Η συμμετοχή ήταν η μεγαλύτερη όλων των εποχών για βρετανικές εκλογές: ξεπέρασε κατά 35% τις τελευταίες εκλογές για το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο. Ο κόσμος απέδειξε ότι δεν είναι απαθής. Ο κόσμος πηγαίνει στις κάλπες όταν αισθάνεται ότι έχει μια πραγματική επιλογή και η ψήφος του μπορεί να κάνει τη διαφορά. Οι άνθρωποι αισθάνθηκαν ξαφνικά ότι η πολιτική ήταν για αυτούς. Συμμετείχαν μαζικά σε συγκεντρώσεις, επιχειρηματολογούσαν και προπαγάνδιζαν την άποψή τους. Το κίνημα για το “Ναι” κατάφερε θαύματα.

\r\n

Εκστρατεία

\r\n

Με μοναδική εξαίρεση το Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα (SNP) όλα τα μεγάλα κόμματα οργάνωσαν, με στόχο το “Όχι”, την “Επιχείρηση Φόβος”. Η συντριπτική πλειοψηφία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης -με πρώτο και καλύτερο το BBC- προσπάθησαν να σπιλώσουν την εκστρατεία για την  αυτονόμηση. 

 

Οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι τραπεζίτες και οι δισεκατομμυριούχοι εξαπέλυσαν μια συστηματική καμπάνια απειλών για την απασχόληση και τις συντάξεις σε μια προσπάθεια να σταματήσουν το “Ναι”.

Οι ηγέτες των Συντηρητικών, των Εργατικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών αναγκάστηκαν να υποσχεθούν νέες αυξημένες εξουσίες για την Κυβέρνηση της Σκωτίας και μια αναθεώρηση του Βρετανικού Συντάγματος. Μέσα στην απελπισία τους, μοίρασαν όλες αυτές τις υποσχέσεις χωρίς να συμβουλευτούν καν το κεντρικό, βρετανικό Κοινοβούλιο (Westminster) ή τα τοπικά κοινοβούλια της Βόρειας Ιρλανδίας και της Ουαλίας. Ούτε καν τα κόμματά τους δεν συμβουλεύτηκαν. 

Πάνω από 100 βουλευτές του Εργατικού Κόμματος στάλθηκαν στη Σκωτία για να στηρίξουν το “Όχι”. Ο Γκόρντον Μπράουν (ο τελευταίος πρωθυπουργός του Εργατικού Κόμματος) κινητοποιήθηκε για να πείσει τους υποστηρικτές των Εργατικών ότι ήταν σωστό να απορρίψουν την αλλαγή.

 

Παρόλα αυτά ένα 45% -κάτι παραπάνω από 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι- έριξε “Ναι” στην κάλπη. Δεν πρόκειται απλά για μια εθνικιστική ψήφο. Οι περιοχές με τα περισσότερα “Ναι” ακολουθούν το χάρτη της ανεργίας και της κοινωνικής υποβάθμισης. Ήταν μια ψήφος για μια άλλη Σκωτία. Και ταυτόχρονα μια κριτική απέναντι στο Εργατικό Κόμμα.

Η Γλασκόβη, το Βόρειο Λάναρκσαϊρ και το Δυτικό Ντανμπάρτονσαϊρ, τα τρία παραδοσιακά κάστρα του Εργατικού Κόμματος, ψήφισαν “Ναι”. Το Νταντί, ένα κάστρο μέχρι τώρα των Εργατικών, στήριξε το “Ναι” με ένα 57%. Το Εργατικό Κόμμα έσωσε το Βρετανικό κράτος αλλά έχασε δεκάδες χιλιάδες από τους συνήθεις υποστηρικτές του.

 

Η θέα των στελεχών του Εργατικού Κόμματος, τυλιγμένων με τη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου, να πανηγυρίζουν πλάι πλάι με τα στελέχη των Συντηρητικών και των Φιλελεύθερων Δημοκρατών -αυτών που διαλύουν σήμερα τις ζωές της εργατικής τάξης- ήταν αποκρουστική. Το Εργατικό Κόμμα στηρίζει και τον περιορισμό των δαπανών, τις περικοπές των κοινωνικών παροχών και τις εκστρατείες συκοφάντησης του εργατικού κινήματος από τους Συντηρητικούς. Στο δημοψήφισμα στάθηκε στο πλευρό των ταξικών μας εχθρών. 

