Αξιοποιώντας μια φράση του υπουργού Εξωτερικών, Κέρι, σχετικά με τις εναλλακτικές λύσεις απέναντι στον πόλεμο, η Ρωσία πρότεινε να παραδώσει σε διεθνή έλεγχο το συριακό καθεστώς τα χημικά του όπλα. Η αμερικάνικη ηγεσία βρέθηκε στη θέση να αναγκάζεται να αποδεχθεί στα λόγια την πρόταση, ενώ την ίδια στιγμή όλα της τα στελέχη βρίσκονται σε πανκινητοποίηση για να πείσουν βουλευτές, γερουσιαστές, ΜΜΕ και τον κόσμο ότι ο πόλεμος είναι η μόνη “λύση”.
Παράλληλα οι στρατηγοί έχουν βάλει σε κίνηση την πολεμική μηχανή από τις ΗΠΑ μέχρι τη Μεσόγειο. Αυτό που είναι φανερό είναι ότι χρειάζονται επιπλέον χρόνο. Ακόμη και στη Γερουσία, η συζήτηση έχει παγώσει. Γερουσιαστές δηλώνουν ότι δεν έχουν πειστεί από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, ότι δεν έχουν αποδεχθεί το ψήφισμα με τη σημερινή του μορφή, λέγοντας ότι δεν αφήνει παράθυρο για διπλωματικές λύσεις.
Όταν ο Ομπάμα έκανε την επιλογή να ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου (το οποίο αποτελείται από τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων), η Γερουσία ήταν υποτίθεται το πιο ελεγχόμενο σώμα, έχοντας και πλειοψηφία Δημοκρατικών. Μέχρι στιγμή όμως, η εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ καταμετράει μόνο 43 από τους 100 Γερουσιαστές να είναι υπέρ ή σχεδόν υπέρ της επέμβασης. Στη Βουλή τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα για τους πολεμοκάπηλους. Η Ουάσινγκτον Ποστ καταμετρά μόνο 26 βουλευτές καθαρά υπέρ της επέμβασης, ενώ για πλειοψηφία χρειάζονται 218.
Με αυτόν τον πανικό, ολόκληρος ο μηχανισμός του Ομπάμα έχει μπει σε κίνηση προσπαθώντας να αντιστρέψει την κατάσταση, να εκβιάσει, να κερδίσει τους αναποφάσιστους. Μια ήττα στην ψηφοφορία στο Κογκρέσο ή στη Γερουσία θα είναι πρώτης τάξεων διαπόμπευση για την αμερικάνικη υπερδύναμη. Η απόφαση για πόλεμο μπορεί να γυρίσει μπούμεραγκ πάνω στους εμπνευστές της. Την Τρίτη το βράδυ (ώρα Αμερικής), όταν η Εργατική Αλληλεγγύη θα έχει ήδη τυπωθεί, ο Ομπάμα θα απευθυνθεί “στο έθνος”. Επιστράτευσαν και την πρώην Υπουργό Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, που δήλωσε την υποστήριξή της στην επέμβαση και αναλαμβάνει να πείσει Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους.
Επίπονη
Και στο διπλωματικό επίπεδο η προσπάθεια αποδεικνύεται επίπονη. Μετά τη Σύνοδο των G20 (δείτε περισσότερα στη σελίδα 21 στο άρθρο του Άλεξ Καλλίνικος), ο Κέρι πανηγύρισε επειδή υπάρχει διψήφιος αριθμός χωρών υπέρ της επέμβασης (εννοώντας τον αριθμό 11).
Η Γερμανία δήλωσε την υποστήριξή της στο ψήφισμα των G20 υπέρ της επέμβασης, με καθυστέρηση ημερών, αφού η Σύνοδος είχε πλέον τελειώσει! Η συνάντηση του Κέρι με τον ομόλογό του της Γαλλίας, Λοράν Φαμπιούς, ήταν ενδεικτική για το πού βρίσκεται το ηθικό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε σχέση με το 2001, όταν ξεκινούσε ο “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας”.
