Να πάω ή να μην πάω, πότε να πάω, αναρωτιέται μαδώντας τη μαργαρίτα ο πρωθυπουργός Σαμαράς και ο λόγος για τη φετινή Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης στις 8 Σεπτεμβρίου. Πέρσι, τέτοιον καιρό παρόμοιο σκηνικό με άλλον πρωταγωνιστή, είχε στηθεί με το ΓΑΠ και τους συμβούλους που “ανησυχούσαν” για το αν η παρουσία του τότε πρωθυπουργού θα συνιστούσε καλό ξεκίνημα για τη νέα χρονιά.
Τις ίδιες ανησυχίες, ως φαίνεται, έχουν σήμερα και οι σύμβουλοι του Σαμαρά. Κάποιες διαρροές αναφέρουν ότι μπορεί να μην πάει γιατί θα είναι σε εξέλιξη η “διαπραγμάτευση”, άλλες ότι ο Σαμαράς θα φτάσει το πρωί του Σαββάτου στη Θεσσαλονίκη, θα εγκαινιάσει τη ΔΕΘ και μετά το μεσημέρι, αφού συναντηθεί με τις διοικήσεις της ΔΕΘ ΑΕ, της Helexpo ΑΕ και του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών, που είναι υπό συγχώνευση, θα αναχωρήσει για την Αθήνα και άλλες ότι ο Σαμαράς θα παρευρεθεί κανονικά γιατί “η ΔΕΘ είναι ένα σημαντικό γεγονός που δεν μπορεί να απαξιωθεί στην καρδιά της κρίσης”.
Αυτό που κάνει τον Σαμαρά φέτος και τον Παπανδρέου πέρσι να ταλαντεύονται και να κρατάνε χαμηλούς τόνους για τη ΔΕΘ- εκεί που άλλοτε οι πρωθυπουργοί εξαπέλυαν “πύρινους λόγους” και ανακοίνωναν “νέα ξεκινήματα” - είναι το γεγονός ότι το μόνο που έχουν πια να υποσχεθούν στον κόσμο είναι η πλήρης διάλυση της ζωής του. Είτε ανέβει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ είτε όχι, η συγκυβέρνηση Σαμαρά έχει ήδη κηρύξει τον πόλεμο στην εργατική τάξη και το λαό με μέτρα που παίρνει.
Οι ταλαντεύσεις για τη ΔΕΘ δείχνουν πόσο ψεύτικη είναι η επίδειξη δύναμης που προσπαθεί να κάνει ο Σαμαράς, σε εσωτερικό και εξωτερικό, ότι τάχα έχει πλατιά συναίνεση λόγω τρικομματικής κυβέρνησης, ότι έχει τη “συμπαράσταση” της πλειοψηφίας του κόσμου που θέλει “ευρωπαϊκή προοπτική” και είναι διατεθειμένος να κάνει κι άλλες θυσίες. Αυτό που κυρίως σπρώχνει το Σαμαρά να θέλει να κρατήσει χαμηλούς τόνους είναι η επίγνωση ότι η ΔΕΘ μπορεί να εξελιχθεί σε μια επίδειξη δύναμης από την άλλη πλευρά, από το εργατικό κίνημα που ετοιμάζεται να διαδηλώσει μαζικά στη Θεσσαλονίκη στις 8 Σεπτέμβρη.
Από την εποχή της μεγάλης απεργίας της ΕΑΣ, το 1992, ακριβώς είκοσι χρόνια πριν όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπάθησε αποτυχημένα να απαγορεύσει τη συγκέντρωση στη ΔΕΘ, τα συλλαλητήρια της ΔΕΘ είναι ένας εργατικός θεσμός, μια γιορτή των από κάτω – ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που το εμπορικό κομμάτι της έκθεσης είναι φάντασμα του παλιού του εαυτού. Δεν ξεχνάμε ότι την περσινή διαδήλωση στη ΔΕΘ ακολούθησε μόλις ενάμισι μήνα μετά, το μεγάλο ξέσπασμα απεργιών και καταλήψεων του περασμένου Οκτώβρη που έληξε με την κατάρρευση της κυβέρνησης ΓΑΠ μετά τις 28 Οκτώβρη.
