φτάσουμε, να βγούμε από τη νύχτα και να μπούμε σε ένα ωραίο πρωί με δροσερό αέρα».
Η Έλενα Τζ. μίλησε για την αντιφασιστική πορεία που έγινε στο Ηράκλειο στις 17/8. «Πάνω από 150 άτομα συμμετείχαν με έντονη την παρουσία των μεταναστών. Πριν από δύο βδομάδες είχαν γίνει φασιστικές επιθέσεις και οι μετανάστες οργάνωσαν παράσταση διαμαρτυρίας στην Εισαγγελία. Κάναμε συζήτηση μαζί τους για να απαντήσουμε και πολιτικά με αυτό το συλλαλητήριο. Στη συγκέντρωση και την πορεία συμμετείχαν μετανάστες από το Πακιστάν, από το Μπαγκλαντές και το Αφγανιστάν. Φωνάζαμε ποτέ ξανά φασιμός και άλλα πολιτικά συνθήματα. Αν δεν υπήρχαν δυο Πακιστανοί σύντροφοι του ΣΕΚ, δεν θα είχε γίνει η πορεία». Επίσης, ανέφερε ότι ένας νέος αγωνιστής πήρε τηλέφωνο στα γραφεία του ΣΕΚ, έδωσε το τηλέφωνο του, το συνάντησαν και οργανώθηκε στο κόμμα αφού μας παρακολουθούσε διαδικτυακά.
Ο Γιάννης Μ. έδωσε την εικόνα από την συμπαράσταση στην απεργία της Αγροτικής. «Οι εργαζόμενοι δεν αποδέχονταν την ιδιωτικοποίηση. Στην Αγίου Μελετίου σε ένα κατάστημα με 10-15 εργαζόμενους πήραν την πρωτοβουλία να κάνουν γύρα ενημέρωσης στη γειτονιά και στους εργατικούς χώρους. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο επίσης κινήθηκε απεργιακά μετά από πρόταση ενός συντρόφου από τον αυτόνομο χώρο με τον οποίο συνεργαζόμαστε. Χρειάζεται να αξιοποιήσουμε όλο τον κόσμο στους πυρήνες μας, να συμμετέχουν όλοι σε εργατικές εξορμήσεις» τόνισε. Θύμισε ακόμα ότι για τη μεγάλη πορεία της Παρασκευής έπαιξαν ρόλο οι συνελεύσεις που οργάνωσε η ΚΕΕΡΦΑ μέσα στον Ιούλιο σε πολλές γειτονιές και πόλεις.
Ο Γιώργος Τ. και ο Μηνάς Χρ. έδωσαν παραδείγματα από τη δουλειά του κόμματος και της ΚΕΕΡΦΑ στις περιοχές Ζωγράφου-Ιλίσια. «Τα αφεντικά ιδρώνουν και ξεϊδρώνουν από την αυτοπεποίθηση της τάξης. Πολύς κόσμος είχε κατέβει για συμπαράσταση στα συλλαλητήρια της Αγροτικής. Στους εργατικούς χώρους που πάμε είναι όλοι στις μύτες των ποδιών τους. Η Πανελλαδική Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης θα παίξει μεγάλο ρόλο για τη συνέχεια. Στου Ζωγράφου οι μαθητές ετοιμάζουν νέα αντιφασιστική συναυλία» τόνισε ο Γιώργος. Ο Μηνάς είπε ότι η τοπική ΚΕΕΡΦΑ έκανε συνέλευση με συμμετοχή περίπου 30 ατόμων και από την πρώτη στιγμή είχε να οργανώσει δράσεις ενάντια στη σύλληψη ενός συντρόφου μετανάστη από την Αστυνομία. Τελικά αφέθηκε ελεύθερος και βοήθησε πολύ στην οργάνωση του συλλαλητηρίου στις 24/8.
Η Ματίνα Σ. από τη Θεσσαλονίκη τόνισε ότι φαίνεται η αδυναμία της κυβέρνησης, ενώ είπε ότι αν τελικά ο Σαμαράς δεν πάει στη ΔΕΘ να μιλήσει θα είναι λόγω του φόβου του για τις διαδηλώσεις. «Αυτό βέβαια δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να έχει επίπτωση στη μαζικότητα της διαδήλωσης. Η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το ρατσισμό και πρέπει η ΔΕΘ να έχει και αντιρατσιστικό χαρακτήρα. Θα προσπαθήσουμε να κατεβάσουμε τις αντιφασιστικές επιτροπές στη διαδήλωση» πρόσθεσε.
Η Κατερίνα Θ. από τη Νίκαια αρχικά μίλησε για τις επιθέσεις που έκαναν Χρυσαυγίτες σε τζαμιά στο Ρέντη και στη συνέχεια εξήγησε πόσες πιέσεις και εμπόδια αψήφησαν οι μετανάστες για να κάνουν αυτή την διαδήλωση. «Τα πάντα ήταν οργανωμένα και σχεδιασμένα. Το συλλαλητήριο ήταν πολιτικό, απέναντι στην κυβέρνηση, την Αστυνομία και τη Χρυσή Αυγή. Μέσα στους μετανάστες είχε γίνει συζήτηση για το πώς θα πάνε. Μόνο σαν μουσουλμάνοι ή σαν εργάτες μαζί με τους ντόπιους εργάτες. Το κερδίσαμε το δεύτερο για αυτό και στη διαδήλωση παρά τις πιέσεις οι μετανάστες έλεγαν σε όποιον προβοκάριζε απέναντι στην παρουσία μας «ψηλά τις κόκκινες σημαίες» γιατί είμαστε μαζί» τόνισε.
Η Μαριλήδα Α. από το Ρέθυμνο ξεκίνησε λέγοντας «μου φαίνεται ότι είμαστε σε ένα καζάνι που σιγοβράζει, έτοιμο να εκραγεί. Στο Ρέθυμνο λειτουργήσαμε όλο το καλοκαίρι. Στηρίξαμε την απεργία της ΑΤΕ. Μια μέρα πριν από την μεγάλη πορεία που έκαναν έγινε μάζεμα για να την οργανώσουμε. Την επόμενη μέρα είχαν στήσει το χώρο όπως όταν κάνουμε εμείς εξόρμηση ή διαδήλωση. Στη διαδήλωση δώσαμε τόσες εφημερίδες που ζητήσαμε νέο πακέτο από τα κεντρικά». Συνέχισε δίνοντας την εικόνα από τη μάχη ενάντια στους φασίστες. «Και στο αντιφασιστικό έχουμε διαρκή παρέμβαση. Μας έχουν ζητήσει να πάρουμε εμείς την πρωτοβουλία για να γίνει και φέτος το αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό τριήμερο. Επίσης, έχουμε τη μάχη για τις σχολές μας. Να μην αφήσουμε να κλείσουν την Κοινωνιολογία και την Ψυχολογία όπως έχουν εξαγγείλει».