Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών ήταν μια προεκλογική πρωτοβουλία της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που προσπάθησε να σωθεί από την κοινωνική οργή ρίχνοντας τα βάρη της κρίσης στους μετανάστες, παίζοντας το χαρτί του ρατσισμού.
Η ίδρυση τριών στρατοπέδων συγκέντρωσης σε κάθε περιφέρεια της Ελλάδας ψηφίστηκε με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου μετά από πρόταση του υπουργού Προ.Πο Μ. Χρυσοχοΐδη τον Μάρτιο του 2012. Ηταν η πρακτική εφαρμογή μίας εξαγγελίας που είχε κάνει ο υπουργός Εσωτερικών της ΝΔ Παυλόπουλος σχετικά με την ίδρυση στρατοπέδων συγκέντρωσης στον Ασπρόπυργο και τη Ριτσώνα. Η πρόταση δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ύστερα από τις αντιδράσεις των τοπικών Εργατικών Κέντρων που σε συνεργασία με την ΚΕΕΡΦΑ, που μόλις είχε ιδρυθεί, απαίτησαν με συγκεντρώσεις και ψηφίσματα “να ανοίξουν τα κλειστά εργοστάσια και όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης”.
Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης έκανε τότε ειδική αναφορά στα «ανταποδοτικά οφέλη και τις νέες θέσεις εργασίας», που θα προκύψουν για τις τοπικές κοινωνίες από την ίδρυση των “κέντρων φυλοξενίας μεταναστών” και μάλιστα εκτιμούσε ότι θα απασχολούνται 1.000 περίπου άτομα από την κάθε τοπική κοινωνία σε υπηρεσίες φύλαξης, κέτερινγκ, συνεργεία καθαρισμού, κυλικεία και πλυντήρια. Τότε πουλούσαν παραμύθια ότι δήθεν σε κάθε στρατόπεδο θα φτιαχτούν εστιατόρια, χώροι υγιεινής, χώροι θρησκευτικής λατρείας, χώροι άθλησης, ιατρεία και άλλα τέτοια. Ο μόνος εξοπλισμός που υπάρχει αυτή τη στιγμή είναι τα χοντρά συρματοπλέγματα στην πέριφραξη και το μόνο προσωπικό οι πάνοπλοι αστυνομικοί με ειδίκευση στα βασανιστήρια και στις μεθόδους γκεστάπο.
Τα ελληνικά Γκουαντανάμο άρχισαν να μπαίνουν σε λειτουργία αμέσως μετά την ψήφισή τους. Τέλη Απρίλη του 2012 μεταφέρθηκαν στην Αμυγδαλέζα οι πρώτοι μετανάστες. Λίγους μήνες αργότερα ξεκίνησαν τα μαζικά ρατσιστικά πογκρόμ της αστυνομίας μέσα στα πλαίσια του “Ξένιου Δία”, με αποτέλεσμα οι φυλακές να γεμίσουν με χιλιάδες ανθρώπους που έκαναν το “έγκλημα” να είναι μετανάστες. Ένα χρόνο μετά την έναρξη του “Ξένιου Δία”, έχουν γίνει περισσότερες από ογδόντα χιλιάδες προσαγωγές και πέντε περίπου χιλιάδες μετανάστες κρατούνται στα 17 στρατόπεδα συγκέντρωσης εδώ και ένα χρόνο. Πρόσφατα το υπουργείο Δημόσιας Τάξης ανακοίνωσε την επιμήκυνση του χρόνου κράτησης από τους 12 στους 18 μήνες.
Όλο αυτό το διάστημα οι καταγγελίες των κρατουμένων μεταναστών είναι συγκλονιστικές και ίσως να μην τις χωράει ανθρώπινος νους. Καταγγελίες των μεταναστών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μιλούν για αστυνομικούς που κραυγάζουν ότι είναι Χρυσαυγίτες, επιτίθενται με μένος προς τους μετανάστες, τους χτυπούν μέχρι να τους σπάσουν τα πλευρά και τα πόδια.
Ολα αυτά έγιναν ευρύτερα γνωστά όταν τον φετινό Απρίλη χιλιάδες μετανάστες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ξεκίνησαν απεργία πείνας. “Αυτό που διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια ήταν πως μιλάμε για απάνθρωπες και αδιανόητες συνθήκες κράτησης ανθρώπων”, είχε δηλώσει στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Κώστας Καταραχιάς μέλος του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ και μέλος της αντιπροσωπείας που είχε επισκεφτεί τότε την Αμυγδαλέζα. “Πρόκειται για στοιβαγμένους ανθρώπους ανά οχτώ και παραπάνω σε κάθε κοντέινερ. Η πληροφόρηση που είχαμε είναι πως υπάρχουν μόνο δυο γιατροί για να κοιτάξουν πάνω από 1.700 άτομα. Υπάρχει τεράστια δυσκολία να εξυπηρετηθούν τα χρόνια ή επείγοντα περιστατικά. Η υγειονομική κάλυψη δεν είναι ούτε καν υποτυπώδης, είναι ανύπαρκτη”.
Κολαστήριο
Ο πρώτος που απελευθερώθηκε λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, μετά από αυτή την επίσκεψη, ο 24χρονος Αμπντούλ Σαφίρ Αντάλατ από το Πακιστάν που έζησε πάνω από πέντε μήνες στο κολαστήριο της Αμυγδαλέζας, κατήγγειλε ότι ο ένας στους δύο κρατούμενους είναι άρρωστος, ότι υπάρχουν πολλοί που έχουν χάσει τα λογικά τους, ενώ μίλησε για έναν Αφγανό που αφού έσπασε το πόδι του, ζήτησε βοήθεια για να αντιμετωπίσει την βία των αστυνομικών και του σπάσανε και το άλλο πόδι.
