Ενα άγριο κυνηγητό για να φτιάξει τη δική της “συμμαχία των προθύμων” στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας έχει ξεκινήσει η υπουργός Παιδείας τις τελευταίες βδομάδες. “Πρόθυμοι” υπάρχουν, αλλά κανένας τους δε μπορεί να σταματήσει το κίνημα των καταλήψεων και των απεργιών που σαρώνει τα Πανεπιστήμια.
Η κυβέρνηση της ΝΔ πίστευε ότι το κίνημα του καλοκαιριού έχει διαλυθεί και πως, με τη συναίνεση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, η αναθεώρηση του άρθρου 16 θα ήταν περίπατος. Οταν μετά τις 10 Γενάρη συνειδητοποίησε πως βρίσκεται μπροστά στο κίνδυνο νέων μαζικών κινητοποιήσεων, αποφάσισε να περάσει στην αντεπίθεση. Επέμεινε πως και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 θα προχωρήσει και ρύθμιση για την κατάργηση του ασύλου θα καταθέσει και το νέο Νόμο Πλαίσιο θα ψηφίσει.
Το αποτέλεσμα της πρόκλησης ήταν πολύ διαφορετικό από αυτό που περίμενε. Οι φοιτητές απάντησαν με καταλήψεις διαρκείας και οι πανεπιστημιακοί με απεργία διαρκείας, απομονώνοντας κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης να συκοφαντήσει το κίνημα. Η εικόνα αυτή συμπληρώθηκε λίγες μέρες πριν την Σύνοδο των Πρυτάνεων που έγινε το περασμένο Σάββατο 3/2, όταν οι Πρυτάνεις των 4 μεγαλύτερων Πανεπιστημίων της χώρας πρότειναν την αναβολή της κατάθεσης του Νόμου Πλαίσιο τουλάχιστον για έξι μήνες.
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή που το αδιέξοδο μεγάλωνε, έκανε την εμφάνισή της η “Πρωτοβουλία των 1000 Πανεπιστημιακών” που, κόντρα στο κίνημα, ζητούσε οι μεταρρυθμίσεις να επισπευτούν με άμεση δημοσιοποίηση και κατάθεση του νόμου. Παρά το βαρύγδουπο τίτλο των “1000 Πανεπιστημιακών” αλλά και τη δημοσιότητα που πήραν από τα ΜΜΕ, το ποιοι και πόσοι πραγματικά πανεπιστημιακοί ανήκουν στην πρωτοβουλία, κανείς δεν το ξέρει ακόμα.
Σε συνέντευξη τύπου που έδωσαν, πάντως, τα πήγαν καλύτερα κι από τη Γιαννάκου. Με το συκοφαντικό για τις καταλήψεις και τις απεργίες σύνθημα “κλειστά πανεπιστήμια=νεκρά πανεπιστήμια”, προσπάθησαν να πείσουν ότι είναι οι πραγματικοί ανησυχούντες για την κατάσταση του δημόσιου Πανεπιστημίου σήμερα, πώς η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ χαρακτηρίζεται από “στείρα άρνηση” προς τις αναγκαίες αλλαγές και οι φοιτητές από “μεταφυσικές ανησυχίες”.
Το ότι οι συμμετέχοντες στην Πρωτοβουλία ήθελαν να προσφέρουν σωσίβιο στην κυβέρνηση, φάνηκε ακόμα περισσότερο στις προτάσεις τους. Στα σημαντικότερα ζητήματα, όπως στην κατάργηση του ασύλου και των δωρεάν συγγραμμάτων, στα τετραετή συμβόλαια, στο ανώτατο όριο φοίτησης, σε όλα αυτά δηλαδή που θα μετατρέψουν το Πανεπιστήμιο σε επιχείρηση, συμφωνούν με το υπουργείο Παιδείας. Γι’αυτό και η Γιαννάκου άδραξε την ευκαιρία για να πει πως υπάρχουν και οι “λογικοί” πανεπιστημιακοί, αυτοί που αποδεικνύουν ότι τόσο οι συνδικαλιστές της ΠΟΣΔΕΠ όσο και οι φοιτητές των καταλήψεων που αντιδρούν, είναι μειοψηφίες.
Την απεγνωσμένη ανάγκη της κυβέρνησης για συμμάχους, όμως, την έδειξε και η Σύνοδος των Πρυτάνεων του Σαββάτου. Υποτίθεται ότι και οι Πρυτάνεις ζήτησαν με ψήφισμά τους την άμεση δημοσιοποίηση του Νόμου Πλαίσιο και το άνοιγμα των Πανεπιστημίων. Παρά τα μεγάλα λόγια για το “εξαιρετικό κλίμα” στο οποίο διεξήχθη η Σύνοδος και η συζήτηση με την υπουργό, ο πανικός της κυβέρνησης δεν καλύπτεται με τίποτα. Το ψήφισμα των Πρυτάνεων βγήκε μόλις τρεις ώρες μετά την έναρξη της συνόδου και χωρίς η συζήτηση να έχει ολοκληρωθεί, προκαταλαμβάνοντας το αποτέλεσμα.
Ούτε οι “πρόθυμοι” της Γιαννάκου ούτε οι στημένες διαδικασίες μπορούν να σώσουν την κυβέρνηση. Οπως όλα τα σωσίβιά της μέχρι τώρα, έσκασαν κι αυτά γρήγορα. Οι καταλήψεις και οι απεργίες στα Πανεπιστήμια ανάγκασαν την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να αποχωρήσει από την αναθεωρητική διαδικασία, διαλύοντας το μεγαλύτερο στήριγμα της κυβέρνησης, τη συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι μια μεγάλη νίκη των φοιτητών και των πανεπιστημιακών που όχι μόνο επισκιάζει τις κινήσεις της Γιαννάκου αλλά ταυτόχρονα προσθέτει περισσότερη δύναμη και αυτοπεποίθηση στο κίνημα να συνεχίσει μέχρι την ολοκληρωτική ανατροπή των “μεταρρυθμίσεων”.