Η απεργία των δασκάλων και των νηπιαγωγών στις 12 του Σεπτέμβρη, πρέπει να είναι πετυχημένη με μαζική συμμετοχή και μεγάλες συγκεντρώσεις. Μπορεί και πρέπει να γίνει το πρώτο βήμα για ένα παρατεταμένο απεργιακό αγώνα διαρκείας των εκπαιδευτικών ώστε να αλλάξουν τα δεδομένα μέσα στο χώρο της εκπαίδευσης. Σε αυτή την κατεύθυνση η εκπαιδευτική αριστερά πρέπει να δώσει τον καλύτερο εαυτό της.
Με μια τέτοιου είδους στάση θα μπορέσει η βάση του κλάδου να ξεπεράσει τα εμπόδια που προσπαθεί να βάλει η συνδικαλιστική πλειοψηφία των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ στην κατεύθυνση αυτή.
Τα εμπόδια αυτά δεν είναι λίγα και απαιτούν σοβαρή δουλειά από την πλευρά μας σε όλα τα επίπεδα. Ξεκινούν από το πώς προκηρύχθηκε αυτή η απεργία. Είναι σαφές ότι η επιλογή της ημέρας, δύο μόλις ημέρες μετά το ξεκίνημα των μαθημάτων, δεν είναι τυχαία από την πλευρά τους. Δίνει ελάχιστο χρόνο για προετοιμασία. Η έλλειψη πρόβλεψης διαδικασίας γενικών συνελεύσεων χειροτερεύει περισσότερο την κατάσταση. Οι ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ ποντάρουν σε μια απεργία που ναι μεν την κήρυξαν, αλλά δεν κάνουν τίποτε απολύτως για να την οργανώσουν. Επιχειρούν μια επανάληψη του τι έγινε την περσινή χρονιά.
Η αποτυχία της απεργίας που είχαν κηρύξει με παρόμοιο τρόπο πέρσι τέτοιο καιρό, τους έδωσε ένα άλλοθι προκειμένου να κατεβάσουν τα ρολά όλη την επόμενη χρονιά, επιχειρηματολογώντας για «απροθυμία» του κλάδου να βγει σε απεργιακές κινητοποιήσεις. Πρέπει να κινηθούμε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση οργανώνοντας γενικές συνελεύσεις, ενεργοποιώντας επιτροπές αγώνα και γυρνώντας τα σχολεία πείθοντας τους συναδέλφους να απεργήσουν και βάζοντας τα επόμενα βήματα που χρειάζεται να κάνουμε σε κατεύθυνση κλιμάκωσης.
Το δεύτερο εμπόδιο που θέτει η ηγεσία της ΔΟΕ και που κόσμος της εκπαίδευσης καλείται να ξεπεράσει, είναι το περιεχόμενο της συγκεκριμένης κινητοποίησης. Η αφηρημένη καταγγελία από την πλευρά της Ομοσπονδίας της «…οικονομικής μας εξαθλίωσης και ιδιαίτερα αυτής των νέων συναδέλφων….» στερεί από τον κλάδο συγκεκριμένες πολιτικές και διεκδικητικές αιχμές. Τι απέγινε το αίτημα που συντάραξε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια της απεργίας του 2006, «1400 για τον πρωτοδιόριστο»; Πως είναι δυνατό να μιλά κανείς για την οικονομική μας εξαθλίωση, χωρίς να θέτει ζήτημα κατάργησης του ενιαίου μισθολογίου;
Δεν είναι το «ενιαίο» υπεύθυνο για τους μισθούς των 640 ευρώ; Κατ’ επέκταση πως είναι δυνατό να μιλά κανείς για τους μισθούς μας χωρίς να θέτει ζήτημα εναντίωσής μας στην αξιολόγηση; Μπορεί να απεργήσει ο κλάδος χωρίς αυτή τη στιγμή να κοντράρει την αιχμή της κυβερνητικής επίθεσης εναντίον των εκπαιδευτικών αλλά και του συνόλου των Δημοσίων Υπαλλήλων; Πως είναι δυνατό να λοιδορεί ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας (όπως έκανε στο τελευταίο συνέδριο) τις προσπάθειες που έχουν γίνει από το μαχόμενο τμήμα του κλάδου για συντονισμό διαφόρων κλάδων, όταν όλα τα προηγούμενα ζητήματα τον θέτουν από μόνα τους;
Χρειάζεται όμως να σταθεί κανείς και στον πρωτοφανή διαχωρισμό ανάμεσα σε νέους και παλιούς συναδέλφους που επιχειρείται. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία προσπαθεί να κερδίσει την εύνοια των νέων συναδέλφων κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι σε κάποιους άλλους συναδέλφους, ότι η απεργία αυτή δεν τους αφορά και πολύ. Από την άλλη πώς μπορείς να είσαι πειστικός όταν μιλάς για τους νέους συναδέλφους όταν έχεις αποδεχτεί τις νέες μορφές ευέλικτης και κακοπληρωμένης εργασίας που προβλέπει το ΕΣΠΑ; Υπονομεύουν την απεργία την ίδια στιγμή που την κηρύσσουν.
