Περιφερειακό Συμβούλιο στη Ζάκυνθο. Πουλάνε το λιμάνι, αφήνουν το νησί να καίγεται.
Στη Ζάκυνθο πραγματοποιήθηκε το περιφερειακό συμβούλιο Ιονίων το διήμερο 25 και 26 Αυγούστου με σημαντικότερα θέματα τις πρόσφατες πυρκαγιές και την πρόταση της πλειοψηφίας για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της πόλης.
Στη διάρκεια της συζήτησης για τις πυρκαγιές, ξεκαθάρισε με τον πλέον σαφή τρόπο, το γεγονός ότι δεν έχουνε να κάνουμε μόνο με μια κυβέρνηση δολοφόνων μεταναστών, ληστών συντάξεων και μισθών αλλά και αδίστακτων εμπρηστών. Ο σημαντικότερος λόγος που ο νομός κάηκε απ’ άκρου εις άκρον είναι η έλλειψη προσωπικού της πυροσβεστικής υπηρεσίας (Π.Υ), τα μηδαμινά μέτρα πρόληψης και προστασίας, η αδιαφορία για το καθαρισμό και τη συντήρηση του δασικού οδικού δικτύου και τη δημιουργία αντιπυρικών ζωνών.
Η συγκυβέρνηση Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ μαζί και η προηγούμενη είναι οι αποκλειστικά υπεύθυνες για τις πυρκαγιές και τη φυσική καταστροφή των περιοχών που επλήγησαν. Ούτε ο προϋπολογισμός του 2011, ούτε του 2012 προέβλεπαν κάποια δαπάνη για την πυροπροστασία με το πρόσχημα ότι «λεφτά δεν υπάρχουν προκειμένου να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις της αποπληρωμής του χρέους».
Ένας επιπλέον λόγος είναι ότι οι εκτάσεις που κάηκαν αποτελούν φιλέτα για τις εταιρίες τοποθέτησης φωτοβολταϊκών συστημάτων και ανεμογεννητριών, ενώ εσχάτως λόγω της εξίσωσης του πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης με αποτέλεσμα την ραγδαία αύξηση του πρώτου, γίνεται εμπορία καυσόξυλων με υλοτόμηση στις καμένες περιοχές.
Και αν οι περικοπές στην πυροπροστασία και οι αυξήσεις στα καύσιμα, των τελευταίων κυβερνήσεων δημιουργούν κρανίου τόπο, από τη Χίο μέχρι τη Ζάκυνθο, η κυβερνητική καπιταλιστική λαίλαπα συνεχίζοντας το καταστροφικό της έργο σχεδιάζει και το ξεπούλημα λιμανιών – φιλέτων σε επιχειρηματίες και εταιρίες.
Με την δικαιολογία της «αξιοποίησης» του λιμανιού και της δήθεν ανάπτυξης του τόπου, η πλειοψηφία του Περιφερειακού Συμβουλίου αποφάσισε την παραχώρηση του σε ιδιώτη, σιγοντάροντας την πρόσφατη απόφαση της κυβερνητικής τρόικας.
Εξηγήσαμε από την πλευρά μας, τι σήμαινε την τελευταία 20ετία οι ιδιωτικοποιήσεις σε μια σειρά από χώρους από την Ολυμπιακή και τον ΟΤΕ έως τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και τη παραχώρηση τμήματος του λιμανιού του Πειραιά στη κινέζικη COSCO. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής του ξεπουλήματος θα είναι η αύξηση του κόστους μεταφοράς εμπορευμάτων και επιβατών και πληρωμή στην είσοδο του λιμανιού από τους κατοίκους, τουρίστες κλπ.
Οι παρατάξεις που υποστηρίζονται από ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ – ψήφισαν ενιαία πρόταση η οποία ήταν κατηγορηματικά αντίθετη σε οποιαδήποτε μορφή ιδιωτικοποίησης του λιμανιού ή τμήματος του - με ενοικίαση ή με τη μορφή σύμπραξης δημοσίου και ιδιωτών (ΣΔΙΤ).
Η πρόταση έλαβε 7 ψήφους καθώς την ψήφισαν και 2 από τη παράταξη του ΠΑΣΟΚ.
Τόνια Λαχανιώτη, Περιφερειακή σύμβουλος Ιονίων Νήσων
Υπατία, η «μάνα» του Μαρξισμού
Έννοιες και λέξεις προδώσανε τον άνθρωπο (Κατερίνα Γώγου, Με λένε Οδύσσεια)
Όταν η Υπατία δίδασκε ηθική στην Αλεξάνδρεια ήρθε σε έντονη σύγκρουση με το εκάστοτε κατεστημένο της «Χριστιανικής» δικτατορίας
Η επιμονή της η αγάπη της για τη φιλοσοφία και όχι τη θρησκεία οι αντιλήψεις της σχετικά με τη ζωή και το θάνατο συγκρούστηκαν με τον εξουσιομανή πατριάρχη Κύριλλο.