Οσο και να κομπάζει ο Σαμαράς στην Ευρώπη, η συγκυβέρνησή του πέρασε όλο τον Ιούλη μέσα στις παλινωδίες των αλλεπάλληλων παραιτήσεων και όλο τον Αύγουστο με μόνη δραστηριότητα το άγριο κυνηγητό των μεταναστών. Στο μοναδικό άλλο μέτωπο που άνοιξε, την ιδιωτικοποίηση της ΑΤΕ, το μήνυμα που πήρε κάθε άλλο παρά ενθαρρυντικό είναι για τη συνέχεια. Η απεργία διαρκείας των εργαζομένων στην Αγροτική Τράπεζα μπορεί να σταμάτησε – με τα μέτωπα να παραμένουν ανοιχτά - αλλά η δεκαήμερη απεργία τους είναι ενδεικτική της οργής που επικρατεί σε όλους τους χώρους, μετατρέποντάς τους σε καζάνι έτοιμο να εκραγεί.
Τι θα γίνει όταν η κυβέρνηση προσπαθήσει να προχωρήσει ταυτόχρονα το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ ή των ΕΛΤΑ και όλων των άλλων ΔΕΚΟ και οργανισμών με τις Εφεδρείες 40.000 εργαζομένων στο Δημόσιο; Ή όταν σε λίγες μέρες τα σχολεία δεν θα έχουν δασκάλους και πετρέλαιο και οι παιδικοί σταθμοί δεν θα μπορούν να ανοίξουν λόγω των απολύσεων; Η πιθανότητα ένα εργατικό τσουνάμι να την πνίξει όπως έπνιξε την κυβέρνηση ΓΑΠ τον Οκτώβρη και την κυβέρνηση Παπαδήμου το Φλεβάρη είναι στην ημερήσια διάταξη. Σημειωτέον εδώ ότι οι πιέσεις και οι δεσμεύσεις αυτής της κυβέρνησης είναι ότι δεν θα πάει τα μέτωπα ένα-ένα “σαλαμωτά”, αλλά όλα μαζί και χωρίς τους συμβιβασμούς και την αδυναμία υλοποίησης που είχαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις.
Πογκρόμ
Αν νομίζει ο Σαμαράς ότι θα μπορέσει να σταματήσει αυτό το τσουνάμι εξαπολύοντας τους ένστολους δολοφόνους χρυσαυγίτες των ΔΙΑΣ και των ΜΑΤ είναι βαθιά γελασμένος. Η τρομοκρατία δεν πρόκειται να περάσει, όπως δεν θα περάσει και η βαρβαρότητα των ρατσιστικών πογκρόμ, των στρατοπέδων συγκέντρωσης και των φασιστικών δολοφονιών της άτυπης συνεργασίας της ΕΛ.ΑΣ του Δένδια και της φασιστικής συμμορίας του Μιχαλολιάκου.
Το συλλαλητήριο στη ΔΕΘ είναι στην ουσία, η πρώτη μεγάλη μάχη ενός πολέμου που ήδη έχει κηρυχτεί από τη συγκυβέρνηση Σαμαρά: για να μην περάσει το ξεπούλημα της δημόσιας υπηρεσίας και οι ιδιωτικοποιήσεις που ετοιμάζουν οι Χατζηδάκηδες. Για να μην περάσουν οι νέες – και να ανατρέψουμε τις παλιές - περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Για να μην περάσει καμιά απόλυση στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, να υπερασπιστούμε το δικαίωμα στην εργασία. Να μην αφήσουμε οι περικοπές να διαλύσουν τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τους παιδικούς σταθμούς, τους δήμους, το όποιο κράτος πρόνοιας έχει απομείνει. Για να βάλουμε φρένο στη διάλυση των ταμείων και τα εγκληματικά σχέδια για πλαφόν στη φαρμακευτική δαπάνη. Να βάλουμε τέλος στο καθεστώς τρόμου, την αστυνομοκρατία, τα ρατσιστικά πογκρόμ της ΕΛ.ΑΣ. Να στείλουμε ξανά στις τρύπες τους τους ναζί της Χρυσής Αυγής.
Η μαζική και οργανωμένη παρουσία όλων των σωματείων, εργατικών κέντρων και ομοσπονδιών, η μαζική παρουσία των φοιτητών, των μαθητών, των νέων, των μεταναστών μπορεί να κάνει το συλλαλητήριο της 8 Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ αφετηρία για να στείλουμε μνημόνια, τρόικα, κυβέρνηση και τα συμφέροντα που αυτές εξυπηρετούν στον αγύριστο.