Σύγκρουση
Μπορεί η απεργία να κηρύχθηκε από την ΠΑΣΚ και τη ΔΑΚΕ όμως σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια απεργία που γίνεται για τα ιδιαίτερα συμφέροντα της γραφειοκρατίας στο κλάδο. Θα είναι τεράστιο λάθος η όποια κριτική να οδηγήσει σε απεργοσπασία που χρησιμοποιεί την κριτική ως άλλοθι. Η απεργία αυτή, αν γίνει υπόθεση του κλάδου, μπορεί να δώσει τη δυνατότητα να ανοίξουμε με πραγματικούς όρους το ζήτημα της σύγκρουσης με την άθλια πολιτική της οικονομικής μας εξαθλίωσης και της διάλυσης των συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων.
Να αντιπαλέψουμε την έλλειψη διορισμών, την ανεργία και τις ελαστικές μορφές απασχόλησης που ευδοκιμούν στο χώρο. Να ανοίξουμε το ζήτημα της διάλυσης του Δημόσιου Σχολείου από τις περικοπές και την προσπάθεια να ενοχοποιηθούν οι εκπαιδευτικοί ως υπεύθυνοι γι' αυτό μέσω της αξιολόγησης. Να αναδείξουμε τους εκπαιδευτικούς ως το κέντρο της αντίστασης ενάντια στη διαρκή υποβάθμιση των συνοικιών και τη διάλυση των κοινωνικών υπηρεσιών που τόσο έχουν ανάγκη. Αν οι γραφειοκράτες υπολόγισαν σε μια μπλόφα για να βάλουν το μαχόμενο κλάδο στη γωνία, μπορούμε να μετατρέψουμε αυτή την τακτική σε μπούμεραγκ.
Είναι σαφές ότι ο Μαντάς και ο Κόκκινος δεν είναι αγωνιστές, αλλά γραφειοκράτες έτοιμοι να τα δώσουν όλα. Έχουν φέρει ατόφια τα ιδεολογήματα του μαύρου μπλοκ του μνημονίου μέσα στον κλάδο. Ο πρώτος στην 81η ΓΣ του κλάδου τον περασμένο Ιούνη κατηγορούσε τα κινήματα των πλατειών για την άνοδο του φασισμού, ενώ ο δεύτερος μιλούσε για την αριστερά ως τον «εσωτερικό εχθρό» και πρόσφατα στο ΔΣ καλούσε την Ομοσπονδία να συναντηθεί με τη Χρυσή Αυγή.
Όμως είναι αναγκασμένοι να κηρύξουν αυτή την απεργία, πιεσμένοι από την τεράστια οργή που υπάρχει στο σύνολο των εκπαιδευτικών. Δίνουν άθελα τους, τη δυνατότητα έτσι στον κόσμο της μαχόμενης εκπαίδευσης να δώσει τη μάχη της οργάνωσης, της ενότητας του κλάδου πέρα από τους όποιους διαχωρισμούς που προσπαθούν να του επιβάλλουν αλλά και του περιεχομένου των αγώνων και των διεκδικήσεών μας. Έτσι μπορούμε να μεταμορφώσουμε την τακτική των σκόρπιων αποσπασματικών 24ωρων απεργιών σε ένα απεργιακό ποτάμι που συντονίζοντας τα βήματά του με τους άλλους εργαζόμενους, τα συνδικάτα, τους γονείς, τον κόσμο των συνοικιών, θα σαρώσει τις τρόικες εξωτερικού και εσωτερικού. Οι δάσκαλοι για μια ακόμη φορά μπορούν να κάνουν την αρχή.