Τότε, λόγω της αντίθεσης της Γαλλίας στον πόλεμο, είχε ξεκινήσει μια αντι-γαλλική εκστρατεία, με τις ευλογίες του Μπους. Τώρα, μιας και η Γαλλία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των προθύμων, ο Κέρι έφτασε να μιλάει γαλλικά και να ευχαριστεί ξανά και ξανά τον Φαμπιούς, υπενθυμίζοντας τους “παραδοσιακούς δεσμούς” ανάμεσα στις δύο χώρες. Την ίδια στιγμή, ο Ολάντ βρίσκεται και αυτός κάτω από πίεση να ζητήσει την έγκριση της γαλλικής βουλής, παρότι έχει το δικαίωμα να πάρει πολεμικές αποφάσεις μόνος του. Με τις δημοσκοπήσεις να τον δείχνουν ήδη χαντακωμένο πολιτικά, οι επιλογές δεν είναι εύκολες.
Στο μεταξύ, ο πολεμικός σχεδιασμός παρουσιάζεται με διαφορετικούς μανδύες κάθε μέρα, ενώ η πολεμική μηχανή δεν μπορεί να παραμένει στην αναμονή επ' άπειρον. Ο Κέρι κάνει λόγο για πολύ περιορισμένη επέμβαση που θα κρατήσει 72 ώρες. Το Πεντάγωνο αφήνει να διαρρεύσουν σχέδια για πολλαπλά χτυπήματα σε όλους τους στόχους της Συρίας και ταυτόχρονη προσπάθεια για συνεργασία με τμήματα των ανταρτών, με εξοπλισμό τους στο “πρότυπο” της Λιβύης.
Διευκόλυνση
Η κυβέρνηση της Βρετανίας μπορεί να έχασε την ψηφοφορία στη Βουλή και να δηλώνει ότι δεν θα συμμετάσχει στην επέμβαση, όμως διαθέτει τις απόλυτα απαραίτητες βάσεις της στη Μεσόγειο και όποια άλλη διευκόλυνση θα χρειαστούν οι επιτιθέμενοι. Ενώ, το Ισραήλ έχει βάλει σε λειτουργία το σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας “Σιδερένιος τρούλος”.
Όλες αυτές οι δυσκολίες είναι η κληρονομιά της αποτυχίας του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Τα ψέματα για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ τώρα πληρώνονται. Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι στόχος του πολέμου είναι να σωθούν ζωές αθώων Σύριων από τα χημικά του Άσαντ, όταν αποδείχθηκε ότι τα “ντοσιέ” του Κόλιν Πάουελ και του Μπλερ ήταν σκέτα παραμύθια. Ενώ οι ΗΠΑ ήταν αυτές που αποδεδειγμένα χρησιμοποίσαν χημικά σε επιθέσεις όπως στη Φαλούτζα στο Ιράκ και έδωσαν σιωπηλά το ΟΚ όταν το Ισραήλ σκόρπιζε κάθε είδους θάνατο πάνω από τη Γάζα.
Το 2001 εισέβαλαν στο Αφγανιστάν για να το απαλλάξουν από τους “βάρβαρους” Ταλιμπάν. Μετά από 12 χρόνια, εκτός από το θάνατο, έχουν προκαλέσει ένα πιο αποσταθεροποιημένο Πακιστάν και αναγκάζονται να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους Ταλιμπάν, οι οποίοι θα είναι αναγκαστικά κομμάτι του πολιτικού σκηνικού μετά την αποχώρηση των αμερικάνικων δυνάμεων.
Το 2003 εισέβαλαν στο Ιράκ έχοντας σαν στόχο να ελέγξουν την Μέση Ανατολή και να καθορίσουν το ισοζύγιο των δυνάμεων και σήμερα το Ιράκ που δημιούργησαν έχει περισσότερα ανοίγματα προς το Ιράν, παραχωρούσε τον εναέριο χώρο του για να τροφοδοτείται το καθεστώς του Άσαντ με όπλα, ενώ δηλώνει αντίθετο στην εισβολή στη Συρία.