Ο πρωθυπουργός δήλωσε πως δεν θα κάνει ομιλία στη ΔΕΘ, ούτε θα δώσει συνέντευξη τύπου, για λόγους… «οικονομίας». Αν με αυτό τον τρόπο προσπαθεί να υποβαθμίσει και τις εργατικές αντιδράσεις, μάλλον γελιέται.
Οι εργαζόμενοι δεν ανέβαιναν ποτέ στη Θεσσαλονίκη για να αντιδράσουν στην ομιλία του Πρωθυπουργού, αλλά στην κυβερνητική πολιτική. Γι’ αυτό θα πάμε και φέτος.
Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ, αν και η ομοσπονδία δεν έχει απευθύνει ακόμα κάλεσμα για το συλλαλητήριο, πιστεύω πως θα έχουμε πολύ δυνατή παρουσία. Κι αυτό γιατί δεν μπορεί να μείνουν αναπάντητες οι επιθέσεις της κυβέρνησης. Έχουμε να υπογράψουμε συλλογική σύμβαση εργασίας από το 2008, στα χρήματα αυτά μας έγιναν οι μειώσεις που αντιστοιχούσαν στους δημοσίους υπαλλήλους, αυτές που αντιστοιχούσαν στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ και τώρα υπογράφηκε Κοινή Υπουργική Απόφαση με την οποία το 25% του ανταποδοτικού τέλους για την ΕΡΤ μεταφέρεται στο Λειτουργό Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΛΑΓΗΕ). Τώρα πάνε να στραγγαλίσουν και την Εταιρεία.
Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ έχουμε μάθει να πολεμάμε. Με τις κινητοποιήσεις μας, δεν αφήσαμε τον Μόσιαλο να συρρικνώσει την ΕΡΤ, δεν θα αφήσουμε ούτε αυτή την κυβέρνηση να το κάνει. Η ΕΡΤ είναι δημόσιο αγαθό και πρέπει να έχει τον εξοπλισμό ώστε να μεταδίδει σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπου υπάρχουν Έλληνες στον κόσμο και να καλύπτει όλες τις πληθυσμιακές ομάδες. Οι εργαζόμενοι θα το υπερασπιστούμε αυτό.
Μαζί με τους άλλους εργαζόμενους, που η προηγούμενη κυβέρνηση τους έκλεψε μέρος του μισθού τους και θα προσπαθήσει να το κάνει και αυτή, μαζί με αυτούς που πέταξε στην ανεργία, μαζί με τους συνταξιούχους που τους άρπαξε τη σύνταξη και τους αφήνει δίχως φάρμακα, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ θα διαδηλώσουμε στη Θεσσαλονίκη στις 8 Σεπτεμβρίου. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: θέλουμε πίσω τις δουλειές μας, τους μισθούς μας, τις ζωές μας. Δεν δημιουργήσαμε εμείς την κρίση και δεν θα την πληρώσουμε.
Ειρήνη Φωτέλλη, μέλος Δ.Σ. ΠΣΥΠ – ΕΡΤ
“Oι σιδηροδρομικοί συμμετέχουμε αγωνιστικά στη φετινή διαδήλωση στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, αντιπαλεύοντας τα ακόμα πιο βάρβαρα μέτρα του μνημονίου που επιβάλει και η νέα τρικομματική κυβέρνηση”.
Ντίνος Σουρμελής, μέλος ΔΣ ΠΟΣ
Ο Αύγουστος δεν κύλησε ήσυχα στα νοσοκομεία. Σε όλη την Ελλάδα, νοσοκομειακοί γιατροί, ειδικευόμενοι και ειδικοί, αλλά και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, παρά τις προσπάθειες τρομοκράτησης ξεκίνησαν και συνεχίζουν επισχέσεις εργασίας προκειμένου να πληρωθούν δεδουλευμένα μηνών. Στη Θεσσαλονίκη σχεδόν σε όλα τα νοσοκομεία οι ειδικευόμενοι προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας.
Είναι γελασμένος ο Σαμαράς, αν νομίζει ότι θα περάσει στο ντούκου την φετινή ΔΕΘ. Η οργή λόγω των περικοπών, των συνεχών ελλείψεων σε προσωπικό και των επικείμενων συγχωνεύσεων των νοσοκομείων όλο και μεγαλώνει. Στις 8 Σεπτέμβρη οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία θα δώσουν μαζικό παρών στο συλλαλητήριο στη ΔΕΘ, για να μην περάσει ούτε μια από αυτές τις επιθέσεις. Σε αυτήν την κατεύθυνση η ΕΝΙΘ θα πρέπει να προχωρήσει άμεσα σε συνέλευση για την οργάνωση της συμμετοχής.