Σεραφείμ Ρίζος, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων
Στους χώρους
Η απεργία στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στις 12 Σεπτέμβρη χρειάζεται να απλωθεί σε όλους τους χώρους του δημόσιου τομέα που χτυπιούνται από τις περικοπές των μνημονίων -ξεκινώντας από τους συνήθεις υπόπτους, τη δευτεροβάθμια, τα νοσοκομεία και τους δήμους.
“Σας δηλώνουμε πως θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να σταματήσουμε αυτήν την πολιτική, που καταστρέφει το δημόσιο σχολείο και εξοντώνει τους εκπαιδευτικούς. Απαιτούμε να σταματήσουν τώρα οι περικοπές στην παιδεία. Απαιτούμε την ουσιαστική και πολύπλευρη στήριξη του εκπαιδευτικού και του έργου του. Όπως ήδη σας έχουμε ενημερώσει η ΓΣ του κλάδου μας (Ιούνιος 2012) αποφάσισε πως, αν η νέα κυβέρνηση προχωρήσει στην υλοποίηση των αντεργατικών ρυθμίσεων που προβλέπει το νέο μνημόνιο, θα προχωρήσουμε σε κινητοποιήσεις με το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς”, προειδοποιεί η ΟΛΜΕ τον υπουργό Παιδείας σε πρόσφατη (23/8) επιστολή της.
Είναι καιρός η ηγεσία της ΟΛΜΕ να αφήσει τις επιστολές και να περάσει στη δράση κάνοντας πράξη τις απειλές ξεκινώντας από τις 12 Σετέμβρη. Η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην υλοποίηση των αντεργατικών ρυθμίσεων που προβλέπει το νέο μνημόνιο, δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία γι' αυτό. Μόνο η μετατροπή της απεργίας στις 12/9 σε πανεκπαιδευτική και η κλιμάκωσή της σε διαρκείας είναι ικανή να τη σταματήσει. Η βάση των καθηγητών μπορεί να οργανώσει και να πιέσει προς αυτή την κατεύθυνση.
Ανάλογη χρειάζεται να είναι η προσπάθεια της βάσης των εργαζόμενων και στις άλλες μεγάλες Ομοσπονδίες του Δημοσίου. Η νέα σύσκεψη που καλεί το Συντονιστικό των Νοσοκομείων την Πέμπτη 30 Αυγούστου στον Αγιο Σάββα, στις 7μμ είναι η πρώτη ευκαιρία.
“Οσα ισχύουν για την εκπαίδευση, ισχύουν και για τα νοσοκομεία. Άλλα 2 δις ετοιμάζεται να κόψει από τη δημόσια Υγεία το υπουργείο, οι ενώσεις-συγχωνεύσεις-καταργήσεις νοσοκομείων συνεχίζουν να είναι στο πρόγραμμα, συν οι νέες περικοπές στο ειδικό μισθολόγιο που δεν ξέρουμε πόσο θα φτάσουν”, μας είπε ο Χρίστος Αργύρης, ειδικευόμενος στο Αγλαϊα Κυριακού και μέλος της Επιτροπής Αγώνα στο χώρο. “Γι' αυτό τα νοσοσκομεία πρέπει να είναι στο δρόμο στις 12 Σεπτέμβρη μαζί με τους δασκάλους. Γιατί όσο βάρβαρο είναι να κλείνει ένα σχολείο, άλλο τόσο βάρβαρο είναι να κλείνει ένα νοσοκομείο.
