"Τρέλα" θεωρούν ακόμα και οι ίδιοι οι στρατηγοί τη "νέα" πολιτική για το Ιράκ που ετοιμάζεται να ανακοινώσει και επίσημα αυτές τις ημέρες ο πρόεδρος Μπους.

Αυτή η "τρέλα" ανάγκασε την περασμένη βδομάδα ένα ακόμα στέλεχος του αμερικανικού επιτελείου να δώσει την παραίτησή του: ο στρατηγός Αμπιζάιντ, ο μέχρι τώρα επικεφαλής της Αμερικανικής Κεντρικής Διοίκησης που είναι υπεύθυνη για όλη τη περιοχή από το Ιράκ μέχρι το Αφγανιστάν. Ο στρατηγός έκφρασε ανοιχτά τη διαφωνία του απέναντι στα σχέδια του Μπους να αυξήσει "προσωρινά" τις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ.

"Συναντήθηκα με όλους τους διοικητές, τον στρατηγό Κέιζι, τον ανώτατο διοικητή των δυνάμεών μας στο Ιράκ, τον στρατηγό Ντέμπσι, μιλήσαμε όλοι", είπε στην αναφορά του προς την Γερουσία. "Τους ρώτησα, σύμφωνα με την επαγγελματική σας άποψη, μια αύξηση των αμερικανικών δυνάμεων, θα έχει αποτέλεσμα...; Ολοι απάντησαν όχι." Στις 5 Γενάρη ο Αμπιζάιντ "συνταξιοδοτήθηκε".
Ο Μπους δηλώνει ανένδοτος και ανυποχώρητος. Αντί για την "αξιοπρεπή αποχώρηση" που πρότεινε η επιτροπή Μπέικερ ο Λευκός Οίκος ετοιμάζεται να στείλει άλλες 30 χιλιάδες στρατιώτες στο Ιράκ και να ενισχύσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις με μια ακόμα κολοσιαία χρηματοδότηση 100-170 δισεκατομυρίων δολαρίων. "Ακόμα και αν δεν με υποστήριζε κανένας άλλος πέρα από την γυναίκα μου και τον σκύλο μου δεν επρόκειτο να αποχωρήσω από το Ιράκ" δήλωσε προκλητικά σε έναν συγγραφέα που τόλμησε να τον ρωτήσει για το πόρισμα της επιτροπής Μπέικερ.

Γκάλοπ

Ο πόλεμος έχει πάψει εδώ και μήνες να είναι δημοφιλής στις ΗΠΑ. Στις εκλογές του περασμένου Νοέμβρη οι Ρεπουμπλικάνοι, το κόμμα του προέδρου Μπους, έχασαν για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα, την Βουλή και την Γερουσία. Στα γκάλοπ τα ποσοστά υπέρ της άμεσης αποχώρησης από το Ιράκ είναι πιά συντριπτικά.

Η ίδια η άρχουσα τάξη, όμως, είναι διαιρεμένη. Ενα κομάτι -ανάμεσά τους πολλοί διάσημοι ηγέτες των Δημοκρατικών αλλά και ιστορικά στελέχη των Ρεπουμπλικάνων σαν τον Μπέικερ και τον πατέρα Μπους- πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ κινδυνεύουν με μια πανωλεθρία αλά Βιετνάμ (ή και ακόμα χειρότερη) στο Ιράκ. Η "αξιοπρεπής ήττα" είναι κατά την γνώμη τους το μικρότερο κακό. Ενα άλλο κομάτι, όμως, πιστεύει ότι το τίμημα αυτής της "αξιoπρεπούς" αποχώρησης θα είναι πολύ βαρύ για το γόητρο και τις παγκόσμιες φιλοδοξίες των ΗΠΑ -και για αυτό τάσσονται υπέρ της κλιμάκωσης του πολέμου, όσους κινδύνους και να κουβαλάει αυτό. Στους θιασώτες αυτής της πολιτικής συμπεριλαμβάνονται πολλά διάσημα γεράκια -ο Χένρι Κίσσιγκερ, ο διαβόητος υπουργός Εξωτερικών του Ρίτσαρντ Νίξον, ο Ρόμπερτ Γκέιτς, ο πρώην αρχηγός της CIA που πήρε την θέση του Ράμσφελντ μετά την παραίτησή του, ο Τζον Μακκέιν, το φαβορί μέχρι σήμερα για το χρίσμα του υποψηφίου των Ρεπουμπλικάνων για τις προεδρικές εκλογές του 2008 αλλά και ο Τζοε Λίμπερμαν, ο υποψήφιος αντιπρόεδρος των Δημοκρατικών στις εκλογές του 2000.

Ομως ακόμα και οι πιο ακραιφνείς υποστηρικτές του πολέμου αναγκάζονται σήμερα να παραδεχτούν ότι οι πιθανότητες που έχει να λειτουργήσει το "νέο" σχέδιο είναι ελάχιστες.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου 140.000 Αμερικανοί στρατιώτες στο Ιράκ. Απέναντί τους έχουν έναν λαό 22 εκατομμυρίων κατοίκων, στην πλειοψηφία τους εχθρικών απέναντι στην κατοχή και την κυβέρνηση μαριονέτα του αλ-Μαλίκι. Οι στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι οι ΗΠΑ θα χρειάζονταν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο στρατιώτες για να ελέγξουν την αντίσταση. Οι ΗΠΑ όμως δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσουν ούτε ένα κλάσμα αυτού του αριθμού.