Το αντιπολεμικό κίνημα έχει βάλει τη σφραγίδα του. Ο Ομπάμα τυπικά είχε το δικαίωμα να προχωρήσει σε απόφαση για πόλεμο μόνος του. Αναγκάστηκε να δηλώσει ότι θα ζητήσει την έγκριση του Κογκρέσου, αφού ο Κάμερον είχε υποστεί την απροσδόκητη ήττα στο βρετανικό Κοινοβούλιο. Προσπαθούν με τέτοιους τρόπους να πείσουν ότι η απόφασή τους για πόλεμο θα εκφράζει τη “λαϊκή βούληση”. Αλλά η πλειοψηφία του κόσμου, και μέσα στις ΗΠΑ, παραμένει αντιπολεμική. Το 70% δηλώνει ενάντια στην επέμβαση. 77% στα γκάλοπ λέει πως η κυβέρνηση Ομπάμα δεν έχει εξηγήσει τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει στη Συρία. 66% δηλώνει ότι φοβάται πως ένα χτύπημα θα μετατραπεί σε μακρόχρονη εμπλοκή με μεγάλο κόστος. Ο Ομπάμα εκλέχθηκε υποσχόμενος ότι θα βάλει τέλος στον πόλεμο του Μπους, ότι θα κλείσει το Γκουαντάναμο, ότι θα επαναφέρει τη “λογική” στις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής. Δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά, παρόλο που πήρε μάλιστα και το... νόμπελ Ειρήνης, αλλά η εργατική τάξη στις ΗΠΑ συνεχίζει να έχει απαιτήσεις.
Η οικονομική κρίση βαραίνει επίσης πάνω στις επιλογές της άρχουσας τάξης. Η υπερδύναμη είναι πολύ ζορισμένη για να σπαταλήσει πόρους αν δεν είναι σίγουρη ότι η στρατηγική και η τακτική της θα έχει αποτελέσματα.
Ο πόλεμος στη Συρία έχει ήδη μετατραπεί σε μεγάλης κλίμακας πολιτική κρίση πριν ακόμη ξεκινήσει. Είτε κερδίσει είτε δεν κερδίσει την ψηφοφορία στο Κογκρέσο ο Ομπάμα, είτε κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία είτε όχι, οι δισταγμοί τους δείχνουν ήδη ότι μπορούμε να τους σταματήσουμε. Είναι ευάλωτοι σε κάθε είδους πίεση και το αντιπολεμικό κίνημα είναι η δύναμη που συνεχίζει να τους πολιορκεί και να τους τρομάζει.
Η συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου είναι ασύγκριτα ο πιο αδύναμος κρίκος σε ολόκληρη αυτή τη διεθή συμμορία που θέλει να επιτεθεί στη Συρία. Όσο νταήδες και να το παίζουν, όσο πρόθυμοι και αν δηλώνουν ότι θα παραχωρήσουν βάσεις και αεροδρόμια, δεν έχουν τη δυνατότητα να πείσουν κανέναν για τις “ανθρωπιστικές τους ευαισθησίες”. Ο Δένδιας τολμάει να δηλώνει ότι έχει έτοιμες τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους πρόσφυγες από τη Συρία, αυτούς που υποτίθεται θέλουν να απελευθερώσουν από τον Άσαντ. Μπορούμε να κλείσουμε τη Σούδα, να ανοίξουμε τα σύνορα για τους πρόσφυγες, να ξεφορτωθούμε την πρόθυμη συγκυβέρνηση και να σταματήσουμε τα αιματηρά τους σχέδια.
Με την πρώτη βόμβα όλοι στους δρόμους
Τα μαύρα σύννεφα του πολέμου έχουν από καιρό μαζευτεί πάνω από τον ουρανό της Μέσης Ανατολής. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους ετοιμάζονται να εξαπολύσουν επίθεση στην Συρία, την ίδια στιγμή που υφίστανται ισχυρά διπλωματικά πλήγματα και ενόσω εντείνονται οι αντιπολεμικές αντιδράσεις τόσο μέσα στις ίδιες τις κοινωνίες τους, όσο και παγκοσμίως.
