Σαν μια πρώτη νίκη προσπαθεί να παρουσιάσει το ταξίδι του πρωθυπουργού στο Παρίσι και το Βερολίνο. “Έγινε ένα θετικό πρώτο βήμα” δήλωσε ο Σίμος Κεδίκογλου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. “Το πρώτο δείγμα αποκατάστασης της αξιοπιστίας μας ελήφθη”.
Πρόκειται για ανέκδοτο. Πρώτα απ’ όλα, τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας δεν βρίσκονται σε κάποιο συμβολικό επίπεδο. Το πρόβλημα δεν ονομάζεται “έλλειψη αξιοπιστίας”. Αν αρκούσαν μερικές φαντασμαγορικές υποδοχές, κόκκινα χαλιά και δυο κοινές συνεντεύξεις τύπου με τους ηγέτες του γαλλογερμανικού άξονα, ο ελληνικός καπιταλισμός θα είχε ξεπεράσει την κρίση του εδώ και πολύ καιρό.
Οι εκτιμήσεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας επιδεινώνονται σχεδόν σε καθημερινή βάση. Τον περασμένο Απρίλη, η Τράπεζα της Ελλάδας, υπολόγισε ότι μέσα στο 2012 η ύφεση θα φτάσει στην χώρα μας στο 5.3%. Τον Ιούλη το ΙΟΒΕ την ανέβασε στο 6.9%. Τον Αύγουστο η Eurobank στο 7.1%.
Ολόκληρη
Το πρόβλημα δεν είναι απλά και μόνο ελληνικό. Ολόκληρη η Ευρωζώνη βυθίζεται σήμερα, ολοταχώς, στην ύφεση. Το δεύτερο τρίμηνο του 2012 ο ρυθμός ανάπτυξης στις 17 χώρες του Ευρώ είχε αρνητικό πρόσημο, παρά την (αναιμική είναι αλήθεια) ανάπτυξη στην Γαλλία και την Γερμανία. “Οι οικονομολόγοι”, γράφει η εφημερίδα Financial Times, “προειδοποιούν όμως ότι αυτή η ανθεκτικότητα που δείχνει η Γερμανία και η Γαλλία δεν είναι διατηρήσιμη. Η παραγωγή αναμένεται να πέσει δραματικά μέσα στους επόμενους μήνες”. Τα βιβλία των παραγγελιών των γερμανικών επιχειρήσεων είναι άδεια και ο δείκτης του “επιχειρηματικού κλίματος” που μετράει το ινστιτούτο IFO βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο από την “ανάκαμψη” του 2009.
Οι δυσκολίες αυτές έχουν διχάσει τους ηγέτες της Ευρώπης. Ο Μάριο Ντράγκι, ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας έχει ανακοινώσει την πρόθεσή του να αρχίσει και πάλι να αγοράζει ομόλογα των προβληματικών χωρών του νότου -φυσικά από την δευτερογενή αγορά και μόνο, για να ελέγξει τα επιτόκια και τα σπρέντ, όχι για να χρηματοδοτήσει με φρεσκο-τυπωμένο χρήμα τα δημόσια ελλείμματα. Παρόλα αυτά, η απόφασή του αυτή προκάλεσε την οργή του Γενς Βάιντεμαν, του διοικητή της Μπούντεσμπανκ, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, που θεωρεί ότι αυτές οι αγορές αποτελούν “μεγάλο κίνδυνο για την σταθερότητα”. Και η Μέρκελ έτρεξε να στηρίξει τον Βάιντεμαν. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν, τόσο η Μέρκελ όσο και ο Ολάντ είναι να φανούν “μαλακοί” -είτε απέναντι στην Ελλάδα, είτε απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη από τις “προβληματικές” χώρες του νότου. Φοβούνται ότι ακόμα και μια μικρή χαλάρωση είναι ικανή να μετατρέψει, σχεδόν αστραπιαία, την Ισπανία και ίσως και την Ιταλία σε μια νέα Ελλάδα. Η Ευρωζώνη είναι αδύνατο να επιβιώσει από ένα τέτοιο σοκ.
Το ταξίδι του Σαμαρά στο Παρίσι και το Βερολίνο ήταν στην πραγματικότητα μια νούλα. Ο πραγματικός του στόχος δεν ήταν να κερδίσει πίστωση χρόνου από την Μέρκελ και τον Ολάντ: ο πραγματικός του στόχος ήταν να κερδίσει πίστωση χρόνου από εμάς. Το τι κατάφερε, αυτό θα του το δείξουμε, μαζικά και δυναμικά, στις 8 Σεπτέμβρη στη διαδήλωση της Θεσσαλονίκης.