Γιάννης Κούτρας, μέλος ΔΣ ΕΝΙΘ
Στις 8 Σεπτέμβρη ήρθε η ώρα να γίνει αρχή να ανατρέψουμε παλιά και νέα μνημόνια και κυβερνώντες. Μαχητικά όλοι οι εργαζόμενοι μαζί να ανεβούμε στη ΔΕΘ και να στείλουμε το μήνυμα της ανατροπής. Οπως κάθε χώρος δουλειάς, έτσι πλήττεται και ο χώρος της υγείας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, με έλλειψη κονδυλίων, περικοπές μισθών, μη καταβολή δεδουλευμένων, με τρομοκρατία και φίμωση από τα ΜΜΕ. Σε όλα αυτά το εργατικό κίνημα πρέπει να απαντήσει δυναμικά με απεργίες, διαδηλώσεις, επισχέσεις, όχι περιμένοντας, αλλά ανοίγοντας όλα τα μέτωπα. Θα μας βρουν μπροστά τους, ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη.
Λίτσα Μάγειρα, νοσηλεύτρια στην Ιδιωτική Υγεία
“Η αναμονή και η παθητικότητα είναι σύμμαχός τους. Δεν υπάρχει άλλη λύση από τον αγώνα μας. Δεν υπάρχει άλλος που θα μας απελευθερώσει από τα δεσμά του μνημονίου, πέρα από τους εαυτούς μας και την ενότητά της πάλης μας. Δεν υπάρχει κανένα άλλο περιθώριο υποχώρησης, συμβιβασμού, αναμονής. Να δώσουμε τώρα την απάντησή μας δυναμικά ενωμένοι με όλους τους εργαζόμενους που έχουν ήδη βγει στον αγώνα, σ’ ένα κοινό μέτωπο πάλης” τονίζει σε ανακοίνωσή της για τη ΔΕΘ η Εργατική Αλληλεγγύη εφοριακών Ημαθίας-Πέλλας-Πιερίας καλώντας το ΔΣ να οργανώσει μαζική συμμετοχή στο συλλαλητήριο.
Από τις 30 Σεπτεμβρίου καταργούν το Βοήθεια στο Σπίτι στο οποίο 4000 εργαζόμενοι πανελλαδικά εξυπηρετούν πάνω από 100.000 ηλικιωμένους ανθρώπους. Οι εργαζόμενοι που κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους σε πολλές περιπτώσεις είναι απλήρωτοι ακόμα και από την αρχή του χρόνου, λόγω των περικοπών που ρημάζουν παιδικούς σταθμούς και όλες τις υπηρεσίες των δήμων. Σαν Σωματείο Κεντρικής Μακεδονίας έχουμε ήδη πάρει απόφαση να συμμετάσχουμε στη διαδήλωση στη φετινή ΔΕΘ και καλούμε το πανελλαδικό συντονιστικό να πάρει απόφαση για πανελλαδική συμμετοχή σαν συνέχεια της απεργίας και διαδήλωσης στην Αθήνα στις 30 Αυγούστου.
Νίκος Χατζάρας, εργαζόμενος στο Βοήθεια στο Σπίτι, Κ. Μακεδονίας
Σύσκεψη Εργατικής Αντίστασης
Σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας την Δευτέρα 27 Αυγούστου ενόψει του συλλαλητηρίου στη ΔΕΘ στις 8 Σεπτέμβρη και της Πανελλαδικής Συνάντησης Εργατικής Αντίστασης στο Θέατρο Διάνα στην Αθήνα στις 30 Σεπτέμβρη. Στη σύσκεψη συμμετείχαν συνδικαλιστές από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, το Σωματείο Ιντρακόμ, την Ιδιωτική Υγεία, τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, τα Νότος, τους εργαζόμενους στη Χημική Βιομηχανία στη Βοιωτία, τα ΜΜΕ, ο πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στον ΟΕΚ, Ηλίας Αθανασίου.