Από τα κάτω
Σαν Νυστέρι θα βάλουμε παντού, μαζί με τη συμμετοχή στη ΔΕΘ, την πρόταση για απεργία στις 12 Σεπτέμβρη, στην ΠΟΕΔΗΝ που έχει γενικό συμβούλιο στις 3/9, στην ΟΕΝΓΕ που έχει γενικό συμβούλιο στις 5/9, στο Συντονιστικό των Νοσοκομείων που μαζεύεται αυτή την Πέμπτη. Εάν το Συντονιστικό πάρει αυτή την απόφαση και αρχίσει να την οργανώνει από τα κάτω με γενικές συνελεύσεις στα νοσοκομεία, μπορεί να αναγκάσει τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να κινηθούν, όπως ακριβώς γινόταν στις περσινές κινητοποιήσεις”.
Επόμενη ευκαιρία για άπλωμα της απεργίας στις 12 Σεπτέμβρη στα νοσοκομεία είναι η γενική συνέλευση που θα οργανώσει η Ενωση Γιατρών Θεσσαλονίκης (ΕΝΙΘ) τις επόμενες μέρες. “Την Τετάρτη 29/8 το μεσημέρι υπάρχει συνεδρίαση του ΔΣ της ΕΝΙΘ με στόχο να οργανωθεί συνέλευση για να αποφασίσουμε πρόγραμμα κινητοποιήσεων το Σεπτέμβρη ξεκινώντας με τη διαδήλωση στην Διεθνή Εκθεση”, μας είπε ο Γιάννης Κούτρας, μέλος του ΔΣ της Ενωσης με το Νυστέρι. “Οι επισχέσεις εργασίας, κυρίως από ειδικευόμενους, που δε σταμάτησαν όλο το καλοκαίρι στα νοσοκομεία της πόλης και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα δείχνουν το αγωνιστικό κλίμα στον κλάδο.
Οι διοικητές των νοσοκομείων όπως στο Λοιμωδών απειλούν και προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους. Στο τελευταίο μάζεμα που έγινε στο Λοιμωδών με μεγάλη συμμετοχή συναδέλφων από διάφορα νοσοκομεία, η πλειοψηφία ζητούσε πρωτοβουλίες από την ηγεσία της ΕΝΙΘ, ενώ έγινε και πρόταση για 5νθήμερη απεργία το Σεπτέμβρη. Μπορούμε να κλιμακώσουμε ξεκινώντας με απεργία μαζί με τους δασκάλους στις 12 Σεπτέμβρη. Μία τέτοια απόφαση από τη συνέλευση της ΕΝΙΘ μπορεί να καθορίσει και το Γενικό Συμβούλιο της ΟΕΝΓΕ.
Τη συμμετοχή τους στην απεργία της 12 Σεπτέμβρη χρειάζεται να διεκδικήσουν από την ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ και οι εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ηδη σε όλη τη χώρα οι δήμοι βρίσκονται σε κινητοποιήσεις ενάντια στις περικοπές. Τα κλεισίματα των υπηρεσιών που οργανώνουν οι δημοτικές αρχές σε όλη τη χώρα στις 29 και 30/8, η 48ωρη απεργία στις 30 και 31/8 των εργαζόμενων στο “Βοήθεια στο Σπίτι” είναι μόνο η αρχή.
Λένα Βερδέ
Και στις γειτονιές
Ο αγώνας που ξεκινούν οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας, δάσκαλοι και νηπιαγωγοί, με την 24ωρη πανελλαδική απεργία που κήρυξε η ΔΟΕ στις 12 Σεπτέμβρη και αιχμή τις τεράστιες περικοπές στη δημόσια παιδεία, χρειάζεται τη στήριξη ολόκληρου του κινήματος που παλεύει τα μνημόνια.
Είναι αγώνας που αφορά καταρχήν σ' ολόκληρη την εκπαίδευση και γι'αυτό χρειάζεται να απλωθεί όχι μόνο στους εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας, αλλά και σε όλους τους μαθητικούς και φοιτητικούς συλλόγους, τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, τα σωματεία των καθαριστριών σχολείων και σχολικών φυλάκων που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα και επιθέσεις.