 

Η ταχτική του Σκωτσέζικου Εθνικού Κόμματος λειτούργησε και αυτή αρνητικά για το “Ναι”. Χρειάστηκε να φτάσουμε στις 25 Αυγούστου, στο μεγάλο τηλεοπτικό ντιμπέιτ με τον Άλιστερ Ντάρλινγκ (τον πρόεδρο της καμπάνιας του ΟΧΙ “Καλύτερα Μαζί”) για να ανοίξει ο Άλεξ Σάλμοντ (ο ηγέτης του SNP) ζητήματα ταξικά σαν το “Εθνικό Σύστημα Υγείας”. Οι αναφορές αυτές έδωσαν μια άμεση ώθηση στην καμπάνια για την ανεξαρτησία -αλλά ήταν πολύ λίγες και πολύ αργά.  

 

Η καμπάνια για το “Ναι” γέννησε ένα επιβλητικό κοινωνικό κίνημα. Είχαμε μια ολόκληρη σειρά από κινητοποιήσεις στους δρόμους, που ακολουθούσαν η μια την άλλη, μέσα σε μια χαρούμενη αλλά και αποφασισμένη ατμόσφαιρα ελπίδας. Οι πρωτεργάτες του κινήματος ήταν οι εργάτες, οι νέοι, οι γυναίκες και η Ριζοσπαστική Καμπάνια για την Ανεξαρτησία.

Αυτό που τους κινητοποίησε δεν ήταν κάποιος στενός εθνικισμός. Πάλευαν για μια ανεξάρτητη Σκωτία που δεν θα συμμετείχε σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους, θα απέρριπτε τις προτεραιότητες των μεγάλων επιχειρήσεων και των πλούσιων, θα στεκόταν απέναντι στο ρατσισμό, την καταπίεση και τη συκοφάντηση των αγώνων και θα στεκόταν στο πλευρό της Παλαιστίνης. Ήταν μια κινητοποίηση για μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη.

 

Πάνω από 25.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις ανοιχτές εκδηλώσεις που οργάνωσε η αριστερά, με ομιλητές σαν τον Τόμι Σέρινταν και άλλους. Χιλιάδες ανταποκρίθηκαν θετικά στο κάλεσμα για ένα μεγάλο αγώνα με στόχο μια καλύτερη κοινωνία.

Τα μίντια και οι περισσότεροι πολιτικοί θα μας πούνε ότι τώρα έχει φτάσει πια η ώρα να επιστρέψουμε στην “κανονική” ζωή. Πολλοί μέσα στο Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα θα πουν ότι το κρίσιμο τώρα είναι να τους ψηφίσουμε στις γενικές εκλογές του 2015 και στις εκλογές για το Σκωτσέζικο Κοινοβούλιο ένα χρόνο μετά.

 

Η γνώμη μας είναι διαφορετική. Καλούμε όλους όσους συμμετείχαν σε αυτό το κίνημα να παραμείνουν ενεργοί και να συνεχίσουν να συμμετέχουν.

 

Δεκάδες χιλιάδες εργάτες αισθάνθηκαν, μέσα στους 18 μήνες της καμπάνιας, για πρώτη φορά στη ζωή τους κομμάτι της πολιτικής ζωής. Αισθάνθηκαν ότι η εξουσία θα μπορούσε να τους ανήκει. Τώρα πρέπει να εστιάσουμε σε αυτό. 

Τα πιο κρίσιμα σημεία θα είναι οι εργατικοί χώροι, οι γειτονιές, τα σχολεία, τα κολέγια και τα πανεπιστήμια. Χρειαζόμαστε διαδηλώσεις ενάντια στο νέο πόλεμο που προετοιμάζουν αυτή τη στιγμή στο Ιράκ, ενάντια στο ρατσισμό του Ukip (το ακροδεξιό Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου, του Νάιτζελ Φάρατζ), ενάντια στη διάλυση των μισθών, των κοινωνικών υπηρεσιών, των κοινοτήτων. 

 

Να πάρουμε όλοι μέρος μαζικά στη διαδήλωση που καλούν τα εργατικά συνδικάτα της Σκωτίας στις 18 Οκτώβρη ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης των Συντηρητικών.  

Πρέπει να οργανώσουμε απεργίες ικανές να ακυρώσουν το πάγωμα των μισθών, που θα δώσουν αυτοπεποίθηση στο κίνημα να περάσει στην αντεπίθεση και να αντισταθεί στις προκλήσεις των αφεντικών. Οι εργάτες της Σκωτίας πρέπει να ενωθούν με τις απεργίες και τους αγώνες στην υπόλοιπη Βρετανία. Αυτές οι μάχες μπορούν να κερδίσουν ακόμα και ένα μεγάλο τμήμα από τους εργάτες που ψήφισαν “Όχι” στην ανεξαρτησία. Όλοι μαζί ενάντια στους Τόρις (τους Συντηρητικούς), τη λιτότητα και το ρατσισμό.

