Κάποιες από τις «Μεγάλες Ωρες της Εργατικής Τάξης» παρουσιάζει ο Δημήτρης Λιβιεράτος με το ομώνυμο βιβλίο που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Προσκήνιο. Συγκεκριμένα αναφέρεται στο ΕΚΑ ανάμεσα στο 1910 και 1916, στο Εργατικό ΕΑΜ το 1941 και στον ΕΡΓΑΣ, την συνδικαλιστική παράταξη της Αριστεράς το 1945.
Ο Δημήτρης Λιβιεράτος έχει γράψει πολλά βιβλία για την ιστορία του εργατικού κινήματος και των αγώνων του από το 1918 και μετά. Στον επίλογο αυτού του βιβλίου σημειώνει «Αυτούς τους αγώνες προσπάθησα να περιγράψω τα τελευταία 50 χρόνια της επίπονης συγγραφικής μου δραστηριότητας. Οσο προχωρούσα καινούργιοι ορίζοντες ανοιγόντουσαν. Η καινούργια γενεά χρειάζεται επίσης να συνεχίσει. Πρόκειται για έργο που δεν τελειώνει αλλά συνεχίζεται, για να βοηθήσει με τη σειρά του τους καινούργιους αγώνες των εργαζομένων».
Στην περίπτωση του ΕΚΑ, ο Δ. Λιβιεράτος κάνει κάτι περισσότερο από το να περιγράφει, διασώζει μια άγνωστη σελίδα των πρώτων βημάτων του εργατικού κινήματος. Το υλικό που χρησιμοποιεί προέρχεται από το αρχείο του Εργατικού Κέντρου της περιόδου, που διασώθηκε από τον βετεράνο συνδικαλιστή Λευτέρη Χατζηανδρέου ο οποίος και τα παρέδωσε στο ΕΚΑ το 2001.
Πάρα πολλά έχουν αλλάξει από το 1910. Ομως, η παρακάτω περιγραφή θυμίζει έντονα σημερινές διαμάχες και διλήμματα: «Στις 17 Ιουνίου 1910 συνέρχονται τα Διοικητικά Συμβούλια των Σωματείων να αποφασίσουν πρακτικά μέτρα διαμαρτυρίας κατά των κυβερνητικών επιθέσεων. Μερικοί λένε ότι η περίοδος είναι κρίσιμη λόγω των εθνικών ζητημάτων που υπάρχουν. Ο Π. Αθηναίος Γραμματέας του Κέντρου και αντιπρόσωπος των Τυπογράφων ‘λέγει ότι δεν βλέπει τον λόγο διότι ημείς να υποχωρούμεν προ του φάσματος των εθνικών ζητημάτων, ενώ η κυβέρνησις δεν παραλείπει να συλλαμβάνη και αδικεί τους εργάτες εκάστοτε’».
Εξίσου πολύτιμες είναι οι περιγραφές και τα στοιχεία για τη δράση του Εργατικού ΕΑΜ και του ΕΡΓΑΣ την περίοδο της Αντίστασης και στην περίοδο μετά τον Δεκέμβρη του 1944. Να για παράδειγμα η περιγραφή της διαδήλωσης που «έκλεισε» το 8ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ στις 10 Μάρτη του 1946, το συνέδριο που η αριστερά κέρδισε την συντριπτική πλειοψηφία. «Οχι μόνο γέμισε ασφυκτικά το στάδιο του Παναθηναϊκού της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αλλά οι συγκεντρωμένοι απέξω έφταναν μέχρι την οδό Ιπποκράτους από τη μια μεριά και τους Αμπελόκηπους από την άλλη. Στο τέλος επακολούθησε και διαδήλωση για μερικές ώρες προς το κέντρο της Αθήνας. Μπροστά στον τεράστιο όγκο που υπήρχε, η αστυνομία δεν μπόρεσε να επέμβει και να δημιουργήσει επεισόδια όπως συνήθως γίνονταν με τις εργατικές συγκεντρώσεις». Ενα τέτοιο μεγαλειώδες κίνημα, αμέσως μετά την στρατιωτική ήττα του Δεκέμβρη, οδήγησε στη συντριβή η ηγεσία του ΚΚΕ.
Το βιβλίο του Δ. Λιβιεράτου είναι πολύτιμο για τους αγωνιστές του σήμερα. Γιατί όπως σημειώνει ο ίδιος στις πρώτες σελίδες: «Το καπιταλιστικό καθεστώς δεν μπόρεσε να βελτιώσει την κοινωνική κατάσταση. Σιγά-σιγά και στην αποσύνθεσή του προκαλεί όλο και μεγαλύτερες καταστροφές. Ας γίνει λοιπόν η ιστορία μοχλός προώθησης μιας καλύτερης κοινωνίας».