Η όμορφη Αλεξανδρινή φιλόσοφος μέσω του τρόπου διδασκαλίας της μέσω των αντιλήψεων της άλλαξε της κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μια εποχής ψεύδους μισαλλοδοξίας.
Έτσι λοιπόν κατάφερε να θέσει τα θεμέλεια της αλλαγής με τα οποία ο Διαφωτισμός αργότερα δημιουργήθηκε.
Οι αντισυμβατικές ιδέες της όπως μαρτυρείται από τους μαθητές της Δαμάσκιο και Συνέσιο οδήγησαν πολλούς ανθρώπους από όλα τα γνωστά τότε έθνη Χριστιανούς και ειδωλολάτρες να παρακολουθούν τις διαλέξεις της στην Αλεξάνδρεια και να θέτει τα ερωτήματα ώστε να δημιουργούνται ομάδες αστρονόμων, μαθηματικών λόγιων και σοφιστών να αναζητούν την αλήθεια.
Η πολιτική της κρίση δεν επηρέασε μόνο την Αλεξάνδρεια αλλά και ολόκληρη την Μεσόγειο. Ο Ορέστης (ρωμαίος έπαρχος) συζητούσε μαζί της πολύ συχνά για θέματα που απασχολούσαν τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής ενώ ο επίσκοπος Κωνσταντινούπολης όπως μαρτυρείται από την επιστολή 147 προς το Συνέσιο ζητά τη βοήθεια της σχετικά με θέματα που απασχολούσαν το Πατριαρχείο.
Η επιρροή της στους ανθρώπους οδήγησε στη μείωση των προνομίων της τάξης των παραβουλάνων μειώνοντας τον αριθμό των συμβούλων από 800 σε 500 από τους οποίους το μεγαλύτερο μέρος ήταν υποχρεωμένοι να αποτελούνταν από απόρους.
Το 415 π.Χ όμως μια ομάδα ατόμων με εντολή του Κυρίλλου έχοντας τη στήριξη των παραβουλάνων χτύπησαν την Υπατία μέχρι θανάτου την έσυραν σε όλη την πόλη και έκαψαν το πτώμα της στη πυρά αφαιρώντας την κλασική χλαμίδα που φορούσε.
Οι ιδέες της όμως και το έργο της καταφέρνουν να δημιουργήσουν τις θεωρίες πάνω στις οποίες στηρίχθηκαν όλα τα κινήματα της αριστεράς από το 1850 που δημιουργήθηκε η θεωρία του κομμουνισμού από τον Marx μέχρι και το 1930 που δημιουργήθηκαν οι αντιλήψεις του Trotsky περί διεθνισμού.
Παρόλο που θεωρείται ότι ο Marx επηρεάστηκε από τον Επίκουρο εμμέσως επηρεάστηκε από την Υπατία.
Το βιβλίο του «Το μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος» ταυτίζεται με το έργο της Υπατίας περί ηθικής.
Όπως ο Marx υπερασπίζεται την τάξη του προλεταριάτου την οποία ταυτίζει με τους κομμουνιστές έτσι και η Υπατία υπερασπίζεται την τάξη των απόρων έναντι των παραβουλάνων οι οποίοι μπορούν και αυτοί να ταυτιστούν με τη θεωρία του κομμουνισμού
Καταλήγουμε επομένως ότι η Επανάσταση δεν έγινε το 1917 στην Ρωσία αλλά το 400 π.Χ στην Αλεξάνδρεια και δεν ήταν μόνο ταξική αλλά άλλαξε τα δεδομένα σε παγκόσμιο επίπεδο σε όλες τις επιστήμες. Οι Απολλώνιοι Κώνοι αποτελούν τη σημερινή Γεωμετρία ενώ η δημιουργία του Αστρολάβου οδήγησε στην ανατροπή των αντιλήψεων σχετικά με το πλανητικό σύστημα.
Το έργο του Φρίντριχ Έγκελς «Η καταγωγή της οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους» ταυτίζεται με αποσπάσματα από διαλέξεις της Υπατίας στην Νεοπλατωνική Σχολή στην Αλεξάνδρεια.
Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε την Υπατία ως «μάνα» του Μαρξισμού καθώς εκείνη «γέννησε» τη θεωρία πάνω στην οποία στηρίχθηκε ολόκληρη η αριστερά και όχι μόνο.
Το λεγόμενο Credo in Philosophia χρησιμοποιείται από ανθρώπους κάθε πολιτικής πεποίθησης αλλά και κάθε κοινωνικής τάξης
Διονύσης Ασημιάδης, Θεσσαλονίκη
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1936
Ένα επεισόδιο σχετικό με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936. Από τα «ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ» του Γιώργη Δαλαβάγγα.
Οι ολυμπιακοί αγώνες πάντοτε αποτελούσαν και αποτελούν και σήμερα ένα σημαντικό γεγονός για τους φιλάθλους όλου του κόσμου, αλλά και για όλους τους πολίτες του πλανήτη μας. Βλέπετε το στοιχείο του ειρηνικού ανταγωνισμού και της άμιλλας είναι έντονο, σε αντιπαράθεση με τη βία και το μίσος που επικρατεί στους πολέμους, ιδιαίτερα στους ιμπεριαλιστικούς.