Στην πρωθυπουργική κατοικία, τα ανάκτορα και τα γραφεία του Εργατικού Κόμματος ανοίγουνε σαμπάνιες. Οι μάχες, όμως, είναι μπροστά και θα πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι θα πληρώσουν πολύ ακριβά για όσα κάνουν.

\r\n

Νέο κίνημα, νέα αριστερά

\r\n

Χρειαζόμαστε ταυτόχρονα και ένα νέο πολιτικό κίνημα.

Το Εργατικό Κόμμα συνεχίζει να έχει στη Σκωτία την υποστήριξη ενός μεγάλου και καλού κομματιού της κοινωνίας. Και θα συνεχίσει να είναι σε θέση να κερδίζει εκλογικές μάχες. Πολιτικά όμως, είναι νεκρό. Χρησιμοποίησε τα πιο καθυστερημένα και αποθαρρυντικά επιχειρήματα για να στηρίξει το “Όχι”. Η απάντησή του στην ελπίδα ήταν το τίποτα.   

 

Αν η εργατική τάξη έτρεφε ελπίδες ότι οι Εργατικοί θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη ζωή της, θα πόνταρε στις επόμενες βουλευτικές εκλογές για να φέρει την αλλαγή, όχι στην ανεξαρτησία. Αλλά το Εργατικό Κόμμα δεν έχει μοιράσει καμιά τέτοια υπόσχεση. Για πολύ κόσμο, το Εργατικό Κόμμα έχει φτάσει πια σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.

Η οικοδόμηση ενός νέου κόμματος είναι δύσκολη υπόθεση. Αλλά δεν είναι αδύνατη, ιδιαίτερα αν κινηθούμε γρήγορα και συγκεντρώσουμε όλο αυτό το κίνημα που γεννήθηκε από την καμπάνια για την ανεξαρτησία. Μπορεί να συμφωνήσει σε μερικά βασικά σημεία αντικαπιταλιστικής πολιτικής, να είναι δημοκρατικό, στηριγμένο από τα κάτω και εστιασμένο στη δράση.

Θα συμμετέχει στις εκλογές, χωρίς όμως να έχει κάποια εμμονή για αυτές. Θα είναι αντίθετο στους πολιτικούς με τα κουστούμια και τις γραβάτες που το μόνο που κάνουν είναι να “εξηγούν” ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Υπάρχουν χιλιάδες νέοι άνθρωποι που μπορούν να κερδηθούν από ένα τέτοιο όραμα. 

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι οι παγωμένες ιδέες και οι διαμάχες από το παρελθόν. Δεν θα πρέπει να καθοριστούμε από τα γεγονότα στο Σκωτσέζικο Σοσιαλιστικό Κόμμα μια δεκαετία πίσω ή από τις διασπάσεις, που ταλάνισαν την αριστερά, κάποιες στιγμές στο παρελθόν. Παλέψαμε με τις ίδιες σημαίες για πολλούς μήνες. Γιατί θα πρέπει να χωριστούμε τώρα;

Στο Νταντί 54 χιλιάδες ψήφισαν “Ναι” στο δημοψήφισμα. Στο Εδιμβούργο 124 χιλιάδες, στη Γλασκόβη 195 χιλιάδες. Ένα ακόμα εκατομμύριο ψήφισε “Ναι” στις άλλες περιοχές. Είναι μια βάση πάνω στην οποία μπορούμε να στηριχτούμε. 

Ένα νέο κόμμα θα πρέπει να δώσει στέγη και στους αριστερούς που για κάποιους λόγους ψήφισαν “Όχι” στην ανεξαρτησία. Πιστεύουμε ότι έκαναν λάθος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι απεργοσπάστες. Θέλουμε να ανοίξουμε έναν σοβαρό διάλογο μαζί τους. Θα είναι εγκληματικό λάθος να χαραμίσουμε αυτή τη μεγάλη ευκαιρία.   

 

Οι σύντροφοι του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στη Σκωτία -αλλά και στην Αγγλία και την Ουαλία- έχουν, όπως και πολλοί άλλοι, εμπνευστεί από αυτή την καμπάνια. Πρέπει να συνεχίσουμε τη συζήτηση και ελπίζουμε ότι θα ενωθείτε μαζί μας σε μια προσπάθεια για μια πλατύτερη αριστερή εναλλακτική πρόταση.