Ελευθερία Φαραντάκη, εργαζόμενη ΕΡΤ3, πρόεδρος τοπικού παραρτήματος ΠΟΣΠΕΡΤ Θεσσαλονίκης
- Πώς προχωράει ο αγώνας στην ΕΡΤ 3 τρεις μήνες μετά το “μαύρο” που έριξε η κυβέρνηση;
Ο αγώνας συνεχίζεται. Δυστυχώς η προκήρυξη των θέσεων για τη ΔΤ και η χτεσινή αναγγελία των ανθρώπων που προκρίνονται μας δυσαρέστησε λίγο αλλά δεν μας πτοεί. Εμείς το έχουμε πάρει απόφαση ότι τον αγώνα που ξεκινήσαμε στις 11 Ιουνίου, τον αγώνα για την ΕΡΤ και τη δημοκρατία θα τον συνεχίσουμε μέχρι το τέλος.
- Δώσε μας λίγα στοιχεία σχετικά με την ανακοίνωση των ονομάτων
Θα σου πω ένα παράδειγμα. Οι δημοσιογράφοι στην ΕΡΤ3 ήταν 136 και σε αυτή τη λίστα είδαμε 60. Με μια καταγραφή που είχαμε κάνει αρχικά, αιτήσεις είχαν κάνει 163 σε σύνολο 375 υπαλλήλων της ΕΡΤ 3 μαζί με κάποιους συμβασιούχους. Υπάρχει μικρή συμμετοχή στη διαδικασία στελέχωσης της ΔΤ.
- Πώς λειτουργείτε αυτούς τους τρεις μήνες; Σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με πριν.
Είναι διαφορετικά. Πλέον βοηθάμε όλοι και τα κάνουμε όλα. Βοηθάμε στην παραγωγή, θα κάνουμε και κάμερα, θα βγούμε κι έξω να πάρουμε δηλώσεις κλπ. Λειτουργούμε με το σύστημα των επιτροπών. Έχουμε επιτροπή προγράμματος και συντονιστική επιτροπή η οποία δέχεται τις εισηγήσεις από τις διάφορες επί μέρους επιτροπές κι έτσι λειτουργούμε.
- Επισκέπτεστε διάφορους εργασιακούς χώρους που κινητοποιούνται για συμπαράσταση;
Ναι αλλά δεν είναι μόνο για συμπαράσταση. Είναι εμψύχωση. Εμείς είμαστε οι απολυμένοι που κάνουμε αγώνα. Μας υποδέχονται σαν ήρωες, μετά από τρεις μήνες να είμαστε εκεί, να κάνουμε πρόγραμμα, να συνεχίζουμε τον αγώνα μας. Είμαστε εμείς που δίνουμε βήμα σε όλους αυτούς που βρίσκονται και αυτοί σε αγώνα. Όλοι μας λένε ότι δεν περιμέναμε από τις “ιερές αγελάδες” και τους “βολεμένους” της ΕΡΤ να κρατήσετε, να αγωνιστείτε κλπ. Μας μεταφέρουν τα αρνητικά σχόλια για τη ΔΤ και τους συναδέλφους που πήγαν εκεί, ενώ είχαν ταυτιστεί με τον αγώνα. Δεν μπορούμε να απολογηθούμε για όλους αυτούς. Έκαναν τις επιλογές τους όπως κι εμείς τις δικές μας και είμαστε εδώ.
Παρόλα αυτά ο αγώνας γίνεται για όλη την κοινωνία. Να σου πω πώς το βλέπω εγώ. Απολύθηκα κι εγώ κι ο άντρας μου. Έχουμε δύο παιδιά γυμνάσιο – λύκειο. Είμαστε και οι δύο εδώ. Έχουμε δει ελάχιστα τα παιδιά μας αυτό το τρίμηνο, μπορεί συνολικά 5 ώρες. Αλλά ο αγώνας γίνεται για την κοινωνία. Γιατί δεν είναι μόνο να γυρίσω εγώ και να βρω τη δουλειά μου. Είναι ότι με ενδιαφέρει να έχω τη δουλειά μου, αλλά να υπάρχει το νοσοκομείο που θα το χρειαστώ αύριο, να υπάρχει το σχολείο που θα πάει το παιδί μου. Όταν όλη η κοινωνία καταρρέει, πλέον δεν κάνεις αγώνα για την πάρτη σου, κάνεις αγώνα για το σύνολο.