Το 1936 ο Ναζισμός είχε επιβάλει την κυριαρχία του πλήρως στη Γερμανία και είχε αρχίσει να δείχνει τις επιθετικές διαθέσεις του. Παράλληλα όμως πάσχιζε να δείχνει το «μεγαλείο» του τρίτου Ράιχ, διοργανώνοντας μεγαλειώδεις και πομπώδης φιέστες.
Είχε αναλάβει λοιπόν, την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο.
Η αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε το 1896, από τον βαρώνο Πιέρ ντε Κουμπερτέν, στη Αθήνα. Από τότε η μικρή χώρα μας, η Ελλάδα είχε ανελλειπή συμμετοχή και μάλιστα με αρκετές επιτυχίες. Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός αθλητισμός προπολεμικά βρισκόταν, σχετικά, σε υψηλότερο επίπεδο κι από σήμερα. Ήταν η εποχή του Μάντικα, του Σύλλα, του Φραγκούδη, του Γεωργακόπουλου, του αξέχαστου Γρηγόρη Λαμπράκη, και τόσων άλλων παιδιών, που αγωνίζονταν ενάντια στη πείνα και για τον άδολο ερασιτεχνικό αθλητισμό, χωρίς να παίρνουνε ούτε ένα ξεροκόμματο. Έτσι και το 1936 ετοιμάστηκε η ομάδα μας, να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς του Βερολίνου. Για πρώτη φορά μάλιστα αποφασίστηκε να γίνει και λαμπαδηδρομία από την Ολυμπία στο Βερολίνο.
«Κόκκινοι αγώνες»
Εν τω μεταξύ μια ομάδα αθλητών, μεταξύ των οποίων ήταν ο Αδαμόπουλος, ο Νίτσας, ο Σάρρας και άλλοι αποφασίσανε να μποϋκοτάρουνε τους ολυμπιακούς αγώνες του χιτλερικού Βερολίνου και να πάρουν μέρος στους «κόκκινους ολυμπιακούς αγώνες» όπως τους ονομάσανε. Επρόκειτο να γίνουν στην Βαρκελώνη της Ισπανίας. Στην Ισπανία είχε ανέβει από τον Φλεβάρη του 1936 η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου. Για πρώτη φορά θα έπαιρνε μέρος σε επίσημους διεθνείς αγώνες και νέα ακόμη τότε σε αθλητισμό Σοβιετική Ένωση.
Εμείς τα νεαρά παιδιά παρακολουθούσαμε με έκδηλο ενδιαφέρον τις προετοιμασίες και των δύο ομάδων μας, που θα παίρνανε μέρος σε χωριστούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Στην ομάδα που θα πήγαινε στο Βερολίνο συμμετείχαν οι πιο ισχυροί αθλητές μας, ενώ σε εκείνη της Βαρκελώνης ήταν οι πιο αδύνατοι. Κυρίως εφημεριδοπώλες, εργάτες και υπάλληλοι. Αγωνιστές στη ζωή και στο στίβο.
Πράγματι ξεκινήσανε οι περισσότεροι υπό την αιγίδα του επίσημου κράτους για το Βερολίνο, οι λιγότεροι και ανεπίσημα για τη Βαρκελώνη. Οι πρώτοι φτάσανε στο Βερολίνο, όπου γίνανε οι Ολυμπιακοί αγώνες με την παρουσία του Χίτλερ και όλων των ναζίδων παρακεντέδων του. Τελευταίος λαμπαδηδρόμος ήταν ο γερο- Σπύρος Λούης, νικητής του Μαραθώνιου δρόμου στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 1896, ο οποίος έδωσε στον Χίτλερ ένα κλαδί ελιάς, σύμβολο ειρήνης σε έναν αιμοχαρή πολεμοκάπηλο.
Οι δεύτεροι όμως που ξεκινήσανε για τη Βαρκελώνη, δεν φτάσανε ποτέ εκεί. Στο μεταξύ είχε ξεσπάσει στην Ισπανία ο εμφύλιος πόλεμος. Φυσικά οι Ολυμπιακοί της Βαρκελώνης αναβληθήκανε και κάθε αποστολή γύρισε στη χώρα της. Αυτό έκαναν και οι δικοί μας. Την αποστολή του Βερολίνου την υποδέχτηκε το επίσημο κράτος της 4 ης Αυγούστου, μετά Βαΐων και κλάδων. Είχαμε μερικές καλές διακρίσεις με τον Μάντικα στα εμπόδια, το Σύλλα στη δισκοβολία, τον Γιωργούλη στην πάλη κλπ. Την ομάδα της Βαρκελώνης την υποδέχτηκε ο Μανιαδάκης και τα μπουντρούμια της ασφάλειας. Βίοι παράλληλοι.....
To παραπάνω κείμενο του Γ. Δαλαβάγγα μας έστειλε με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες ο ιστορικός του εργατικού κινήματος Μίμης Λιβιεράτος