Είναι παράλληλα αγώνας που αφορά στους εργαζόμενους και τη νεολαία ευρύτερα σε κάθε δήμο και γειτονιά. Η συμπαράσταση από κόσμο που, είτε ανήκει σε κάποιο τοπικό σύλλογο ή σωματείο είτε όχι, βγαίνει παντού, σε κάθε σχολικό συγκρότημα, στο πλευρό των δασκάλων για να υπερασπίσει το δημόσιο σχολείο από τις μνημονιακές περικοπές της νέας συγκυβέρνησης είναι πολύτιμη για να σωθεί η δημόσια παιδεία. Σε αυτή την κατεύθυνση είναι ανάγκη σε κάθε περιοχή να συγκροτηθούν κοινές ανοιχτές τοπικές επιτροπές που να οργανώσουν την αντίσταση στις επιθέσεις. Η Εργατική Αλληλεγγύη ξεκινά αυτή την προσπάθεια σε κάθε γειτονιά κυκλοφορώντας ήδη προκήρυξη και αφίσα.
Ευκαιρίες
Οι ευκαιρίες για να δράσουν τέτοιες προωτοβουλίες είναι άμεσες. Την Τρίτη 11/9, παραμονή της απεργίας, η ΔΟΕ καλεί “συμβολικό 2ωρο (12μ-2μμ) αποκλεισμό των Διευθύνσεων Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα”. Είναι ένα κάλεσμα που δεν πρέπει να περιοριστεί στο συμβολικό χαρακτήρα που του δίνει η ηγεσία της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας.
Η συγκρότηση των τοπικών επιτροπών μπορεί να μετατρέψει την κινητοποίηση σε κεντρική για κάθε πόλη και γειτονιά. Για να βρεθεί το υπουργείο Παιδείας εκείνη τη μέρα αντιμέτωπο με εκατοντάδες χιλιάδες εκπαιδευτικούς, μαθητές, γονείς, εργαζόμενους και συνταξιούχους έξω από κάθε Διεύθυνση. Το μήνυμα τέτοιων επιτυχημένων αποκλεισμών θα είναι πολύ ισχυρό, η καλύτερη προετοιμασία για την απεργία της επόμενης μέρας.
Υπάρχει εμπειρία ανάλογων κινητοποιήσεων όταν, ενάμιση χρόνο πριν, η Διαμαντοπούλου ως υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε τις συγχωνεύσεις-καταργήσεις χιλιάδων σχολείων πανελλαδικά. Τότε, για πάνω από δύο μήνες, η πλειοψηφία των ΕΛΜΕ και των διδασκαλικών συλλόγων σε όλη τη χώρα μαζί με μαθητές, γονείς, πρωτοβάθμια σωματεία, δημοτικές κινήσεις και φορείς είχαν συντονιστεί οργανώνοντας μαζικότατες τοπικές διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.
Οι κινητοποιήσεις αυτές, με ευθύνη των συνδικαλιστικών ηγεσιών σε ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, δεν είχαν δυστυχώς συνδυαστεί με απεργιακές κινητοποιήσεις διαρκείας στον κλάδο της εκπαίδευσης που θα μπορούσαν να ανατρέψουν την επίθεση. Τώρα αυτή η δυνατότητα ανοίγει ξανά με αρχή την απεργία στις 12 Σεπτέμβρη.
Κατεβάζουν ρολά και οι Δήμοι
Αντιμέτωποι με την οικονομική κατάρρευση, λόγω των τεράστιων περικοπών που φέρνουν τα μνημόνια, βρίσκονται οι δήμοι όλης της χώρας. Η νέα αιφνιαδιαστική μείωση στην κρατική χρηματοδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης που αποφάσισε η κυβέρνηση έχει προκαλέσει τις αντιδράσεις ακόμα και των δημοτικών αρχών με τις Ενώσεις των Δήμων να μιλούν για στάση πληρωμών των εργαζομένων, για αναστολή και κλείσιμο κοινωνικών υπηρεσιών των δήμων.
Συγκεκριμένα, η μηνιαία επιχορήγηση των δήμων που ανέρχονταν στα 168 εκ. ευρώ το 2011, μειώθηκε τον Ιούνιο του 2012 στα 135 εκ. ευρώ, ενώ τώρα με τις νέες περικοπές ανέρχεται στα 96 εκ. ευρώ, με ανοικτό το ενδεχόμενο να φτάσει τους επόμενους μήνες τα 72 εκ. ευρώ. Σαν απάντηση οι Ενώσεις των Δήμων έχουν αποφασίσει κινητοποιήσεις με κλεισίματα των δήμων.