Την ίδια ώρα, η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει απολύτως πρόθυμη να εκπληρώσει τις δήθεν συμμαχικές της υποχρεώσεις εμπλεκόμενη σε μια νέα εστία επιθετικού πολέμου. Όλοι μαζί, ωστόσο, μπορούμε να τους σταματήσουμε! Όλοι εμείς που βγήκαμε στους δρόμους το 1999 ενάντια στους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς στην Σερβία. Όλοι εμείς που βγήκαμε στους δρόμους το 2001 και το 2003 ενάντια στις αμερικάνικες επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ. Όλοι εμείς που χαιρετήσαμε την ήττα του Ισραήλ το 2006 όταν επιτέθηκε στον Λίβανο.
Όλοι εμείς που βγαίνουμε στους δρόμους σε κάθε ισραηλινή επίθεση στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, όπως το 2009 και το 2012. Όλοι εμείς που ταυτόχρονα υποστηρίζουμε τους λαούς της Μέσης Ανατολής στις εξεγέρσεις τους ενάντια σε κάθε λογής ανελεύθερα και τυραννικά καθεστώτα. Αγώνες ανατρεπτικούς που αναπτύσσονται μέσα από λαϊκές κινητοποιήσεις, μαζική οργάνωση και πάλη και παράλληλα στηρίζονται στην ανιδιοτελή και έμπρακτη αλληλεγγύη των κινημάτων όπου γης.
ΌΧΙ σε κάθε μορφής ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Συρία. Αφήστε τους λαούς να αποφασίσουν μόνοι τους για την τύχη τους!
ΚΑΜΙΑ συμμετοχή και διευκόλυνση της Ελλάδας στην επερχόμενη επέμβαση! Κλείστε τη Σούδα, καλοδεχούμενοι όλοι οι κυνηγημένοι Σύριοι πρόσφυγες!
ΝΙΚΗ στις αραβικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις!
Με την πρώτη βόμβα κλείνουμε κάθε χώρο δουλειάς και σπουδών και διαδηλώνουμε μαζικά από το Σύνταγμα προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία!
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!
Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο, “Ένα Καράβι για τη Γάζα, ΚΕΕΡΦΑ, Σύριοι πρόσφυγες
Καθαρά αντιπολεμικά επιχειρήματα
Τα επιχειρήματα με τα οποία οργανώνουμε το αντιπολεμικό κίνημα ειναι κρίσιμα για την επιτυχία του. Οι ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν ένα σωρό ψέματα για να διχάσουν, να υποβιβάσουν τον κόσμο της Συρίας και να παρουσιαστούν ως κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Αντίστοιχα, μια σειρά βρόμικα καθεστώτα παρεμβαίνουν ήδη στη Συρία, προσπαθώντας να χρωματίσουν με το χειρότερο τρόπο τον κόσμο που αντιστέκεται. Είναι κρίσιμο να μην αφεθούμε ευάλωτοι απέναντι στην προπαγάνδα.
Είμαστε ενάντια στον πόλεμο όχι γιατί υποστηρίζουμε τον Άσαντ, αλλά γιατί ο πόλεμος θα φέρει περισσότερους νεκρούς, περισσότερους πρόσφυγες, περισσότερη καταστροφή και φτώχεια πάνω σε αυτή που έχει ήδη σπείρει το καθεστώς. Η πολεμική εκστρατεία δεν βοηθάει την επανάσταση κατά του Άσαντ, ίσα ίσα την εμποδίζει να προχωρήσει, τη δυσφημεί και την αποπροσανατολίζει. Ο κόσμος που ξεσηκώθηκε ενάντια στον Άσαντ από τις αρχές του 2011 είχε τα κότσια να τα βάλει με ένα αδίστακτο καθεστώς. Γρήγορα έφτασε να παλεύει στις πιο δύσκολες συνθήκες. Από τις ειρηνικές διαδηλώσεις χρειάστηκε να περάσει στο αντάρτικο, καθώς το καθεστώς περικύκλωσε τις εξεγερμένες επαρχίες με τανκς και χτυπούσε με πυραύλους.
