Η τροπική καταιγίδα Σάντι ξανάφερε στο προσκήνιο την εφιαλτική πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής. Μόλις εφτά χρόνια μετά την Κατρίνα, οι Ανατολικές Ακτές των ΗΠΑ χτυπήθηκαν από τον δεύτερο πιο καταστροφικό κυκλώνα στην ιστορία τους. Οι νεκροί (συνολικά στην περιοχή) ξεπέρασαν τους 200, από τους οποίους οι 121 στις ΗΠΑ. Το οικονομικό κόστος έφτασε πάνω από 50 δισ. δολάρια. Εφτά χρόνια μετά, είναι ακόμη περισσότεροι οι επιστήμονες που κάνουν ευθεία σύνδεση ανάμεσα στην καταστροφικότητα του φαινομένου και στην υπερθέρμανση του πλανήτη που οφείλεται στην ανθρώπινη δραστηριότητα.
Όπως εξηγεί η ανακοίνωση της αμερικάνικης σοσιαλιστικής οργάνωσης Solidarity:
“Αντί για έναν συνηθισμένο φθινοπωρινό κυκλώνα, η Σάντι έγινε ένα τέρας που τροφοδοτήθηκε από τα θερμά νερά του Ατλαντικού... Καθώς η καταιγίδα, που είχε διάμετρο 1300 χιλιόμετρα, ανέβαινε πάνω προς τις ακτές των ΗΠΑ, η Σάντι συνάντησε ένα άλλο μετεωρολογικό φαινόμενο το οποίο θα γίνει πιο συχνό όσο περισσότερο θερμαίνεται η Αρκτική. Πρόκειται για μια εκτροπή του “τζετ στριμ” προς το νότο, που δημιουργεί ένα “τείχος” υψηλής πίεσης το οποίο εμπόδισε τη Σάντι να κινηθεί προς τα νοτιοανατολικά κι έτσι να χαθεί στον ωκεανό. Αντίθετα, έστριψε αριστερά στο Ατλάντικ Σίτι, και όλοι ξέρουμε τη συνέχεια... Τι θα συνέβαινε αν στη Νέα Υόρκη έφτανε κυκλώνας κατηγορίας 2 ή 3 αντί για κατηγορίας 1, μπορούμε μόνο να μαντέψουμε, ίσως μέχρι την επόμενη φορά.”
Πίεση
Αν η αντιμετώπιση της Κατρίνα ήταν ένα από τα καθοριστικά γεγονότα που οδήγησαν στην πολιτική απομόνωση της κυβέρνησης Μπους, αυτή τη φορά ήταν ο διεκδικητής της προεδρίας, Μιτ Ρόμνεϊ, που βρέθηκε κάτω από την πίεση να εξηγηθεί. Έχοντας ασκήσει σκληρή κριτική στις υποτιθέμενες σπατάλες του Ομπάμα για το κοινωνικό κράτος, ο Ρόμνεϊ δεν μπορούσε να απαντήσει ποιος θα είχε διασώσει και ποιος θα είχε αναλάβει στοιχειωδώς την εξασφάλιση της επιβίωσης για εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο. Όχι ότι τα πράγματα λειτούργησαν προς όφελος των απλών ανθρώπων. Το Χρηματιστήριο ξαναπήρε μπρος δυο μέρες μετά την καταστροφή, ενώ ακόμη και σήμερα υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που έχουν μείνει χωρίς ηλεκτρικό. Όλες οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν στο να αποκατασταθεί η κυκλοφορία και η πρόσβαση στις δουλειές, με μεγάλη αδιαφορία για τις συνθήκες ζωής στις χτυπημένες γειτονιές. Παρόλα αυτά, το όραμα του Ρόμνεϊ θα ήταν να είχαν αφεθεί όλοι στην τύχη τους.
Το πλέον πολιτικά αντιφατικό σε σχέση με την αντιμετώπιση της Σάντι είναι η σιωπή των Πράσινων κομμάτων της Ευρώπης. Για δεκαετίες οι Πράσινοι βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή για να αναδείξουν τον κίνδυνο που βρισκόταν ενόψει, λόγω της κλιματικής αλλαγής. Και τώρα που τα αποτελέσματα είναι ορατά σε όλους και ενώ οι Πράσινοι έχουν καταφέρει να έχουν σημαντικά εκλογικά αποτελέσματα σε μια σειρά χώρες, οι πολιτικές τους θέσεις βρίσκονται ολοένα πιο κοντά στο μπλοκ της λιτότητας παρά στο μπλοκ της αντίστασης.
Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, που παραμένει μια από τις πιο γνωστές φυσιογνωμίες των Πράσινων, έγραψε πρόσφατα ένα βιβλίο-μανιφέστο, μαζί με τον πρώην πρωθυπουργό του Βελγίου, με τίτλο “Για την Ευρώπη”. Εκεί, για παράδειγμα, αναφέρουν: “Πρέπει να υπερασπίσουμε πιο έντονα τα δικά μας συμφέροντα ενάντια στις οικονομικές και πολιτικές μεγάλες δυνάμεις του επιπέδου της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ”. Για το καλό της Ευρώπης, όλα τα προγράμματα λιτότητας συγχωρούνται, ενώ η μάχη ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή μπαίνει στο περιθώριο. Αυτή είναι η ίδια λογική που σπρώχνει την αμερικάνικη άρχουσα τάξη να προωθεί τον στόχο της “ενεργειακής απεξάρτησης”, δηλαδή μεγαλύτερη κατανάλωση αμερικανικών ορυκτών καυσίμων, αδιαφορώντας για τις κλιματικές επιπτώσεις. Είναι πραγματικά λυπηρό, οι Ευρωπαίοι Πράσινοι, να βρίσκονται στα δεξιά ακόμη και του Ομπάμα. Μας υπενθυμίζουν όμως ότι η υπεράσπιση του περιβάλλοντος είναι μια μάχη που δεν μπορεί να διαχωριστεί από τη μάχη ενάντια στα μνημόνια, τις περικοπές και το παράλογο σύστημα που λέγεται καπιταλισμός.