- Η κυβέρνηση όταν αποφάσιζε το κλείσιμο της ΕΡΤ σίγουρα δεν υπολόγιζε ότι τρεις μήνες μετά θα κρατάγατε το κανάλι και θα κινητοποιούνταν στο πλάι σας οι εργαζόμενοι στα σχολεία, τα νοσοκομεία κλπ
Η στιγμή τον Ιούνιο όταν βγήκε και είπε θα κλείσω για τρεις μήνες την ΕΡΤ δεν ήταν τυχαία. Σε αυτό το τρίμηνο ήταν κλειστά τα σχολεία, δεν υπήρχε μαζικότητα, ήδη τον Αύγουστο η Θεσσαλονίκη είναι μια νεκρή πόλη. Δεν υπολόγισε όμως ότι θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τον Αύγουστο κι ότι όλος αυτός ο κόσμος θα γυρίσει. Θα βρει μπροστά του τις απολύσεις, τις μετακινήσεις κι ότι θα ξανασυσπειρωθούμε. Για να συνεχίσουμε τον αγώνα. Από δω και πέρα το θέμα είναι να καταλάβουν όλοι ότι πρέπει να αγωνιστούμε για να κρατήσουμε την κοινωνία όρθια. Εγώ στους καθηγητές αυτό έλεγα προχτές. Δείτε στα μάτια τους μαθητές σας, τους γονείς σας, τα παιδιά σας και πείτε τους ότι πρέπει να αγωνιστείτε για το μέλλον τους.
Χρύσα Σαπαλίδου, ΕΡΑ Φλώρινας
- Πώς προχωράει ο αγώνας στην ΕΡΑ της Φλώρινας, αυτούς τους τρεις μήνες;
Είναι τρεις μήνες δύσκολοι γιατί η επαρχία δεν έχει τις δυνατότητες των Αθηνών, ούτε σε τεχνική υποδομή, ούτε σε ανθρώπους. Παρά τις δυσκολίες όμως προσπαθούμε και κρατιόμαστε. Για μας σημασία έχει το Ραδιομέγαρο στην Αθήνα. Αν κρατήσει η Αθήνα θα κρατήσουμε κι εμείς.
- Έχετε συνδεθεί με άλλους κλάδους εργαζομένων;
Ναι υπάρχει αυτή η σύνδεση. Οι εγκαταστάσεις της ΕΡΑ στη Φλώρινα είναι μέσα στο κέντρο και πολύς κόσμος έρχεται να συμπαρασταθεί. Δεν υπάρχει πλέον η πολυτέλεια να γίνονται διαχωρισμοί μεταξύ επαγγελματικών ή κοινωνικών ομάδων. Ο χειμώνας είναι προ των πυλών και η περιοχή μας είναι ορεινή με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες που φτάνουν τους 15 – 20 βαθμούς υπό το μηδέν. Αντιλαμβάνεσαι ότι όσο θέλει ένα σπίτι για να ζεσταθεί στη Φλώρινα για ένα μήνα, στην Αθήνα καλύπτεις όλο το χειμώνα.
- Τι ξεχωρίζεις από αυτούς τους τρεις μήνες;
Αυτό που ξεχωρίζω είναι ότι στη διάρκεια αυτών των τριών μηνών, ερχόταν πολύς κόσμος στο σταθμό. Και συνεχίζει να έρχεται. Κόσμος που δεν τον γνωρίζαμε παρά το γεγονός ότι η Φλώρινα είναι μια μικρή πόλη. Μπαίνουν μέσα και ρωτάνε πότε θα ξανανοίξετε, τι θα γίνει; Είχαν μάθει για την απόφαση του ΣτΕ κι όσο δεν έφευγε το μαύρο η αγωνία ήταν έκδηλη στα πρόσωπά τους. Αυτό ήταν το πιο συγκινητικό. Δεν μπορούμε να τους απαντήσουμε γιατί δεν είναι στα χέρια μας.
