Εργατικό κίνημα

Τετραήμερη απεργία από την Παρασκευή 6/5 μέχρι την Τρίτη 10/5 πραγματοποίησαν οι ναυτεργάτες όλης της χώρας. Ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, Αντώνης Νταλακογιώργος μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη για τη μάχη του ασφαλιστικού, τον αγώνα των ναυτεργατών και τη συνέχεια του κινήματος:

 

“Συνολικά η εργατική τάξη έδωσε μια δύσκολη πολύμηνη μάχη εστιάζοντας στην απόκρουση του αντιασφαλιστικού και φορομπηχτικού νομοσχεδίου που προώθησε η κυβέρνηση στα πλαίσια του τρίτου μνημονίου που ψήφισε από κοινού με το παλιό μνημονιακό μπλοκ τον Αύγουστο του 2015. 

 

Στην πρώτη φάση αυτών των κινητοποιήσεων που ξεδιπλώθηκε σε πανελλαδική κλίμακα και κορυφώθηκαν στις 4/2 αναπτύχθηκαν αξιόλογοι μαζικοί ενωτικοί και με σωστό προσανατολισμό αγώνες. Στον αγώνα για την απόσυρση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου συσπειρώθηκαν εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, συνταξιούχοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες, αλλά και η μικρομεσαία αγροτιά. Δυστυχώς ο αγώνας αυτός με ευθύνη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, του εργοδοτικού, κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού ανακόπηκε μετά τις 4/2 αναιτιολόγητα, καλλιεργήθηκε η αναμονή, η αδράνεια, η πλήρης ακινησία και στην ουσία το κίνημα οδηγήθηκε σε μια ιδιότυπη ομηρία περιμένοντας επί 2,5 μήνες την κατάθεση του νόμου στη Βουλή. Πρωταγωνιστές σε αυτή τη στρατηγική ήταν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. 

 

Στον αντίποδα η στρατηγική της κυβέρνησης έδειξε πόσο πολύ ήθελε να μετριάσει και να εξουδετερώσει τις λαϊκές κι εργατικές αντιδράσεις και τελικά επέλεξε ως χρόνο ψήφισης τη διαδικασία του κατεπείγοντος και από την άλλη, έβαλε προς ψήφιση το νομοσχέδιο, το σαββατοκύριακο που το σύνολο του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα δεν εργαζόταν. Το αποτέλεσμα που διαμορφώθηκε δεν μπορεί να εξέπληξε κανέναν. 

 

Στο χώρο της ναυτεργασίας αναπτύχθηκε με πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ ένας πολύμορφος και πολύμηνος αγώνας (22 μέρες απεργία αλλά και καταλήψεις, συγκεντρώσεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας, συσκέψεις κι άλλες αγωνιστικές πρωτοβουλίες) που συνέβαλαν να διαμορφωθεί μια πλατιά συσπείρωση και οι απεργιακοί αγώνες να έχουν καθολική συμμετοχή αγγίζοντας το 100% του κλάδου. 

 

Παρότι το κίνημα δεν μπόρεσε να επιβάλει τη θέση για απόσυρση του νομοσχεδίου, είναι σαφές ότι η μάχη αυτή αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη για τους μελλοντικούς αγώνες που μπαίνουν ήδη στην ημερήσια διάταξη του κινήματος. Σε αυτούς θα πρέπει οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να επιβάλλουν τη θέλησή τους μέσα από διαδικασίες βάσης στους χώρους δουλειάς και τα πρωτοβάθμια σωματεία, προκειμένου να υπάρχει η απαραίτητη αγωνιστική ανάταση που είναι προϋπόθεση για τις μελλοντικές νίκες του εργατικού κινήματος. 

 

Ο αγώνας θα συνεχιστεί και οι πολιτικές της κυβέρνησης, του κουαρτέτου, της ΕΕ και του μεγάλου κεφαλαίου θα ηττηθούν”.