Τη συζήτηση άνοιξε ο Τάσος Αναστασιάδης από τους Financial Crimes και την ΕΠΑΣΣ μεταφέροντας την εμπειρία από τις καλοκαιρινές μάχες, με κορύφωση την οργάνωση της συμπαράστασης στην απεργία της ΑΤΕ από την πλευρά της Πρωτοβουλίας.“Μέσα στο καλοκαίρι είχα τηλέφωνα από κόσμο που ενδιαφερόταν να δηλώσει συμμετοχή” είπε ο Βασίλης Συλαϊδής μέλος ΔΣ στην Ιντρακόμ. “Η διαδήλωση στη ΔΕΘ είναι μια δραστηριότητα όχι αμυντική εκ μέρους του εργατικού κινήματος, βάζει από τα κάτω την ατζέντα ενάντια στα μέτρα που σπρώχνει η κυβέρνηση”.
“Είναι σημαντικό να δοθεί συνέχεια μετά τη Θεσσαλονίκη, γιατί δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση” τόνισε την τοποθέτησή του ο Γιώργος Πατρώνας εργαζόμενος από τα ΕΑΣ. “Στα ΕΑΣ έχουμε ένα ολόκληρο χρόνο να πληρωθούμε κανονικά”. “Στις 30 του Σεπτέμβρη θα συμμετέχουν τρεις συνάδελφοι από την Επιτροπή και θα θέσουμε το θέμα και στο προεδρείο για να έρθουμε σαν σωματείο” είπε ο Αντώνης Σκαρπέλης, συνδικαλιστής από την εργασιακή επιτροπή στα Νότος τονίζοντας την ανάγκη “να ανοιχτούμε στους χώρους και να βρούμε τους πιο ριζοσπαστικούς συναδέλφους” και να χτιστούν “δεσμοί αλληλεγγύης ανάμεσα σε χώρους για να αντιμετωπίσουν τη νέα λαίλαπα που έρχεται”.
Ο Βασίλης Τουμπέλης, από το Κλαδικό Σωματείο Αθήνας μετέφερε την εικόνα των επιθέσεων από τους εργοδότες στο χώρο της Ιδιωτικής Υγείας, οι οποίοι παρά τα κέρδη τους χρωστάνε στους εργαζόμενους πολλά λεφτά τονίζοντας την ανάγκη η Πρωτοβουλία να ανοίξει αυτά τα ζητήματα. “Δεν πρέπει να σταυρώσουμε τα χέρια και να περιμένουμε να πέσουν σαν ώριμο φρούτο” τόνισε αναφορικά με τη συγκυβέρνηση. Ο Γιώργος Αποστολόπουλος μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργατοϋπαλλήλων Χημικής Βιομηχανίας νομού Βοιωτίας μετέφερε την εικόνα από το χτίσιμο του σωματείου των εργαζόμενων στη βιομηχανία Πλαστικών. “Διάβασα με μεγάλη χαρά το προσκλητήριο από την Eργατική Aλληλεγγύη και έτσι ήρθα” είπε τονίζοντας ότι το ζήτημα της αλληλεγγύης και του συντονισμού δεν είναι μόνο ανάμεσα στους χώρους που παλεύουν στο εσωτερικό, αλλά χρειάζεται να είναι και διεθνές, καθώς η επίθεση είναι παγκόσμια.
Στο τέλος της σύσκεψης αποφασίστηκε να μπει πρόταση στα Σωματεία για να αποφασίσουν συμμετοχή στη ΔΕΘ με ταυτόχρονο άνοιγμα σε όλους τους συναδέλφους για να δηλώσουν συμμετοχή στα πούλμαν, έγινε χρέωση υλικών και δόθηκε ραντεβού για την επόμενη Δευτέρα 3 Σεπτέμβρη στις 6.30 ξανά στον ίδιο χώρο στην τελική ευθεία για τη ΔΕΘ.
• Την Πέμπτη στις 7 το απόγευμα θα γίνει στον Αγιο Σάββα σύσκεψη του Συντονισμού των εργαζόμενων στα Νοσοκομεία για να συζητήσει την οργάνωση των βημάτων ενόψει της ΔΕΘ και των κινητοποιήσεων που ήδη έχουν ξεκινήσει σε μια σειρά από νοσοκομεία.
Χρειάζεται οργάνωση από τα κάτω
Η Πρωτοβουλία για μια Πανελλαδική Συνάντηση Εργατικής Αντίστασης, που θα γίνει στο Θέατρο Διάνα στην Αθήνα στις 30 Σεπτέμβρη, καλεί όλους τους εργαζόμενους και τα σωματεία να συμμετέχουν με το κονβόι των πούλμαν της πρωτοβουλίας για το συλλαλητήριο στη ΔΕΘ το Σάββατο 8 Σεπτέμβρη στις 6μμ στο Αγαλμα Βενιζέλου, που αναχωρεί από την Αθήνα στις 8πμ το πρωί του Σαββάτου από το Μουσείο.