Η επανάσταση όμως δεν είναι μόνο το ένοπλο τμήμα της. Είναι οι εργάτες και οι αγρότες που οργανώνονται, που σχηματίζουν λαϊκές επιτροπές και παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Ένα πολεμικό χτύπημα των ΗΠΑ θα σημάνει πισωγύρισμα για αυτές τις προσπάθειες. Θα είναι μήνυμα ότι οι αγώνες των απλών ανθρώπων δεν αρκούν. Το καθεστώς μπορεί να ισχυροποιηθεί κρυμμένο πίσω από την “εθνική αντίσταση”. Χρειάζεται να ακούσουμε προσεκτικά τις φωνές που έρχονται από την επαναστατική αριστερά του αραβικού κόσμου. Πλέον είναι εφτά οι αραβικές οργανώσεις που υπογράφουν την κοινή διακήρυξη κατά του πολέμου: Επαναστάτες Σοσιαλιστές (Αίγυπτος), Ρεύμα Επαναστατικής Αριστεράς (Συρία), Σοσιαλιστικό Φόρουμ (Λίβανος), Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Αλγερία), Μαχητής/Μαχήτρια (Μαρόκο), Λίγκα Εργατικής Αριστεράς (Τυνησία), Ένωση Κομμουνιστών (Ιράκ). Στη διακήρυξή τους λένε: “H επικείμενη δυτική ιμπεριαλιστική επίθεση δεν σκοπεύει να υποστηρίξει τη συριακή επανάσταση, με κανέναν τρόπο. Θα επιχειρήσει να αναγκάσει τη Δαμασκό να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και να επιτραπεί στον Άσαντ να φύγει από το προσκήνιο, κρατώντας όμως το καθεστώς στη θέση του, ενώ την ίδια στιγμή θα βελτιώνονται οι συνθήκες για την ενίσχυση της θέσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού απέναντι στο ρώσικο ιμπεριαλισμό, στην Συρία του μέλλοντος.”
Σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο, η “Άνοιξη” των επαναστάσεων έχει ανοίξει το ερώτημα αν η συνολική αλλαγή μπορεί να έρθει από τα κάτω, από τη συνεχιζόμενη κινητοποίηση του κόσμου, ή χρειάζεται να έρθει από τα πάνω, από κάποια ικανή κυβέρνηση, ένα πραξικόπημα ή ακόμη και την ιμπεριαλιστική παρέμβαση. Οι εξελίξεις στην Αίγυπτο είναι οι πιο χαρακτηριστικές. Δείτε στη σελίδα 21 πώς ο στρατός καλλιεργώντας τις αυταπάτες για τη μάχη ενάντια στον κίνδυνο του “ισλαμισμού” φτάνει να εξαπολύει διώξεις κατά της Αριστεράς. Ένα ιμπεριαλιστικό χτύπημα στη Συρία θα ενισχύσει τις φωνές που ψάχνουν λύση από ψηλά.
Διαδικασίες
Οι απόψεις που λένε πως ο Άσαντ είναι καλύτερος από την “αλ-Κάιντα”, η οποία ελέγχει την ένοπλη αντίσταση δεν βοηθάνε. Ο κόσμος που εξεγείρεται στη Συρία δεν είναι οπαδοί της αλ-Κάιντα και ούτε περίμενε μερικές χιλιάδες ενόπλους των ισλαμιστικών οργανώσεων για να εξεγερθεί. Ωστόσο, το πολιτικό Ισλάμ παραμένει ρεύμα στο εσωτερικό των χωρών του αραβικού κόσμου και όποιος δεν το παραδέχεται κινδυνεύει να γίνει απολογητής δικτατόρων, όχι μόνο του Άσαντ αλλά και του Μουμπάρακ. Ο κόσμος στην Αίγυπτο δεν δίστασε να εξεγερθεί στις 30 Ιούνη κατά της κυβέρνησης Μούρσι και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Οι επαναστάσεις είναι ζωντανές διαδικασίες, μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι βγάζουν συμπεράσματα και αλλάζουν.