Μαρίνα Μάντσιου, δημοσιογράφος ΕΡΑ Ζακύνθου
- Σε ποιο σημείο του αγώνα είστε αυτή τη στιγμή;
Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 90 μέρες κι ο σταθμός μας όπως και οι άλλοι περιφερειακοί σταθμοί της ΕΡΑ, λειτουργούν από τους εργαζόμενους με τη μεγάλη συμπαράσταση των τοπικών κοινωνιών. Έτσι και η ΕΡΑ Ζακύνθου εξακολουθεί να παράγει απεργιακό πρόγραμμα και να προστατεύουν εργαζόμενοι μαζί με αλληλέγγυους τις εγκαταστάσεις, τόσο τον πομπό όσο και το σταθμό.
- Τι οργανώνεται στο νησί με βάση τον αγώνα σας;
Ιδιαίτερα το πρώτο χρονικό διάστημα υπήρχαν πάρα πολλές εκδηλώσεις ώστε να μπορέσουμε να παρακινήσουμε τον κόσμο να έρθει και να συζητήσουμε. Οι εκδηλώσεις ήταν όχι μόνο πολιτιστικού περιεχομένου αλλά και πολιτικού. Τον πρώτο καιρό ήταν πολλές αυτές οι εκδηλώσεις. Τον Αύγουστο ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα αλλά τώρα ανασυντασσόμαστε. Ενόψει των απεργιών, καθώς περιμένουμε κινητοποιήσεις από πάρα πολλούς κλάδους, σε συνεργασία με σωματεία και συνδικάτα του νησιού, πάμε να δώσουμε μια νέα πνοή στον αγώνα αυτές τις ημέρες. Ελπίζουμε αυτός ο αγώνας να κορυφωθεί με το πολιτικό αίτημα να γίνεται πραγματικότητα. Να πέσει η κυβέρνηση δηλαδή.
- Πώς πιστεύεις ότι θα γίνει αυτό;
Πιστεύω ότι αυτό θα γίνει μόνο με τους διαρκείς αγώνες σωματείων και συνδικάτων καθώς επίσης κι εκείνων των εργαζομένων που ζούνε στο πετσί τους την αδικία, τις περικοπές κι όλη αυτή τη βαρβαρότητα.
Νάσος Μπράτσος: "Μέχρι να φύγουν"
“Για να πάει ο αγώνας παρακάτω και επειδή έχουν ανοίξει όλα τα μέτωπα σε όλους τους κλάδους, απαιτείται η γενίκευση της πάλης με μοναδική ρεαλιστική διέξοδο την γενική πολιτική απεργία διαρκείας, μέχρι να πέσει η κυβέρνηση, με την οποία δεν υπάρχει-δεν υπήρξε ποτέ το παραμικρό περιθώριο «διαπραγμάτευσης» και «εξαίρεσης», γιατί απλά δεν υπάρχει περιθώριο «διαλόγου» με τους γκάνγκστερς των αγορών, όπως επιχειρούσαν ακόμα και πρόσφατα να μας πείσουν τα συνδικαλιστικά υπόλοιπα των μνημονιακών κομμάτων μέσα στους εργασιακούς χώρους”, αναφέρει σε άρθρο του ο Νάσος Μπράτσος, δημοσιογράφος ΕΡΤ, μέλος του γενικού συμβουλίου της ΠΟΕΣΥ. “Μόνο έτσι θα καταφέρουμε να κάνουμε πράξη αυτό που φωνάζαμε στη διαδήλωση των νοσοκομείων «η ΕΡΤ θα μείνει ανοιχτή, του κάθε εργαζόμενου θα γίνει η φωνή»”. (διαβάστε το ολόκληρο στο nasosbratsos.blogspot.com)