Την περασμένη βδομάδα ξέσπασε σάλος στην Αμερική όταν αποκαλύφθηκε ότι το Πεντάγωνο είχε στείλει φύλλα πορείας για το Ιράκ ακόμα και σε νεκρούς και τραυματίες. Η κυβέρνηση ζήτησε βέβαια συγγνώμη από τις οικογένειές τους και έριξε το φταίξιμο σε τεχνικό λάθος. Το σκάνδαλο, όμως, έφερε ανάγλυφα στην επιφάνεια τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει πια ο αμερικανικός στρατός να εξασφαλίσει δυνάμεις.

Η στρατολογία έχει "κολλήσει" και τα επιτελεία αναγκάζονται να στέλνουν και να ξαναστέλνουν για δεύτερη και τρίτη φορά τους ίδιους ανθρώπους στις πολεμικές ζώνες παραβιάζοντας συχνά ακόμα και τους νόμους που ορίζουν τα ελάχιστα διαλείμματα στην πατρίδα ανάμεσα σε δυο "θητείες" στο μέτωπο. Για να αντιμετωπίσει την έλλειψη στρατευσίμων το Πεντάγωνο έχει αρχίσει τώρα να μελετάει την στρατολόγηση "λαθρο"μεταναστών -που ελπίζει να τους δελεάσει με την πολυπόθητη ιθαγένεια ή έστω την πράσινη κάρτα.

Απαγχονισμός

Στο ίδιο το Ιράκ η κατάσταση θα ήταν πολύ πιο δύσκολη για τις δυνάμεις κατοχής αν η αντίσταση ήταν ενωμένη -και οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν κάνει ότι μπορούν για να καλλιεργήσουν τις διαιρέσεις και τα μίση ανάμεσα στον πληθυσμό και να αποφύγουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Δικό τους κατασκεύασμα είναι ο "εμφύλιος πόλεμος" ανάμεσα στους Σουνίτες και τους Σιίτες που "απειλεί" το Ιράκ.

Για να τροφοδοτήσουν ακριβώς αυτές τις συγκρούσεις έδωσαν την εντολή του δημόσιου απαγχονισμού του Σαντάμ Χουσεϊν -και μάλιστα μέσα σε μια περίοδο θρησκευτικής γιορτής για τους Μουσουλμάνους. Αλλά ακόμα και έτσι, με την αντίσταση πολυδιασπασμένη, ο Μπους πολύ δύσκολα μπορεί να υποστηρίξει ότι "ελέγχει" το Ιράκ.

Ολόκληρες περιοχές είναι πρακτικά απροσπέλαστες για τις δυνάμεις κατοχής. Ο Στρατός του Μαχντί -η ένοπλη αντιστασιακή οργάνωση του Μοκταντά αλ Σαντρ- δρα ουσιαστικά ανενόχλητος στην Σαντρ Σίτι, την τεράστια σιιτική γειτονιά της Βαγδάτης.

Αλλές περιοχές, εκεί όπου οι "συμμαχικές δυναμεις" έχουν παρουσία, έχουν μετατραπεί σε ένα μόνιμο πεδίο μάχης με βόμβες να σκάνε αναξέλεγκτα στα αστυνομικά τμήματα, τους χώρους στρατολόγησης του "ιρακινού" στρατού και τα δημόσια κτίρια. Η κατάσταση αυτή καταρρακώνει το ηθικό του αμερικανικού στρατού και τροφοδοτεί συνεχώς τις φωνές που επιμένουν ότι οι ΗΠΑ δεν θα μπορέσουν ποτέ να νικήσουν.

Η νέα πολιτική που εγκαινιάζει τώρα η αμερικανική κυβέρνηση για το Ιράκ θα σημάνει την επέκταση του πολέμου παντού: ο αμερικανικός στρατός θα προσπαθήσει να εξαλείψει τις "απροσπέλαστες ζώνες" κηρύσσοντας άμεσα τον πόλεμο στον "Στρατό του Μαχντί" και τις άλλες ένοπλες οργανώσεις της σιιτικής πλειοψηφίας. "Το σχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης" γράφει ο Ραέντ Τζαράρ, στέλεχος του αμερικανικού αντιπολεμικού κινήματος, "μοιάζει να έχει αλλάξει απέναντι στά αντικατοχικά πολιτικά κόμματα (όπως του Σάντρ, το Αλ-Φαντίλα, το Κόμμα Εθνικού Διαλόγου και άλλα): από τον αποκλεισμό τους στον ενεργό βομβαρδισμό τους...".

Ο Μπους ελπίζει να ξεφύγει από το αδιέξοδο στο Ιράκ με ένα αιματηρό άλμα προς τα μπρός. Το ίδιο ακριβώς είχε επιχειρήσει και πριν από τέσσερεις δεκαετίες ένας άλλος πρόεδρος -ο Ρίτσαρντ Νίξον. Οι σύμβουλοί του τότε τον διαβεβαίωναν ότι η επιδίωξη της νίκης στο Βιετνάμ ήταν "μονόδρομος". Λίγο αργότερα ανακάλυψε ότι υπήρχε και άλλη "λύση": η παραίτηση από την θέση του προέδρου. Στο μεταξύ ο αμερικανικός στρατός είχε φύγει "νύχτα" κυνηγημένος από το Βιετνάμ. Και το Βιετνάμ είχε γίνει "συνδρομο" που θα κατάτρεχε τις ΗΠΑ για πάνω από τρεις δεκαετίες.