Διήμερο κλείσιμο
Η Περιφερειακή Ενωση Δήμων Αττικής (ΠΕΔΑ) για παράδειγμα αποφάσισε διήμερο κλείσιμο των υπηρεσιών στις 29 και 30 Αυγούστου οργανώνοντας την πρώτη μέρα συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο Εσωτερικών στην πλατεία Κλαυθμώνος και καταθέτοντας τη δεύτερη μέρα πρόταση στο έκτακτο συνέδριο της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Η ΠΟΕ-ΟΤΑ συμμετέχει στην κινητοποίηση την πρώτη μέρα με προσυγκέντρωση των εργαζόμενων στις 10πμ στην πλ. Καραϊσκάκη και πορεία στα υπουργεία Εσωτερικών και Οικονομικών, ενώ οργανώνει και συγκέντρωση στο συνέδριο της ΚΕΔΕ.
Σε ανακοίνωσή της για το θέμα η “Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας” αναφέρει: “Η πολιτική των άγριων περικοπών στη τελευταία περίοδο έχει σημάνει στέρηση στους Δήμους σε πόρους αναγκαίους σε περίοδο κρίσης για την στήριξη των φτωχότερων στρωμάτων και των ανέργων, διάλυση υπηρεσιών όπως οι παιδικοί σταθμοί που οδηγούνται σε κλείσιμο, διάλυση δομών αλληλεγγύης, των σχολείων, σπρώξιμο για ιδιωτικοποίηση της καθαριότητας και για ξεπούλημα των ελεύθερων χώρων.
Κι όμως οι Δημοτικές αρχές τηρούν πιστά τις μνημονιακές συνταγές λιτότητας με απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις ενώ Δήμαρχοι όπως ο Γ.Καμίνης πρωτοστατούν στην επίθεση κατά των κινημάτων, των απεργιακών κινητοποιήσεων και των διαδηλώσεων των συνδικάτων για την ανατροπή των πολιτικών λιτότητας και μνημονίων. Κάνουν πλάτες στις ρατσιστικές επιχειρήσεις σκούπα και στηρίζουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ναζιστικού τύπου του Ν.Δένδια. Έβαλαν τα ΜΑΤ να σφραγίσουν την Αγορά της Κυψέλης για να σταματήσουν την αυτόνομη δράση των τοπικών κινημάτων στην αλληλεγγύη και τον πολιτισμό.
Την ίδια ώρα η ΚΕΔΕ και η ΠΕΔΑ παζαρεύουν για ψίχουλα την ώρα που χρειάζεται να απαιτήσουν ανοιχτό προϋπολογισμό κατά της διευρυμένης φτώχειας, αυξημένους πόρους για να οργανωθούν μαζικά συσσίτια στα σχολεία, προσλήψεις και όχι απολύσεις για να μην κλείσει ούτε ένας παιδικός σταθμός, λεφτά για να ενισχυθεί η Βοήθεια στο Σπίτι, λεφτά για τους άστεγους”.
“Η δραματική οικονομική κατάσταση ανάγκασε τους δημάρχους να κινηθούν, όμως ο αγώνας δεν μπορεί να μείνει στο επίπεδο των δημοτικών αρχών”, μας είπε ο Πέτρος Κωνσταντίνου, δημοτικός σύμβουλος της “Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας”, “Ηδη ο Σαμαράς καλεί την ΚΕΔΕ σε συνάντηση για να σταματήσει τις αντιδράσεις, ενώ ο Καμίνης στο δημοτικό συμβούλιο στις 27/8 προσπάθησε να υπονομεύσει την κινητοποίηση της ΠΕΔΑ προτείνοντας τη συμμετοχή του δήμου Αθήνας την μία ημέρα, συναντώντας την αντίδραση της Αριστεράς.
Από τη μεριά μας προτείνουμε το συντονισμό με το εργατικό κίνημα που παλεύει τα μνημόνια, με καταλήψεις στα Δημαρχεία και τις πλατείες, με απεργίες διαρκείας των εργαζόμενων στους δήμους και παντού, με κάλεσμα για κινητοποιήσεις στις γειτονιές, με μαζική συμμετοχή στη ΔΕΘ και την απεργία στις 12 Σεπτέμβρη”.