Το κίνημα που παλεύει ενάντια στην αναθεώρηση του Αρθρου 16 –ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, έχει καταφέρει να κάνει ανω-κάτω το σκηνικό της συναίνεσης που είχε πάει να στήσει ο Καραμανλής με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Αντί να απομονώνονται οι φοιτητές, απομονώνονται ο Καραμανλής, η Μαριέτα κι οι παρατρεχάμενοί τους.
Από τις αρχές Γενάρη οι φοιτητές γεμίζουν κατά χιλιάδες τα αμφιθέατρα, πλημμυρίζουν τους δρόμους και απλώνουν τις καταλήψεις σε εκατοντάδες πανεπιστημιακά τμήματα. Ενα τέτοιο μαζικό κίνημα δεν διεκδικεί απλά να εκφράσει τη διαμαρτυρία του, αλλά να νικήσει, να βουλιάξει τη «ναυαρχίδα» -σύμφωνα με τα λόγια της δεξιάς- των νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμίσεων». Αποδεικνύεται ότι οι φοιτητές, ξεκινώντας το κίνημα των καταλήψεων ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, είχαν βρεθεί πολιτικά πολλά βήματα μπροστά όχι μόνο από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ αλλά και από τις ηγεσίες της αριστεράς που κήρυταν την ηττοπάθεια και προφήτευαν σαν κασσάνδρες την «απομόνωση» των καταλήψεων.
Η δύναμη αυτού του κινήματος έχει πίσω της μια ολόκληρη διαδικασία πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης και αγωνιστικών εμπειριών. Η γενιά των φοιτητών που δίνει τη μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης επηρεάστηκε από τις ιδέες, τις αξίες και το παράδειγμα του κινήματος του Σιάτλ και της Γένοβα, ενός κινήματος που ξεδιπλώθηκε με το σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» δηλαδή οι ζωές μας κι οι ανάγκες μας δεν είναι εμπόρευμα. Σήμερα, οι «αναλύσεις» για την «συντηρητική» γενιά που ήταν της μόδας τα προηγούμενα χρόνια, δίνουν τη θέση τους στις αναλύσεις για τη γενιά του «εμείς» και της συλλογικής δράσης. Αυτές οι αλλαγές δεν είναι «μόδα» -είναι προϊόν των μαχών που έχει δώσει ένα κίνημα.
Οι φοιτητές του 2006 είναι οι μαθητές του 2003, που στις 15 Φλεβάρη εκείνης της χρονιάς γέμισαν ασφυκτικά το Σύνταγμα διαδηλώνοντας ενάντια στον επικείμενο τότε πόλεμο στο Ιράκ. Εκατοντάδες σχολεία κινητοποιήθηκαν τότε στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις –και οι σημερινοί φοιτητές δεν έχουν ξεχάσει αυτές τις εμπειρίες: όχι μόνο τι σημαίνει μαζική κινητοποίηση και διαδήλωση αλλά και σε επίπεδο πολιτικών ιδεών. Γι’ αυτό σήμερα οι συνελεύσεις ψηφίζουν ομόφωνα την αλληλεγγύη τους στον Τζαβέντ Ασλάμ και την αντίθεσή τους στη συμμετοχή της Ελλάδας στο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας».
Οι φοιτητές δεν είναι μόνοι σ’ αυτή την πορεία. Οι εργαζόμενοι, δηλαδή οι πατεράδες τους και οι μανάδες τους, έχουν δώσει τις δικές τους μάχες, έχουν κάνει τα δικά τους βήματα. Είναι ο κόσμος που προκάλεσε τον πανεργατικό σεισμό του Απρίλη του 2001 ενάντια στο «ασφαλιστικό» του Σημίτη –τη μεγαλύτερη εργατική έκρηξη εδώ και δεκαετίες. Η 15 Φλεβάρη του 2003 δεν ήταν μόνο υπόθεση της νεολαίας, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι μπήκαν στη μάχη ενάντια στον πόλεμο, ξαναζωντανεύοντας τις ιδέες του αντιμπεριαλισμού από τα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Γι’ αυτό η νεοφιλελεύθερη ατζέντα του Καραμανλή έχει συναντήσει σκληρή αντίσταση κάθε φορά που πάει να προχωρήσει. Πάνω σε αυτό το υπόβαθρο ξεσπάνε οι αγώνες που βλέπουμε όλο το τελευταίο διάστημα όπως η απεργία διαρκείας στις τράπεζες το 2005, οι απεργίες στα λιμάνια και στα καράβια, το κίνημα των συμβασιούχων, οι μάχες στην Ολυμπιακή, στις ΔΕΚΟ, στο δημόσιο, η απεργία διαρκείας των δασκάλων.
Γι’ αυτό το κίνημα των καταλήψεων πρέπει να κλιμακώσει τη δράση του και τη σύγκρουση με την κυβέρνηση. Εχει τη δυνατότητα να ξεσηκώσει το επόμενο διάστημα όλους τους εργαζόμενους. Να δώσει τη χαριστική βολή στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και όχι μόνο σ’ αυτήν: να κάνει σκόνη όχι μόνο την νεοφιλελεύθερη «μεταρρύθμιση» στην παιδεία αλλά την ίδια την κυβέρνηση του Καραμανλή και κάθε νεοφιλελεύθερη επίθεση σε όποιο μέτωπο είναι ανοιχτό.