“Οι αστυνομικοί μάς λέγανε πως θέλουνε να πεθάνουμε. Να φύγει η βρώμα. Πως είμαστε σκουπίδια. Αν ζητούσες κάτι τότε σε χτύπαγαν, γι' αυτό και κανείς δεν τόλμαγε να μιλήσει πλέον για κάποιο πρόβλημά του. Εμένα με έβαλαν τέσσερις φορές στην απομόνωση για να σταματήσω να ζητάω ιατρική βοήθεια. Σήμερα η μέση μου είναι κατεστραμμένη”, είχε δηλώσει ο Αμπντούλ Σαφίρ.
Με τον καιρό οι μετανάστες άρχισαν να αποκαλύπτουν βασανισμούς, σεξουαλικές παρενοχλήσεις ακόμα και ηλεκτροσόκ. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν είναι καθόλου περίεργο το γεγονός ότι κάποιοι δεν άντεξαν και ξεκίνησαν τους αυτοτραυματισμούς και τις απόπειρες αυτοκτονίας. Στην Αμυγδαλέζα, ένας κρατούμενος έκοψε τον λαιμό του με σπασμένο τζάμι από το παράθυρο, ένας ήπιε ένα μπουκάλι σαμπουάν, ενώ ένας τρίτος χαρακώθηκε στο σώμα του.
Στις 2 Ιούλη ο Μοχάμεντ Χασάν, κρατούμενος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Κορίνθου πέθανε στο Σισμανόγλειο όπου είχε μεταφερθεί μετά από λοίμωξη, η οποία θα μπορούσε να είχε θεραπευτεί αν οι αστυνομικοί είχαν έγκαιρα δώσει σημασία στις κραυγές του.
Μετά από όλα αυτά ο απάνθρωπος εγκλεισμός των μεταναστών σε σκοτεινά κοντέινερ χωρίς ρεύμα στους 50 βαθμούς ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Στις 10 Αυγούστου οι μετανάστες της Αμυγδαλέζας προχώρησαν σε εξέγερση απαιτώντας την ελευθερία τους. Οι μετανάστες είχαν τέτοια οργή που οι αστυνομικοί τράπηκαν σε φυγή τόσο από την αντίστασή τους όσο και από την εκκωφαντική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν χτυπώντας τα κοντέινερ σε όλη την έκταση του στρατοπέδου κι ανάβοντας φωτιές.
Αντί όμως για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων των μεταναστών, η αστυνομία του Δένδια απάντησε με αιματηρή καταστολή και νέα βασανιστήρια. Δεκάδες μετανάστες συνελήφθησαν εκ νέου και οδηγήθηκαν στην εισαγγελία για να τους απαγγελθούν κατηγορίες. Οι βασανισμοί συνεχίστηκαν με ξυλοδαρμούς και ρατσιστικές χυδαιότητες από τους αστυνομικούς φύλακες σε κάθε αλλαγή βάρδιας στα κρατητήρια της Πέτρου Ράλλη και στο Α.Τ Μενιδίου, όπου οδηγήθηκαν. Όσο για αυτούς που παρέμειναν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης απαγορεύτηκε ο προαυλισμός για αρκετές ημέρες, κλείνοντάς τους σε κοντέινερ χωρίς ρεύμα, νερό.
Η συγκέντρωση στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας αυτό το Σάββατο θα στείλει στους χιλιάδες κρατούμενους το μήνυμα ότι δεν είναι μόνοι, ότι η δικιά τους εξέγερση δίνει έμπνευση σε όλους τους εργάτες να συνεχίσουν να δίνουν τις μάχες ενωμένοι, ενάντια στην κυβέρνηση που κλείνει σχολεία και νοσοκομεία και ανοίγει στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές.
Πριν από ένα μήνα περίπου πήγα με μία δικηγόρο και συνάντησα τον ξάδερφό μου που είναι κλεισμένος στην Αμυγδαλέζα. Εκείνος μάς περιέγραψε όλα όσα τραβάει εκεί μέσα και αυτός και τα άλλα παιδιά,. Έκανα μετάφραση στη δικηγόρο αλλά δυστυχώς μας άκουσαν οι φύλακες. Το αποτέλεσμα ήταν μόλις φύγαμε 10 αστυνομικοί να αρχίσουν να τον βαράνε και τον έκαναν μαύρο από το ξύλο.
Αυτό γίνεται συνέχεια. Οι φύλακες πετάνε ακόμα και πέτρες στους κρατούμενους, ενώ αν κάποιος ζητάει φάρμακο του λένε «καλύτερα να πεθάνεις». Πρέπει αυτό να σταματήσει. Τα παιδιά που βρίσκονται στην Αμυγδαλέζα δεν είναι κλέφτες, δεν είναι δολοφόνοι, αλλά η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα τους κρατήσει εκεί μέσα για 18 μήνες .
Το Σάββατο 14/9 θα είμαστε όχι ένας και δύο αλλά χιλιάδες Πακιστανοί στην Αμυγδαλέζα. Κάθε μέρα η Πακιστανική Κοινότητα οργανώνει συσκέψεις στον Κόκκινο Μύλο, στο Μενίδι και σε άλλα μέρη για να οργανώσει τη μαζική μας συμμετοχή, για να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση να δώσει ελευθερία σε όλους τους μετανάστες σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Ιμράν Σουχέλ Μπατί, μετανάστης από το Πακιστάν