Ταυτόχρονα, χρειάζεται να απαντάμε καθαρά στο ζήτημα των προσφύγων. Τα κροκοδείλια δάκρυα για τα παιδιά της Συρίας φτάνουν στο τέλος τους όταν ανοίγει το ερώτημα τι κάνουμε με τον κόσμο που αναγκάζεται να φύγει από τη Συρία, είτε λόγω του καθεστώτος, είτε λόγω της πολεμικής απειλής. Η απάντηση πρέπει να είναι καθαρή: ανοιχτά σύνορα. Οι πρόσφυγες του πολέμου είναι καλοδεχούμενοι. Ανεπιθύμητοι είναι οι πολεμοκάπηλοι, οι ιμπεριαλιστές και οι βάσεις τους.
Τι λένε οι αντάρτες;
Υπάρχουν δυνάμεις της αντιπολίτευσης στη Συρία που έχουν την αυταπάτη πως μια ιμπεριαλιστική επίθεση θα τους λύσει τα χέρια. Ωστόσο, μια σειρά οργανώσεις ανταρτών, μεταξύ των οποίων και ισλαμιστικές και κοσμικές ταξιαρχίες, έχουν ανακοινώσει την αντίθεσή τους σε πιθανό χτύπημα των ΗΠΑ κατά του καθεστώτος Άσαντ.
Οι ταξιαρχίες φοβούνται ότι παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στη διεξαγωγή του αντάρτικου, οποιαδήποτε επέμβαση της Δύσης θα ενισχύσει την πυγμή του καθεστώτος, την ώρα που βρίσκεται ιδιαίτερα αδυνατισμένο λόγω της χρήσης χημικών αερίων στα προάστια της Δαμασκού.
Οι αντάρτες υποστηρίζουν ότι η επίθεση της Γούτα αποκάλυψε πως το καθεστώς λέει ψέματα όταν υποστηρίζει πως αποτελεί δύναμη μετριοπάθειας απέναντι σε μια ανταρσία υπό τον έλεγχο των ισλαμιστών.
Ρετσινιά
Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ είχε ήδη καταφέρει να ρίξει τη ρετσινιά των “τζιχαντιστών” και των “εξστρεμιστών” πάνω στους αντάρτες, αυξάνοντας τη δυσπιστία στον πληθυσμό που υποστήριξε την επανάσταση.
Ένα δυτικό χτύπημα, στον Αραβικό κόσμο θα γινει δεκτό ως σημάδι της αποτυχίας της επανάστασης, και θα επιτρέψει στον Άσαντ να παρουσιαστεί ως αντίπαλος του ιμπεριαλισμού, παρά τη γενικευμένη απέχθεια απέναντι στο καθεστώς του.
Σε ανακοινώσεις που δημοσίευσαν ηλεκτρονικά, πολλοί από τους μεγαλύτερους αντάρτικους σχηματισμούς, ανάμεσά τους ταξιαρχίες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και ισλαμιστικές, προειδοποιούν ότι η Δύση “παρεμβαίνει για να εξυπηρετήσει τα δικά της συμφέροντα”.
“Απορρίπτουμε εντελώς οποιαδήποτε δυτική και ρώσικη παρέμβαση στο μουσουλμανικό κόσμο”, δηλώνουν.
Ένας μαχητής στην πόλη Χομς λέει: “Γιατί χαράζουν τώρα κόκκινες γραμμές, γιατί όχι όταν ο Άσαντ έριχνε πυραύλους Σκουντ; Ή όταν βομβάρδιζε εκκλησίες. Όταν κατέστρεφε τις πόλεις και τις γειτονιές μας. Δεν τους ενδιαφέρουμε εμείς, αλλά μόνο ο εαυτός τους.”
Ένας άλλος λέει: “Έχουμε πάνω από 100.000 μάρτυρες. Τώρα λένε πως ανησυχούν λόγω της χρήσης χημικών όπλων. Ξέρουμε πως αυτό είναι ένα πρόσχημα για να παρέμβουν στη χώρα μας, να σταματήσουν την επανάσταη και να επιτεθούν στους επαναστάτες”.