Την επόμενη μέρα του συλλαλητηρίου, Κυριακή 9 Σεπτέμβρη η Πρωτοβουλία οργανώνει Σύσκεψη σωματείων, αγωνιστών και συνδικαλιστών από τη Βόρεια Ελλάδα που θα γίνει στην ΕΔΟΘ στις 10 πμ σαν το επόμενο κρίσιμο βήμα για τον αποτελεσματικό συντονισμό και την προοπτική οργάνωσης από τα κάτω σε όλους τους εργατικούς χώρους με στόχο την επιτυχία της εργατικής Συνάντησης στις 30 Σεπτέμβρη στο Διάνα που καλούν δεκάδες συνδικαλιστές από χώρους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Η αναγκαιότητα του συντονισμού και της οργάνωσης του εργατικού κινήματος από τα κάτω είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς έρχεται σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή, ενάντια στο νέο κύμα των επιθέσεων που ήδη μεθοδεύουν άρχουσα τάξη, συγκυβέρνηση και τρόικα. Μπροστά στη νέα αυτή επίθεση οι εργαζόμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν μια σειρά από εμπόδια αλλά και ευκαιρίες.
Πρώτο εμπόδιο, η στάση των συνδικαλιστικών ηγεσιών απέναντι σε αυτές της επιθέσεις, που συνήθως περιορίζονται σε μια σκληρή ή λιγότερο σκληρή καταγγελία των μέτρων – όμως μια καταγγελία που συνήθως συνοδεύεται από μηδέν πράξη και πολλή αναμονή: Η κυβέρνηση ήδη έχει ανακοινώσει την εφεδρεία στο Δημόσιο, τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και τις περικοπές μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Αλλά αντί οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ να καλέσουν τώρα πανεργατική απεργία ή τουλάχιστον να οργανώνουν τη ΔΕΘ βρίσκονται ακόμα σε κατάσταση θερινής ραστώνης.
Το ίδιο συμβαίνει και στις μεγάλες Ομοσπονδίες. Η κυβέρνηση έχει ήδη ανακοινώσει την ιδιωτικοποίηση των ΕΛΤΑ. Αλλά η ΠΟΣΤ αντί να αποφασίσει τώρα απεργία, απειλεί με κλιμακωτές κινητοποιήσεις που μπορεί να φθάσουν σε απεργία διαρκείας, όταν ξεκινήσει η επίθεση.
Η εμπειρία της απεργίας της ΑΤΕ ήταν ενδεικτική για το ποια είναι η στάση των ηγεσιών όταν εκδηλώνεται η επίθεση. Με την ανακοίνωση της ιδιωτικοποίησης, το ΔΣ του Συλλόγου εργαζομένων κάλεσε απεργία ενάντια στην ιδιωτικοποίηση έχοντας όμως προκαταβολικά αποφασίσει ότι θα αφήσει την ιδιωτικοποίηση να περάσει με στόχο να διαπραγματευτεί τους όρους εργασίας και τις αποδοχές στη μετά ΑΤΕ εποχή.
Η στάση αναμονής και συμβιβασμού των συνδικαλιστικών ηγεσιών εξηγείται σε ένα μέρος από την τάση που έχουν να διασφαλίζουν πρώτα τη θέση τους. Σε ένα άλλο μέρος από το γεγονός ότι ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚΕ πιέζονται από τα κόμματά τους, τρέφοντας ίσως ακόμα και ελπίδες για εύρεση συναινετικών λύσεων από την συγκυβέρνηση Σαμαρά. Οι συνδικαλιστές της ΠΑΣΚΕ, που μπορεί σε επίπεδο ηγεσίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να διαχωρίζουν τη θέση του από το ΠΑΣΟΚ, περισσότερο βρίσκονται σε αναζήτηση και αναμονή διαμόρφωσης νέας πολιτικής στέγης και εύρεσης ενός νέου πιο συναινετικού παίκτη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, παρά στην κατεύθυνση οργάνωσης των αγώνων.
Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο που εμποδίζει τους αγώνες να συντονιστούν και να κλιμακωθούν. Ολο και περισσότερο καλλιεργείται από κομμάτι της ρεφορμιστικής αριστεράς η ιδέα ότι το μέγεθος των επιθέσεων είναι “τόσο μεγάλο” που η μόνη απάντηση θα είναι μια “μεγάλη” πολιτική λύση: Δηλαδή, μια (κατά ΣΥΡΙΖΑ) αριστερή κυβέρνηση που όταν έρθει θα καταργήσει τους νόμους των κυβερνήσεων του μνημονίου – ή μια (κατά ΚΚΕ) κυβέρνηση λαϊκή εξουσίας που θα υπάρξει όταν “οι συνθήκες θα είναι ώριμες” και θα έχουν ανατραπεί “οι αρνητικοί συσχετισμοί” για το κίνημα.
Αυτή η στάση, που τροφοδοτεί την καταγγελία και την παθητική αναμονή μέχρι η συγκυβέρνηση Σαμαρά να πέσει σαν “ώριμο φρούτο” – ενισχύεται ακόμα περισσότερο από τις συνεχείς φωνές στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ για “αυτοσυγκράτηση” και “νομιμότητα”. Αυτή η στάση αναστολής των αγώνων από την πλευρά των συνδικαλιστών της ρεφορμιστικής αριστεράς εκφράστηκε και στην πράξη στο κλείσιμο των απεργιών στην ΑΤΕ ή στην Χαλυβουργία.
Ευκαιρίες
Αλλά μαζί με τα εμπόδια διαμορφώνονται και οι ευκαιρίες. Η καλοκαιρινή εμπειρία της απεργίας στην ΑΤΕ έδειξε ότι μέσα σε κάθε χώρο διαμορφώνονται κομμάτια εργαζομένων που έχουν όλη τη διάθεση και τη δύναμη να πάνε “καροτσάκι” τις συμβιβασμένες ηγεσίες, επιβάλλοντας απεργιακούς αγώνες διαρκείας, όπου:
Οι αποφάσεις θα παίρνονται από μαζικές και οργανωμένες γενικές συνελεύσεις και όχι από ΔΣ κεκλεισμένων των θυρών.
Οι αποφάσεις θα υλοποιούνται από τους ίδιους τους εργαζόμενους μέσα από απεργιακές επιτροπές και δεν θα αφήνονται στην τύχη του καπετάνιου όταν μάλιστα βιάζεται να γυρίσει μια ώρα αρχύτερα στα ήσυχα λιμάνια της γραφειοκρατίας.
Οι απεργίες θα περιφρουρούνται για να μπορούν να έχουν επιτυχία. Η περιφρούρηση που έκλεισε το μηχανογραφικό της ΑΤΕ εμποδίζοντας τη σύνδεση με την Πειραιώς, είναι ένα παράδειγμα της δύναμης που έχει η οργάνωση από τα κάτω και της δυνατότητας να επιβληθεί εργατικός έλεγχος μέσα σε όλους τους χώρους εργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.
Οι απεργίες δεν θα απομονώνονται. Οργανώνοντας όχι μόνο τη συμπαράσταση, που ήταν άφθονη για παράδειγμα στη Χαλυβουργία, αλλά τον απεργιακό συντονισμό των χώρων που χτυπιούνται.
Ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι μια κοινή μαζική ενωτική απεργιακή δράση όλων των εργαζόμενων που χτυπιούνται σήμερα, μπορεί όχι μόνο να σταματήσει τις κατά τόπους επιθέσεις, αλλά και να δώσει πολιτική λύση επιβάλλοντας στην πράξη την ανατροπή της συγκυβέρνησης Σαμαρά στέλνοντάς τη να συναντήσει τις κυβερνήσεις ΓΑΠ και Παπαδήμου στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Για να μπορέσουν να ξεπεραστούν τα εμπόδια δεν φτάνει η διάθεση, ούτε η οργή, ούτε η καταγγελία των ηγεσιών και ο απομονωτισμός. Χρειάζεται μόνιμος συντονισμός και μόνιμη οργάνωση των αγώνων από τα κάτω. Σε αυτήν την κατεύθυνση οργανώνεται η Πρωτοβουλία με πρώτο βήμα τις 9 Σεπτέμβρη στην ΕΔΟΘ και επόμενο βήμα την Πανελλαδική Συνάντηση στις 30 Σεπτέμβρη στο θέατρο Διάνα.